حق ماه و آفتاب و ستارگان مى‌گويند) آنها بر ما مخفى نيستند آنها را به سزاى گفته خودشان رسانيده عذاب كرده به جهنم خواهيم انداخته آيا آن كه به آتش جهنم انداخته شده معذب مى‌شود بهتر است يا آن كه روز رستاخيز ايمن و خاطر جمع از هر خوفى در محشر وارد شود؟ (البته شخص خاطر جمع بهتر خواهد شد، پس چرا مشركين موحد نمى‌شوند تا خاطر جمع گردند) اى مشركين هر عملى كه مى‌خواهيد بكنيد خداوند تعالى اعمال شما را ديده به آنها جزا خواهد داد.
٤١- (يا محمد) اشخاصى كه موقع خواندن قرآن بر آنها طعن زده كافر گردند عذاب ما آنها را گرفته خلاص نخواهند شد و در حقيقت قرآن به كتب باطل غالب بوده و در حمايت خداوند تعالى بلند مرتبه مى‌باشد. (آيه زير تفسير همين آيه است فرمايد).
٤٢- از سابق و از لاحق دست باطل بر آن نرسيده نمى‌توانند در آن هيچ گونه تصرفات نمايند و نمى‌توانند در آيات آن با كم و زياد كردن تصرفات بكنند قرآن از طرف خداوندى كه در هر فعلش پسنديده و محكم مى‌باشد نازل شده به تصرف كردن در آن به زياده و نقصان نمودن هيچ شخص قادر نيست.
٤٣- (يا محمد) از طعن و اذيت مشركين دلتنگ و غمگين مباش اين سخنانى كه به تو مى‌گويند مانند سخنانى است كه به پيغمبران قبل از تو هم گفته شده همان طور كه آنها صبر كرده‌اند تو هم صبر نما (يا محمد) پروردگار تو خداوند تعالى توبه كنندگان را بخشيده و آنهايى را كه در كفر و عناد باقى بمانند مجازات الم انگيز خواهد كرد. (اگر مشركين هم توبه كرده ايمان بياورند خداوند تعالى از آنها گذشته خواهد بخشيد و اگر در كفر خويش باقى بمانند هر آينه عذاب خواهد نمود).
٤٤- (يا محمد) من اين قرآن را به زبان عرب بر تو نازل كردم (همان طور كه به پيغمبران سابق هم به لسان قوم خودشان كتاب نازل كرده‌ام) به جهت عرب بودن قوم تو بايد حقيقت آن را درك كرده ايمان مى‌آوردند با اين همه ايمان نياوردند اگر قرآن را به زبان عجم قرار مى‌داديم بيشتر از اين انكار كرده به يقين مى‌گفتند چرا آيات اين كتاب به لسانى كه ما بتوانيم درك كنيم بيان نشده است چگونه است كه ما خود عرب باشيم كتاب ما به زبان عجم نازل شود به چنين كتابى ايمان نمى‌آوريم (يا محمد) مشركين دنبال بهانه مى‌گردند در هر لسان به آنها كتاب نازل شود ايمان آورنده نيستند) (يا محمد) به مشركين بگو اشخاصى كه به قرآن ايمان آورده‌اند قرآن براى آنها هدايت كننده به راه حق و شفا (از مرض جهالت) است، و اشخاصى كه به قرآن ايمان نياورده‌اند در گوشهاى آنها از شنيدن حق سنگينى هست و قرآن براى آنها كورى است چشم ديدن قرآن را ندارند (همان طور كه آفتاب چشم خفاش را كور مى‌كند گويا قرآن چشم آنها را كور مى‌سازد) غير مؤمنين قرآن را، گويا از راه دور ندا مى‌كنند كه صداى ندا كننده را نمى‌شنوند (همان طور كه شخص از نداى دور نمى‌تواند چيزى بفهمد اشخاص معاند و كافر به قرآن نيز از حقيقت قرآن نمى‌تواند چيزى درك كنند).
٤٥- (يا محمد) تنها درباره قرآن كه بر تو نازل شده اختلاف نكرده‌اند بلكه درباره كتبى هم كه قبل از تو داده شده اختلاف نموده‌اند، حقيقتا به موسى تورات عطا كرديم در آن اختلاف كرده بعضى ايمان آورده برخى ايمان نياوردند، (يا محمد) اگر از طرف پروردگار تو خداوند تعالى حكم صادر نمى‌شد كه عذاب تكذيب كنندگان قرآن را به روز قيامت به تأخير بيندازد البته به زودى بين آنها به عذاب حكم شده همه را هلاك مى‌ساختيم در حقيقت مشركين علاوه از اين كه خودشان در حق قرآن در شك و ترديد هستند سايرين را نيز به شك مى‌اندازند به چنين اشخاص معاندى عذاب شديدى خواهم نمود.
٤٦- هر شخصى كه عمل خيرى بكند فايده آن به نفس خود او عايد مى‌شود و هر شخصى كه عمل شر انجام دهد و زر و وبال آن به ضرر نفس خود او عايد مى‌گردد، (يا محمد) پروردگار تو خداوند تعالى ظالم به بندگان خود نيست.
٤٧- (يا محمد) از جمله علم غيب يكى هم علم روز قيامت است، علم آن روز را بايد به خداوند تعالى برگردانيد هيچ كس غير خداوند تعالى به آن روز عالم نمى‌شود، هيچ چيز از ميوه‌جات از جاى خود خارج نمى‌شود و هيچ مؤنثى حامله نشده وضع حمل نمى‌كند مگر اين كه خداوند تعالى به همه آنها عالم است (به كيفيت خروج و نضج ميوه‌جات و تمام بودن وقت حمل و نقصان و عدم نقصان خلقت به همه‌اش خداوند تعالى عالم است) روز قيامت خداوند تعالى مشركين را خوانده مى‌گويد، آن چيزهايى كه به من شريك قرار مى‌داديد امروز كجايند؟ مشركين جواب داده مى‌گويند الها به تو خبر مى‌دهيم كه امروز هيچ يك از ما آن چيزها را به تو شريك قرار نمى‌دهيم همه موحد شده به توحيد تو قائليم.
٤٨- (يا محمد) از مشركين (روز قيامت) بتهايى كه قبل از اين خوانده و عبادت مى‌كردند غايب شده به آنها فايده ندهد روز قيامت يقين مى‌كنند كه براى آنها فرار از عذاب و نجات ميسر نيست از اين جهت ستايش بتها را تكذيب كرده قائل به توحيد ما مى‌شوند.
٤٩- (يا محمد) انسان از طلب مال و نعمت و جلب خير و نفع ملول نمى‌گردد اما همين كه بر انسان فقر و تنگدستى رسيد آن وقت نااميد و مأيوس مى‌گردد گويا به او هيچ خيرى نخواهد رسيد.
٥٠- (يا محمد) اگر بر منكر قيامت بعد از رسيدن فقر و پريشانى از طرف خودمان نعمتى بر او بچشانيم هر آينه خواهد گفت اين نعمت‌