١٣- (يا محمد) براى جماعت قريش كه تو را تكذيب مى‌كنند قصه اهل يك قريه را كه خيلى تعجب‌آميز است بيان كن زمانى كه فرستادگان ما (انبياء) براى دعوت كردن به سوى ايشان آمدند (اهل تفسير درباره آيه شريف و آيات ديگر گفته‌اند كه مراد از آن اشخاص فرستادگان عيسى عليه السّلام بودند كه آنها را به اهل (انطاكيه) فرستاد از براى آنها حكايات طولانى و معجزات بسيار نقل كرده‌اند آيه شريفه به آن حكايات و معجزات به هيچ وجه دلالت نمى‌كند حمل كردن آيات قرآن به مطالب بى‌اصل سزاوار نيست. بلكه مقصود ذكر چند خبر از انبياء است كه اسم آنها را خداوند تعالى خبر نداده مبهم گذاشته است و هيچ معجزه هم براى آنها ذكر نفرموده است آنهايى كه مضمون آيه را به كيفيت عيسى حمل كرده‌اند چنين ذكر كرده گفته‌اند حضرت عيسى دو نفر از حواريون را به دعوت اهل انطاكيه فرستاد آنها در اطراف شهر به پير مرد چوپانى رسيدند اسم آن شخص (حبيب نجار) بود آن شخص علت آمدنشان را پرسيد گفتند از طرف عيسى مأمور هستيم تا مردم را به سوى خداوند تعالى دعوت كنيم (حبيب نجار) گفت آيا معجزه‌اى داريد؟
گفتند به ناخوشيها شفا مى‌دهيم. حبيب نجار از دو سال قبل فرزند مريضى داشت او را نزد آنها آورد آنها دستهاى خود را به بدن ناخوش مسح كردند تا ناخوش شفا يافته به پا خاست حبيب به آنها ايمان آورد و خبرهاى آنها مشهور شده جماعت بسيار به دست آنها شفا يافتند خبر آنها به پادشاه رسيد. پادشاه آنها را احضار كرده گفت آيا براى ما غير از خدايان و بتهاى ما خداى ديگرى هم هست؟
گفتند بله آن خدايى است كه تو و بتهاى تو را به وجود آورده پادشاه گفت برويد تا من انديشه‌اى در امر شما بكنم مردم دنبال آنها افتاده آنها را زده اذيت كردند پادشاه امر كرد آنها را حبس كردند از طرف ديگر حضرت عيسى رئيس حواريون (شمعون) را به كمك آنها فرستاد شمعون با رجال دولت و اعيان مملكت معاشرت كرده فضل و كمال او را ديده به پادشاه خبر دادند پادشاه او را به حضور طلبيده با او تكلم نمود، به سبب كمالات او با او مأنوس گرديد روزى به پادشاه گفت شنيده‌ام دو نفر را محبوس ساخته‌اى آيا سخنان آنها را شنيده‌اى كه چه مى‌گويند پادشاه گفت عصبانى و غضبناك شدم با آنها هيچ سخن نگفتم بنا به خواهش شمعون، پادشاه امر كرد آنها را حاضر ساختند. شمعون به آنها گفت شما را كى به اينجا فرستاده؟
گفتند خداوندى كه هر شيئى را خلق كرده و براى او هيچ شريكى نيست. شمعون گفت خداوند تعالى را به طور اختصار توصيف كنيد گفتند (هر كارى بخواهد مى‌كند و به هر چيزى اراده كند بر آن حكم مى‌كند) شمعون گفت معجزه شما چيست؟ گفتند پادشاه هر چه بخواهد.
پادشاه امر كرد شخص كورى (مطموس العين) را حاضر ساختند گفت چشم اين را باز كنيد آنها دعا كردند جاى چشمان آن شخص منشق شده و از گل حدقه مانندى درست كرده به جاى چشم گذاشتند چشمانش نورانى و بينا شد. شمعون به پادشاه گفت تو هم از بت و خداى خود بخواه تا چنين معجزه و كرامتى ظاهر سازد تا موجب شرافت و عزت تو و خدايان تو گردد. پادشاه گفت من از تو سر نهفته ندارم خدايان ما نمى‌توانند خير و نفعى برسانند، بعد پادشاه گفت اگر معبود شما براى زنده كردن مرده‌اى قادر باشد من به او ايمان مى‌آورم شخص جوانى را كه هفت روز پيش مرده بود حاضر ساختند دعا كردند آن جوان زنده شده به پاخاست گفت مرا به جهنم برده به هفت وادى جهنم داخل كردند بعد درهاى آسمان باز شده ديدم يك جوان خوش صورت براى اين سه نفر شفاعت مى‌كنند پادشاه گفت سه نفر كيست اينجا دو نفرند جوان گفت اين دو جوان و بعد اشاره به شمعون نمود پادشاه از اين امر تعجب نمود زيرا شمعون را از خودشان مى‌دانست شمعون ديد كه سخنان آنها در پادشاه اثر كرده به پادشاه نصيحت كرده او را به دين حق دلالت نمود ايمان آورده جماعت ديگرى هم تابع او گشتند براى اشخاصى كه ايمان نياوردند جبرئيل صيحه زده همه هلاك گشتند قصه خيلى طولانى است ولى در اينجا به طور اختصار بيان شد. اين خبر علاوه از آن كه قابل قبول نيست از چند جهت معيوب هم مى‌باشد اولا ضمن آيه شريفه ذكرى از عيسى و يا حواريون نشده بلكه آيه شريفه اشاره به احوال چند نفر از انبياء است كه از طرف خداوند تعالى مبعوث شده‌اند و نام آنها را مخفى گذاشته ذكر نفرموده است به علاوه آنهايى كه به تاريخ احوال حضرت عيسى مطلع هستند به معيوب بودن اين خبر درست ملتفت مى‌شوند حضرت عيسى دو سال و نيم نبوت كرده اكثر اين مدت در صحارى بوده نه خود و نه حواريون هيچكدام براى دعوت به جايى خارج نشده‌اند هيچ كس نمى‌تواند منكر اين مطلب شود حضرت عيسى به مردم مى‌گفت دست از دنيا برداشته دنبال من به صحراها بيائيد ممكن نشد كه به شهرها نايب بفرستد و مردم را دعوت كند دين و امتش بعد از خودش رواج يافته است و ثانيا اهل انطاكيه عرب نبودند حبيب از نامهاى عربى است آن زمان جماعت عرب در مكه و اطراف آن مقيم بودند معلوم نيست حبيب نام به انطاكيه از كجا رفته و ثانيا كتك زدن اشخاصى كه مريض را شفا داده، مرده را زنده كنند غير معقول است در هر جا به چنين اشخاصى مردم از جان و دل فدايى مى‌شوند، طبيب مشهور را در هر شهر اهل آن بشناسند عزيز و مكرم مى‌دارند نه اين كه او را بزنند و اذيت و آزار كنند.
حارث بن كلده در زمان رسول اكرم از جماعت طبيب بوده بين جميع اعراب عزيز و محترم بود هنوز داخل دين اسلام نشده بود