٦٣- صالح گفت اى قوم به من بگوييد اگر من از طرف پروردگار خودم براى صحت گفتارم از روى دليل و برهان باشم (چنان كه هستم) و خداوند تعالى از طرف خود به من رحمت كرده مرا پيغمبر قرار دهد (چنان كه قرار داده است با اين حال اگر من تابع شما شده و به خداى تعالى عصيان ورزم حال من چگونه خواهد بود) اگر من به خداوند تعالى عاصى شوم و به من عذاب كند كيست كه مرا در قبال او كمك كرده و از عذاب او مرا خلاص نمايد؟ آيا شما بر اين امر قادر هستيد اگر من تابع شما شوم شما براى من در اعمالم غير از زيانكارى چيزى افزوده نمى‌كنيد با اين حال من چگونه تابع شما شوم اما اگر شما تابع من شويد از من به شما خير و منفعت عايد مى‌شود، (بعد از اين گفتگو قوم صالح از او شترى معجزه طلب كردند خداوند تعالى معجزه مزبور را به صالح عطا فرمود چنان كه فرمايد.)
٦٤- اى قوم من اين است شتر خداوند كه مى‌خواستيد، براى شما معجزه‌اى است بگذاريد روى زمين خدا از علف‌هاى آن بخورد به شما ضررى ندارد از براى شما مخارجى لازم نيست و به قصد ضرر رساندن به آن (شتر) دست نزنيد آن وقت شما را به زودى عذاب الهى گرفته وقوع آن (عذاب) به تأخير نمى‌افتد.
٦٥- (قوم صالح) از امر الهى خارج شده، عصب پشت پاى شتر را از عقب بريده شتر را كشتند، همين كه صالح ديد شتر را كشتند گفت الحال منتظر عذاب الهى باشيد سه روز در منازل خويش زندگى كرده لذت بريد بعد از آن به شما عذاب خواهد آمد اين وعده‌اى كه به شما مى‌دهم وعده‌اى است كه دروغ در آن نيست البته واقع خواهد شد.
٦٦- همين كه امر ما درباره عذاب به قوم صالح رسيد (بعد از سه روز عذاب آنها را گرفت رحمت خود را به صالح و به آنهايى كه به او ايمان آورده بودند شامل كرده آنها را از ذلت و خوارى آن روز نجات داديم در حقيقت پروردگار تو (يا محمد) ظالمين را هلاك ساخته و به نجات مؤمنين، صاحب قدرت و قوت است به جميع مخلوقات غالب بوده هيچ چيز نمى‌تواند بر او غالب شود.
٦٧- قوم صالح را دچار عذاب صداى مهيب آسمانى كرده و به سبب آن در منازل خود به روى زانو افتاده هلاك گشتند.
٦٨- گويا اصلا در آن منازل ساكن نشده و در مدت عمر آنجاها گذران نكرده بودند (يا محمد) آگاه باش جماعت ثمود (قوم صالح) به پروردگار خويش كافر شدند از اين جهت آنها را عذاب گرفت آگاه باش (يا محمد) هلاكت و دورى از رحمت به قوم ثمود باشد.
(قصه جماعت ثمود تمام شد، بايد صاحبنظران از اين قصه عبرت گيرند).
٦٩- (يا محمد) رسولان ما (چند ملائكه) نزد ابراهيم جهت بشارت به اين كه خداوند تعالى به او (از سارا) فرزندى كرامت خواهد كرد آمدند گفتند سلام بر تو، ابراهيم هم در جواب آنها گفت سلام بر شما (ملائكه به صورت انسان نزد ابراهيم وارد شدند، ابراهيم آنها را مهمان پنداشت تدارك غذا و طعام نمود) حضرت ابراهيم در آوردن طعام تعجيل كرده طولى نكشيد كه طعامى از گوساله بريان جلو مهمانان گذاشت مهمانان طعام نخوردند.
٧٠- همين كه ابراهيم ديد دست مهمانان به طعام نمى‌رسد و طعام نمى‌خورند به احوال آنها عالم نشده خوف به قلبش رسيد كه چرا طعام نمى‌خورند مهمانان به احوال ابراهيم مطلع شدند، گفتند (يا ابراهيم) از ما ترس نداشته باش ما از طرف خداوند تعالى براى هلاكت قوم لوط فرستاده شده‌ايم.
٧١- عيال ابراهيم (سارا) نزد آنها ايستاده بود در همان حال حيض ديد (زيرا ملائكه آمده بودند به ابراهيم بشارت دهند كه خداوند تعالى از سارا به او فرزند خواهد داد، سارا نود ساله از حيض افتاده بود چگونه ممكن است كه اولاددار شود براى نشانه امر سارا در همان حال حيض ديد (فضحكت) در آيه شريفه يعنى سارا حايض شد، (سارا را) به اسحاق بشارت داديم (يعنى خداوند تعالى فرزندى به نام اسحاق به تو كرامت خواهد نمود) و بعد از اسحاق فرزند او يعقوب را به او بشارت داديم (سارا عمر كرد تا آن كه يعقوب فرزند اسحاق را درك نمود).