٨٥- (يا محمد) خداوندى كه خواندن قرآن و عمل تبليغ احكام آن را به مردم بر تو واجب نموده است بعد از آن كه قريش تو را از مكه بيرون كردند همان خداوند تو را برگردانده به همين ولايت داخل خواهد كرد (اين وعده‌اى است كه خداوند تعالى به پيغمبر خود مى‌دهد يعنى بعد از غلبه اهل مكه بر تو و بيرون كردن تو از مكه تو را دوباره به مكه مراجعت خواهم داد وعده خداوند تعالى مصداق يافت سال هشتم هجرت رسول خدا مكه را فتح كرده و به وطن اصلى خود داخل شد براى صدق رسول خدا اين خود دليل مى‌باشد) بگو به مشركين (يا محمد) پروردگار من عالمتر است به آن كه از طرف خداوند تعالى هدايت آورده و به آن كه در ضلالت آشكار و در كفر و شرك باقيمانده است (يعنى به شما مشركين).
٨٦- (يا محمد) تو اين اميد را نداشتى كه از طرف خداوند تعالى كتاب (قرآن) به تو القا كرده شود ليكن خداوند تعالى از فضل و رحمت خويش اين قرآن را بر تو نازل نمود، البته تو به كفار و مشركين كمك مباش.
٨٧- بعد از نزول آيات خداوند تعالى (قرآن شريف) مشركين تو را از عمل به احكام قرآن مانع نشوند، (يا محمد) مشركين را به طرف پروردگار خود بخوان تو البته از مشركين نباش.
٨٨- هرگز با خداى يكتا كه جز او خدايى نيست ديگرى را به خدايى مخوان و بدان كه هر چيزى هلاك شونده و فنا پذير است، مگر ذات پاك مقدس خالق كل موجودات كه به ذات پاك او فنا و زوال راه ندارد ذات اقدسش ازلى و ابدى است روز قيامت حكم كردن از روى حق و عدالت در بين مردم از براى او و مخصوص اوست تماما روز قيامت به سوى خداوند تعالى بر مى‌گرديد و آن روز نسبت به اعمال شما جزا داده خواهد شد (مخاطب آيات كريمه حضرت رسول اكرم «صلّى اللَّه عليه و آله» مى‌باشد دستور العمل جاودانى براى ملل و حكومتهاى اسلامى مى‌باشد كه در عقيده و ايمان ثابت و پايدار بمانند. و الا متصور نيست كه داعى و پيغمبر برگزيده كمك كفار كند و يا به طرف شرك متمايل شود).
٢٩ سوره عنكبوت‌
در مكه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
١- الم.
٢- از مردم آنهايى كه داخل دين اسلام شده به قرآن ايمان بياوردند آيا چنين گمان كردند همين كه به زبان گفتند ما ايمان آورديم رها شوند و ايشان را به حال خودشان بگذارند و بر اين دعوى هيچ امتحانشان نكنند بلكه خداى تعالى آنها را به انواع و اقسام بلايا و مصائب دچار كرده امتحان مى‌كند تا صادق از كاذب و راسخ از غير راسخ تفكيك و ممتاز شود (اين آيه شريفه در حق چند نفر نازل شده كه در مكه بعد از دخول به اسلام مشركين به آنها اذيت مى‌كردند از جمله آنها عمار بن ياسر بود).
٣- حقيقتا قبل از آنها انبياء سابق و اقوام آنها را (مانند اشخاصى كه داخل اسلام شدند) امتحان كرديم تا به سبب آن (علم خداى تعالى درباره اشخاصى كه در سخن و اعتقادشان صادق و راستگو هستند علاقه گيرد و همچنين علم خداى تعالى در مورد سخنان و اعتقادات دروغگويان بر دروغ بودنشان علاقه گيرد) خداى تعالى دروغگويان را از راستگويان كاملا معلوم كند.
٤- اشخاصى كه مرتكب عمل شر و گناه شده به ما شريك قرار مى‌دهند آيا چنين تصور مى‌كنند كه بر ما سبقت گيرند (و از عقاب ما خلاصى يابند) بسيار بد حكم مى‌كنند.
٥- هر كه روز قيامت به ملاقات فضل و كرامت خداى تعالى اميدوار باشد، در حقيقت اجل مقرره خداى تعالى رسيده او را مرگ درك خواهد كرد پس بايد آن شخص تعجيل كرده قبل از درك موت عمل صالح انجام دهد تا كرامت و فضل مورد نظر خود را براى خود تحصيل كند، خداى تعالى سخنان بندگانش را شنيده به اعمال آنها عالم است و هيچ چيز بر او مخفى نيست آيا سزاوار نمى‌باشد كه از چنين خداوندى ترسيد و عمل صالح نمود؟
٦- هر كس درباره تمايلات نفس اماره با نفس خود جهاد كند در حقيقت آن شخص به منفعت نفس خود جهاد نموده است در حقيقت خداى تعالى از جميع عالميان بى‌احتياج است امر و نهى الهى رحمت به بندگانش بوده و از براى منفعت رساندن به آنها است.