ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٧٥ - ٩ سوره توبه

مى‌كشم به چه جهت از دين خارج شده‌اى باز ابراهيم عليه السّلام براى او استغفار نمود منتها مرتبه حلم و رحم همين است).
١١٥- خداوند تعالى هيچ قومى را بعد از هدايت به ضلالت نينداخته آنها را در جرگه عاصيان به حساب نمى‌آورد تا اين كه محرمات و چيزهايى كه بايد اجتناب كنند براى آنها بيان كند بعد از بيان چيزهاى حرام اگر عمل بياورند آن وقت عاصى محسوب شده و مؤاخذه مى‌گردند (يعنى اگر مؤمنين قبلا از نهى براى مشركين استغفار كرده باشند خداوند تعالى از آنها مؤاخذه نمى‌كند ولى اگر بعد از نهى استغفار كنند آن وقت در جرگه عاصيان بوده مؤاخذه خواهند شد) در حقيقت خداوند تعالى به هر چيز عالم است و به خوف قلب شما درباره استغفار هم عالم مى‌باشد.
١١٦- در حقيقت سلطنت آسمانها و زمين مخصوص خداوند تعالى مى‌باشد زنده كننده و ميراننده خداوند تعالى است و براى شما جز خداوند تعالى در اموراتتان متصرف و كمك كننده نيست.
١١٧- حقيقتا خداوند تعالى به پيغمبر خود و مهاجر و انصارى كه در موقع سخت و پر مشقت (غزوه تبوك) تابع او شده به جهاد رفتند توفيق داد كه در هر زمان توبه كرده به طرف خداوند تعالى رجوع نمودند؛ خداوند تعالى (در غزوه تبوك) اين توفيق را به آنها داد، بعد از آن كه نزديك بود قلب گروهى از مؤمنين در ايمان از ثبوت لغزش كرده و از ايمان كنار شوند، بعد از آن خداوند تعالى به آنها توفيق داد توبه نمودند در حقيقت خداوند تعالى به بندگان خود مهربان و رحم كننده است.
[توضيح: از اشخاصى كه در غزوه تبوك از رسول خدا تخلف نمودند چند نفر بعد از خروج رسول خدا از مدينه نزد رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله رفته به ايشان ملحق گشتند و ما بقى در مدينه باقى ماندند بعد از مراجعت رسول خدا از تبوك اكثرشان نزد رسول اكرم شرفياب شده عذرها آورده قسمهاى دروغ زياد خوردند رسول اكرم به ظاهر از آنها قبول نمودند ولى باطن امر آنها را به خداوند تعالى واگذار نمودند همان اشخاص را خداوند تعالى ضمن همين سوره منافق ناميد سه نفر از متخلفين جنگ تبوك كه در مدينه باقى ماندند يكى (كعب بن مالك) و ديگرى (مرارة بن ربيع) سومى (هلال بن اميه) از انصار حضور رسول خدا آمده به تقصير خود اقرار كرده گفتند يا رسول اللَّه براى حضور در غزوه تبوك ما هيچ عذر نداريم به اختيار خود به غزوه حاضر نشديم، در حضور تو دروغ گفتن پسنديده نيست كار خود را به خداوند تعالى واگذار مى‌كنيم و توبه و انابه مى‌نمائيم آيا خداوند تعالى توبه ما را قبول مى‌فرمايد يا نه؟ رسول خدا فرمود شما برويد منتظر باشيد ببينيد خداوند تعالى درباره شما چه حكمى نازل مى‌فرمايد (بعد از آن از طرف رسول خدا امر شد از اهل مدينه هيچ كس با اين سه نفر حرف نزند (كعب گويد) «كه در كوچه و بازار مدينه مى‌گشتم هيچ كس با من حرف نمى‌زد» چهل روز از اين مقدمه گذشت از طرف رسول خدا امر شد كه آن سه نفر با زنان خود مقاربت نكنند (چون از امر و اطاعت پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله خارج شده بودند، اگر توبه‌شان قبول نمى‌شد مرتد محسوب شده زنانشان بر آنها حرام مى‌بود) عيال هلال بن اميه نزد رسول اكرم شرفياب شده عرض كرد يا رسول اللَّه هلال مرد پيرى است احتياج به خدمتكار دارد اجازه مى‌فرمائيد من بر او خدمت كنم فرمود براى خدمت مانعى نيست ولى نبايد مقاربت شود اما كعب به عورتش گفت در منزل پدرت بمان، گفت تو هم از رسول خدا اجازه بگير، كعب گفت من اذن نمى‌خواهم هر حكمى كه رسول خدا فرموده به آن اطاعت مى‌كنم خودم نيز جوانم احتياج به خدمتكار ندارم بعد از اتمام پنجاه روز آيات زير درباره توبه سه نفر نازل گرديد، براى كعب بشارت بردند لباس خود را به مبشر بخشيد (كعب از جوانمردان و رؤساى انصار محسوب مى‌شد) اين است آيه شريفه فرمايد:] ١١٨- آن سه نفر را (كعب بن مالك و مرارة بن ربيع و هلال بن اميه) كه نفس اماره وادار نمود تا از غزوه تبوك تخلف نمودند خداوند تعالى بر آنها توفيق داد تا توبه نمودند، خداوند تعالى تا وقتى توبه آنها را قبول نفرمود كه خاك مدينه با تمام وسعت بر آنها تنگ گرديد (هيچ كس به آنها توجه نكرده و با آنها حرف نمى‌زد) از كثرت غم و غصه نفسشان بر آنها تنگ شد يقين كرده و عالم شدند كه از غضب خداوند تعالى نمى‌توانند فرار كرده نجات يابند و به هيچ كس نمى‌توانند پناه ببرند مگر به ذات پروردگار بعد از آن خداوند تعالى توبه آنها را قبول فرمود تا در توبه خود محكم و ثابت باشند در حقيقت خداوند تعالى توبه را قبول نموده به بندگان خويش رحم كننده است.
١١٩- اى ايمان آورندگان از خداوند تعالى ترسيده در ايمانتان ثابت شده منافق نشويد به اشخاصى كه از هر جهت در دين و عمل خود مستقيم و راست باشند پيوسته، و مثل آنها شده در هر عملتان راست باشيد.
١٢٠- به اهل مدينه و اهالى بيابان اطراف مدينه جايز نيست كه موقع رفتن رسول خدا به جهاد تخلف كنند همچنين جايز نيست براى آنها در امور پر مشقت كه رسول خدا به جان خويش روا مى‌بينند آنها سرپيچى كرده نفس خود را كنار كشند (حكم آيه شريفه مشمول تمام مسلمين جهان است بايد به امر رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله در زمان حيات و ممات آن بزرگوار عمل و اطاعت شود) وجوب تبعيت آنها به رسول اكرم از اين جهت است كه تشنگى و گرسنگى و زحمت در راه خداوند تعالى به آنها نمى‌رسد و هيچ قدمى نمى‌نهند كه موجب غيظ و غصه كفار شود و از دشمنان به چيزى نمى‌رسند (غلبه بر آنها يا اسير كردن و غنيمت بردن از آنها) مگر اين كه براى آنها در برابر اعمال مذكوره نزد خداوند تعالى عمل صالحى نوشته مى‌شود و اجر و ثواب آن به آنها عايد مى‌شود، در حقيقت خداوند تعالى اجر و ثواب صاحبان اعمال نيكو را ضايع نمى‌سازد.
١٢١- در راه خداوند تعالى احسان كم يا زياد نمى‌كنند، و در موقع‌