مشكوك شدند شهود به شرح زير قسم مى‌خورند) «شما وراث اگر به گفته شهود مشكوك بوديد اين طور قسمشان مى‌دهيد» آنها را پس از نماز عصر نگه مى‌داريد، تا براى راستى سخنان خود به خداوند تعالى قسم خورند (اگر مشكوك نشوند نمى‌شود قسم داد) در قسم چنين مى‌گويند: ما قسم مى‌خوريم به خداوند تعالى كه در سخن خود راستگو هستيم و به اين قسم مال دنيا نگرفته هيچ وقت جانبدارى نكرده و قسم دروغ نمى‌خوريم اگر چه آن شخص كه براى او قسم مى‌خوريم از اقرباى نزديك باشد شهادتى را كه خداوند تعالى مقرر فرموده پنهان نمى‌سازيم اگر شهادت را پنهان ساخته دروغ شهادت بدهيم در حقيقت آن وقت از گناهكاران خواهيم بود. (گفتن اين سخنان در تمام شهادتها لازم است).
١٠٧- اگر از اطراف و اكناف معلوم شد كه شهود مستحق گناه شده و شهادت دروغ داده‌اند در آن صورت دو نفر شاهد ديگر در جاى آنها ايستاده به دروغ شهادت آنها شهادت مى‌دهند (دروغ بودن شهادت شهود اولى بدون شهادت شاهدين قبول نمى‌شود) شهود ثانوى براى شهادت دادن اگر از اقربا باشند بهتر است زيرا ايشان اولى و مستحق‌ترند يعنى شهود ثانوى دو نفر از وراث خواهند بود كه با ملاحظه خيانت شهود اولى بجاى آنها قيام مى‌كند و به خدا قسم مى‌خورند كه اين شهود به دروغ قسم خوردند (دو نفر شاهد از وراث به دروغ بودن قسم شهود اولى قسم خورده چنين مى‌گويند) البته شهادت ما براى قبول شدن از شهادت شهود اولى لايق‌تر مى‌باشد و ما در اين شهادت خود از حد (حق) تجاوز نكرده دروغ شهادت نمى‌دهيم و گرنه از ظالمين خواهيم بود.
١٠٨- قسم خوردن اين وراث، براى خيانت شهود وصيت، نزديك‌تر است تا اين كه شهود متوفى به شهادت آنها راضى نشده و از شهادت به خيانتشان ترسيده شهادت را به همان قسم كه واقع شده ادا كرده خيانت نكنند، و يا اين كه شهود بترسند از اين كه اگر شهادت دروغ بدهند بعد از آنها شهود ديگر قسم خورده و به دروغ آنها شهادت بدهند آن وقت دروغ آنها آشكار شده رسوا شوند. اى شهود از خداوند تعالى بترسيد شهادت دروغ ندهيد، احكام الهى را شنيده اطاعت كنيد. كتمان شهادت و شهادت دروغ دادن عمل فسق است، در حقيقت خداوند تعالى اشخاص فاسق را به طرف حق هدايت نمى‌كند.
١٠٩- بترسيد از روزى كه (روز قيامت) خداوند تعالى تمام انبياء را به يك جا جمع مى‌كند به پيغمبران مى‌فرمايد شما كه در دنيا مردم را دعوت كرده، احكام مرا به آنها رسانديد آنها به شما چه جواب دادند، پيغمبران جواب مى‌دهند كه علم ما پيش علم تو در حكم صفر است در حقيقت تو عالم غيب هستى مى‌دانى مردم به ما چه جواب داده‌اند داناى نهان‌ها تويى (آن وقت خداوند تعالى به علم خود در بين مردم حكم مى‌كند و هر شخصى را نسبت به عملش جزا مى‌دهد).
١١٠- (ضمن اين آيه شريفه نعمتهايى را كه خداوند تعالى به عيسى عليه السّلام عطا فرموده بيان مى‌فرمايد يعنى عيسى بنده‌اى است مثل ساير بندگان كه اين نعمتها را به او عطا كرده‌ام سزاوار نيست به چنين بنده و مخلوق، خدا گويند و يا او را به من شريك قرار دهند) چون خداوند تعالى به عيسى گفت اى عيسى فرزند مريم به ياد آر نعمتهايى را كه به تو و مادرت مريم عطا كرده‌ام؛ به ياد بياور زمانى را كه تو را به قوه روحانى پاك و مقدس قوت دادم، كه به سبب آن در صغر سن در گهواره مثل حالت مردى كامل و عاقل بدون تفاوت سخن مى‌گفتى در كوچكى و بزرگى در حرف زدن تو هيچ تفاوتى نبود (اين معجزه مختص عيسى عليه السّلام است هيچ پيغمبرى جز او در گهواره سخن نگفته است، در سى سالگى به نبوت مبعوث شد سى ماه پيغمبرى كرده بعد خداوند تعالى او را وفات داده و روح شريفش را به عالم بالا نقل فرمود) به ياد بياور اى عيسى آن نعمت را كه نوشتن و حكمت (حقيقت اشياء) و تورات و انجيل را به تو تعليم كردم باز به ياد بياور اى عيسى آن نعمتى را كه تو به اذن من از گل به مثل صورت پرنده درست مى‌كردى و در آن مى‌دميدى و به اذن من پرنده‌اى شده پرواز مى‌كرد، و كور مادرزاد و ناخوشى برص را به اذن من شفا مى‌دادى و مردگان را به اذن من از قبر زنده بيرون مى‌آوردى، همچنين به ياد بياور نعمت مرا زمانى كه تو به يهوديان دليل آشكار و معجزه‌ها آورده بودى آنها قبول نكرده خواستند ترا به قتل برسانند