ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣٦ - ٢ سوره بقره

خواهد بود. اين بخشش به وجهى كه در شريعت و انصاف و مروت بهتر باشد، بايد داده شود. اين بخشش حق است به آن اشخاصى كه به زنان مطلقه احسان مى‌كنند.
٢٣٧- اگر به زنان قبل از مقاربت طلاق بدهيد، در حالى كه براى آنها مهريه تعيين كرده‌ايد، در آن صورت نصف مهريه مقرره را به آنها بدهيد. مگر اين كه زنان مطلقه خودشان و يا كسى كه مباشر انجام عقد نكاح بوده و اختيار عقد نكاح دست او باشد، از حق خود بگذرند (در عقد نكاح آن كه اختيار دارد ولى يا وكيل است، پدر و جد ولى عورت است، اگر ولى يا وكيل نصف مهريه را از زوج نگرفته و ببخشند جايز است) گذشت شما از همديگر به تقوى نزديكتر است. در بين خود گذشت و احسان را فراموش نكنيد، در حقيقت خداوند تعالى به آن چيزهايى كه عمل مى‌آوريد، بينا و عالم است.
٢٣٨- تمام نمازها را حفظ كرده به نحو نيكو به عمل بياوريد، خصوصا نماز صبح را كه فضيلت آن از جميع نمازها بيشتر است.
وقت نماز به اطاعت خداوند تعالى بايستيد، در حالى كه خداوند تعالى را مى‌خوانيد. (ذكر دو آيه كريمه در اثناى احكام طلاق اشاره به اهميت نماز مى‌باشد).
٢٣٩- اگر در حال نماز از دشمن خوف داشتيد، آن وقت براى شما اختيار هست كه ايستاده يا سواره يا روى حيوان و مركب نماز بخوانيد، وقتى كه از دشمن در امان شديد، خداوند تعالى را ذكر كرده نماز را بخوانيد همان طور كه خداوند تعالى به شما تعليم كرد آنچه را نمى‌دانستيد.
٢٤٠- مردانى از شما وفات كرده و بعد از خود زنانشان بمانند در موقع مرگ وصيت كنند كه براى زنانشان تا مدت يك سال از مال او مخارج لباس و منزل بدهند (آن وقت وارث، آن زن را قبل از مدت يك سال نمى‌توانند از منزل خارج كنند) اگر زن به اختيار خود خارج شود بر شما گناهى نخواهد بود، مى‌توان درباره نفس خود موافق شريعت عمل كنند (در اين صورت مخارج و لباس به آنها نمى‌رسد) خداوند تعالى به مخلوقات خود غالب و از روى حكمت با آنها رفتار مى‌كند.
٢٤١- براى زنان مطلقه موافق شريعت، در مدت عده، به طور متعارف مخارجى واجب است و اين مخارج دادن براى اشخاص متقى حق است، بايد مخارج عده را بدهند.
٢٤٢- اين چنين، خداوند تعالى براى شما آيات و احكام خود را بيان مى‌فرمايد. بلكه به عقل خود خوبى آن احكام را درك كنيد و به آنها عمل نمائيد.
٢٤٣- يا محمد! آيا نظر نكردى (يعنى البته توجه كن) آن اشخاصى را كه از منازل خود بيرون رفتند، در حالى كه آنها هزاران نفر بودند.
اين خارج شدنشان به علت ترس از مرگ بود (در عربستان نزديكيهاى كوفه، اطراف واسط قريه‌اى بود به نام (داوردان) به آنجا ناخوشى طاعون آمده بود. اهل قريه تماما از ترس مرگ از قريه بيرون رفتند) خداوند تعالى به آنها امر كرد، تماما هلاك شويد همه مردند: سپس آنها را حيات داده و زنده نمود. (تا اين كه بدانند از حكم الهى نمى‌توانند فرار كنند) در حقيقت خداوند تعالى نسبت به مردم صاحب احسان و تفضل است. ولى اكثر مردم به خداوند تعالى شكرگزار نيستند.
٢٤٤- وقتى كه مرگ انسان را در هر حال درك خواهد كرد، پس در راه خداوند تعالى با مشركين جهاد كنيد و بدانيد كه خداوند تعالى سخنان ترك كنندگان جهاد را شنيده و به اسرار قلوب عالم است.
٢٤٥- كيست آن كسى كه به خداوند تعالى قرض نيكو بدهد (يعنى غنى به فقير كمك دهد براى رفع احتياج او، از وى سود نگيرد و به وى قرض الحسنه بدهد، قرض دادن به محتاج قرض دادن به خدا حساب مى‌شود، چه مرتبه بلندى است براى اغنياء كه به فقراى ملت قرض الحسنه بدهند) خداوند تعالى پول پرداختى او را چندين برابر زيادتر و بسيار افزون مى‌كند. خداوند تعالى از بندگان خود به هر كه بخواهد تنگ گرفته و به هر كه بخواهد وسعت مى‌دهد (شخصى كه وسعت دارد، بايد در اجراى امر الهى بر شخصى كه به سختى و تنگى افتاده اعانت نمايد) همه شما به طرف خداوند تعالى بازگشت خواهيد كرد.