١٢- اى مؤمنان زمانى كه خواستيد با (محمد) پيغمبر ما نجوا كرده صحبت كنيد پيش از نجوا صدقه بدهيد بعد نجوا نمائيد، اين صدقه قبل از نجوا براى شما خوب و امر پاكيزه است، براى دادن صدقه به علت فقر چيزى پيدا نكنيد در حقيقت خداوند تعالى به بى‌چيزان رحم كرده بخشنده است.
١٣- آيا از آن كه پيش از نجوا با رسول خدا از دادن صدقه ترسيديد كه مبادا فقير شويد؟ حال كه صدقه قبل از نجوا براى شما دشوار شد خداوند تعالى عذر شما را قبول كرده در ترك صدقه شما را مرخص كرده صدقه را از شما برداشت ليكن در هر امر به خداوند تعالى و پيغمبر او اطاعت كرده نماز به پا داريد زكاة بدهيد (با بودن اين آيه شريفه خارج كردن صدقه از وجوب و استحباب از صاحب تفسير خازن خيلى تعجب است) به آنچه كه شما مى‌كنيد خداوند تعالى عالم و خبردار است.
[توضيح: منافقين در مدينه با يهوديان دوستى و مراوده كرده اسرار پنهانى مسلمين را به آنها مى‌رساندند در اين باره آيه زير نازل شد:] ١٤- (يا محمد) آيا نمى‌نگرى به آن منافقينى كه به ظاهر خود را مسلم گفته اما باطنا جماعتى (يهوديان) را كه خداوند تعالى بر آنها غضب كرده دوست گرفته اسرار مؤمنين را بر آنها نقل مى‌كنند ايشان نه از شما هستند و نه از يهوديان، بلكه جماعت آواره‌اى هستند به امر دروغ (ادعاى اسلام) قسم خورده مى‌گويند ما مسلمانيم و حال آن كه خودشان مى‌دانند كه دروغ قسم مى‌خورند مسلمان نيستند.
١٥- خداوند تعالى براى منافقين در آخرت عذاب شديد مهيا نموده است، در حقيقت اعمال منافقين هميشه بد بوده و به آن اصرار نموده‌اند.
١٦- منافقين قسمهاى دروغ خود را «آن كه قسم خورده مى‌گفتند ما مسلمانيم» براى خود ستر و پرده قرار داده به سبب آن نفاق خود را پنهان نموده باطنا مردم را از داخل شدن به دين خداوند تعالى باز داشتند از اين جهت براى آنها عذاب ذليل كننده مهيا است.
١٧- اموال و اولاد منافقين آنها را به هيچ وجه از خداوند تعالى بى‌نياز نمى‌كند اين منافقين اصحاب جهنم بوده و در جهنم هميشه خواهند بود.
١٨- آن روزى كه (قيامت) خداوند تعالى تمام منافقين را محشور مى‌سازد در آن روز براى خداوند تعالى هم قسم مى‌خورند كه ما در دنيا مسلمان بوديم گمان مى‌كنند همان طور كه براى شما در دنيا قسم خورده و از قسم خود فايده برده خود و مالشان حفظ مى‌شد در آخرت نيز از قسم دروغ خود فايده‌اى مى‌برند (يا محمد) با خبر باش كه منافقين در دنيا و آخرت دروغگو هستند.
١٩- (يا محمد) شيطان بر منافقين مستولى شده ذكر خداوند تعالى را از آنها فراموش نمود نه به قلب و نه به لسان خداوند تعالى را ذكر نمى‌كنند، (يا محمد) اين منافقين قشون شيطانند با خبر باش كه در دنيا و آخرت زيانكاران به نفس خود منافقين قشون شيطان خواهند بود.
٢٠- (يا محمد) اشخاصى كه خداوند تعالى و پيغمبر او محمد را دشمن گرفته و به امر آنها مخالف مى‌شوند مردمانى در سلك ذليل‌ترين مخلوقند.
٢١- خداوند تعالى حكم قطعى فرموده كه البته خودم و پيغمبرانم به دشمنانم غلبه خواهيم كرد در حقيقت خداوند تعالى قوى و به مخلوقات غالب است با اين حال دشمن داشتن خدا و پيغمبرش به منافقين فايده نمى‌دهد.
٢٢- (يا محمد) از قوم و جماعتى كه به خداوند تعالى و روز آخرت ايمان آورده باشند قومى را نخواهى يافت كه دشمنان خداوند تعالى و پيغمبران او را دوست بدارند اين امر از مؤمنين صادر نمى‌شود اگر چه دشمنان، پدران يا پسران و يا برادران و يا اقرباى ديگر مؤمنين باشند شخص مؤمن دشمن خدا را دوست نمى‌دارد، در قلب چنين مؤمنين، خداوند تعالى ايمان را راسخ و ثابت نموده از طرف خود به وسيله قوه روحانى آنها را مؤيد و منصور قرار داده است و لذا در دنيا هميشه به دشمنان خود غالب مى‌شوند (احوال مؤمنين در صدر اسلام از اين قبيل بود) در آخرت هم خداوند تعالى آنها را به چند جنت كه از زير درختان و قصور آنها نهرها جارى مى‌شود داخل مى‌سازد در آن جنات هميشه بوده از آنجا خارج نمى‌شوند خداوند تعالى از آنها راضى مى‌شود و آنها هم به رسيدن اجر و ثواب بزرگ از خداوند تعالى راضى مى‌شوند، قشون خداوند تعالى فقط اين قبيل مؤمنين هستند (يا محمد) با خبر باش كه قشون خداوند تعالى البته به دشمنانشان غالب شده از رستگارانند.
٥٩ سوره الحشر
در مدينه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
[توضيح: پس از هجرت رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از مكه و ورود به مدينه جماعت (بنى النضير) از يهوديان ساكن اطراف مدينه حضور آن حضرت آمده مصالحه كردند به اين شرط كه با يكديگر جنگ نكرده و از ضرر رساندن به هم خوددارى كنند، رسول خدا با آنها اين عهد را بسته از آنها خاطر جمع شد، در سال دوم هجرت همين كه‌