ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٢٧١ - ١٩ سوره مريم

خواهد نمود).
٣١- در هر مكانى باشم خداوند تعالى مرا به خير تعليم كرده و منفعت دهنده قرار داده است، هر قدر كه در دنيا براى من حياتست خداوند تعالى به من وصيت كرده بايد نماز اقامه كنم زكاة بدهم بايد اين دو چيز را عمل آورم.
٣٢- همچنين خداوند تعالى به من وصيت كرده بايد به مادرم احسان كنم و اطاعت نمايم خداوند تعالى مرا متكبر و غضبناك و عاصى و شقى قرار نداده است.
٣٣- در آن روز كه از مادر متولد شده‌ام و آن روز كه موت مرا درك مى‌كند و آن روز كه زنده شده به محشر وارد مى‌شوم در اين سه حالت از خداوند تعالى به من سلام باد (صحبت عيسى عليه السّلام تمام شد ديگر بعد از آن تكلم ننمود تا اين كه بعدا طبق عادت و معمول مانند ساير اطفال زبان باز كرد و سخن گفت).
٣٤- (يا محمد) اين عيسى پسر مريم است كه احوال او براى تو ذكر شد اوست كلمه و سخن خداوند تعالى (به سبب بدون پدر خلق شدن به عيسى عليه السّلام كلمة اللَّه گفته مى‌شود يعنى كه فقط به اراده خداوند تعالى خلق شده است) اين عيسى است كه مردم در حق او شك نموده هر شخص سخنى گفته و سخنان نالايق به او اسناد مى‌دهند (بعضى مى‌گويند فرزند خداست بعضى به پيغمبرى قبول نكرده او را به عمل خبيث و زشت اسناد مى‌دهند).
٣٥- براى خداوند تعالى صحيح و مناسب نيست كه از براى خود فرزندى بگيرد (چنان كه نصارى مى‌گويند، عيسى فرزند خداست).
اولاد لايق خداوند تعالى نيست، خداوند تعالى پاك و منزه از اين است كه براى خود اولاد قرار دهد زمانى كه به موجود بودن چيزى حكم نمود به او گويد موجود باش آن امر نيز همان لحظه موجود مى‌شود عيسى نيز به امر خداوند تعالى بدون پدر به وجود آمده خطاب فرزند به عيسى خطا مى‌باشد (خداوند تعالى در ايجاد مخلوق به هيچ لفظ و كلام احتياج ندارد بيان آيه شريفه براى تفهيم مردم است و الا اراده خداوند تعالى بدون سخن و كلام براى به وجود آمدن هر چيز كفايت مى‌كند).
٣٦- (عيسى خودش به مردم مى‌گويد) در حقيقت پروردگار من و پروردگار شما خداوند تعالى است به او عبادت كنيد راه مستقيم و راه نجات فقط در عبادت خداوند تعالى است (وقتى كه خود عيسى چنين سخنى مى‌گويد چگونه مى‌شود او را خدا يا فرزند خدا ناميد).
٣٧- طوايف نصارى در ميان خود در حق عيسى اختلاف كردند (بعضى گفتند پيغمبر است برخى نيز صفت زشت و خبيث به او اسناد دادند) پس واى بر اشخاصى كه در حق عيسى كافر شدند از حضور يافتن در روز بزرگ (كه روز قيامت است).
٣٨- برسان به گوش ايشان و بينا گردان در دنيا آنهايى را كه در حق عيسى اختلاف كردند و از شنيدن حق گوششان كر و از ديدن حق چشمشان كور بود اما در آن روز (قيامت) كه به طرف ما مى‌آيند به سبب ظاهر و آشكار بودن حق ديدن و شنيدن آنان چقدر تعجب آور است؟ اما آن ديدن و شنيدن به آنها فايده نمى‌دهد. ليكن اختلاف كنندگان در حق عيسى در چنين روزى (در دنيا) در ضلالت آشكار شده از شنيدن و ديدن حق گوش خود را كر و چشمشان را كور نموده‌اند.
٣٩- (يا محمد) كفار را از روزى كه حسرت كشيده و نادم مى‌شوند بترسان، زمانى كه روز قيامت از حساب مردم فراغت شد اهل بهشت به سوى بهشت و جهنميان به سوى جهنم رفتند در آن روز براى اهل جهنم چقدر ندامت و پشيمانى حاصل مى‌شود، الحال در دنيا غافل شده ايمان نمى‌آورند اما در قيامت حسرت آن را خواهند كشيد.
٤٠- (يا محمد) در حقيقت ما به تنهايى به روى زمين و مخلوقات آن وارث شده همه را مى‌ميرانيم آنها دوباره روز قيامت به طرف ما رجوع خواهند كرد جزاى عمل هر كس به او خواهد رسيد.
٤١- (يا محمد) در آن قرآن ابراهيم و قصه او را به مردم بخوان و بيان كن در حقيقت ابراهيم سراپا بنده درستى بوده و خود نيز از طرف ما پيغمبر بود.
٤٢- (همين كه حضرت ابراهيم بناى دعوت گذاشت اول پدر خود را دعوت نمود زيرا هر شخص چيز عزيز و محترم را براى عزيزترين كسان خود مى‌خواهد چون پدر اولين عزيز هر شخص است از اين جهت حضرت ابراهيم اول پدر خود را دعوت نمود معنى آيه اين است فرمايد:) زمانى كه ابراهيم به پدر خود گفت اى پدر من، براى چه به چيزى كه (يعنى بتى كه) نه مى‌شنود و نه مى‌بيند و نه به تو فايده مى‌رساند پرستش مى‌كنى آيا به چنين چيزى شخص عاقل عبادت مى‌كند؟
٤٣- اى پدر من در حقيقت از طرف خداوند تعالى آن قدر از عمل و دانش به من رسيده كه به تو نرسيده است (در شرافت علم همين كفايت مى‌كند كه جناب ابراهيم به سبب علم خود را متبوع قرار داده به پدرش مى‌گويد بيا و تابع من باش) به سبب علم من به دين من داخل شو و به من تابع باش تا تو را به راه مستقيم و به طرف حق هدايت كنم.
٤٤- اى پدر من به شيطان اطاعت نكن و به خداوند تعالى شريك قرار مده در حقيقت شيطان به خداوند تعالى عاصى شده و از اطاعت او خارج شده است.