١٤٧- يا محمد اگر تو را تكذيب كنند و عذاب كردن ظالمين را قبول ننمايند و بگويند كه رحمت الهى وسيع بوده و از آنها مؤاخذه نخواهد نمود. بگو به آنها صحيح است، كه پروردگار شما صاحب رحمت وسيع مى‌باشد ولى رحمت الهى به اشخاصى كه از اطاعتش خارج شوند و ظالم باشند نمى‌رسد هيچ شخص نمى‌تواند عذاب الهى را از جماعت عاصى و ظالم برگرداند.
١٤٨- يا محمد مشركين در موقعى كه بطلان مذهبشان براى آنها آشكار شده هيچ دليل پيدا نكردند آن وقت چنين گويند اگر خداوند تعالى مى‌خواست نه ما و نه آباء و اجدادمان به خداوند تعالى شريك قرار نمى‌داديم، قهرا ما را داخل ايمان كرده موحد مى‌نمود همچنين اگر خداوند تعالى مى‌خواست هيچ چيزى را حرام نمى‌كرديم الحال كه مانع نشده معلوم مى‌شود كه خداوند تعالى به اين اعمال راضى است. يا محمد به مثل اين مشركين كه كتاب خدا و پيغمبر را تكذيب مى‌كنند اقوام پيشين نيز كتاب و پيغمبر خدا را تكذيب نمودند، تا به آنها عذاب نازل كرديم، عذاب ما را چشيده هلاك گشتند. يا محمد بگو به مشركين، آيا به سخنان افترا آميز و شريكى كه به خداوند تعالى نسبت مى‌دهيد دليل واضح و آشكار داريد؟ اگر چنين دليلى داريد براى ما بيان كنيد شما مشركين به ظن و گمان تابع شده هيچ از روى علم رفتار نمى‌كنيد جز اين كه تصور مى‌كنيد كه گمانتان حق است.
١٤٩- بگو به مشركين شما كه دليل و حجت بر حقانيت گفتار خود نداريد پس براى بطلان مذهبتان دليل خداوند تعالى غالب است اگر خداوند تعالى مى‌خواست همه شما را به طرف دين اسلام هدايت مى‌كرد و ليكن شما را به اختيار خودتان واگذار نمود تا به سبب اعمالتان جزا بدهد.
١٥٠- يا محمد به مشركين بگو شهود خود را بياوريد تا شهادت دهند كه آنچه را كه شما حرام كرده‌ايد خداوند تعالى حرام نموده است (چنين شاهدى نمى‌توانند داشته باشند) اگر شاهد داشتند و براى آنها شهادت دادند يا محمد! تو شهادت آنها را تصديق نكن يا محمد، به اشخاصى كه آيات و احكام ما را تكذيب كرده و به آخرت ايمان نمى‌آورند و به پروردگار خودشان خداوند تعالى نظير و شريك قرار مى‌دهند تابع نشو (به چنين اشخاص نبايد تابع شد كنار شدن از آنها لازم است).
١٥١- يا محمد به مشركين بگو بيائيد آنچه را كه خداوند تعالى براى شما حرام نموده بيان كنم ببينيد كه چه چيزهايى حرام است كه شما آنها را حلال كرده‌ايد اولا بايد به خداوند تعالى شريك قرار ندهيد ثانيا عاق والدين نشويد و به والدين نيكى كنيد ثالثا اولاد خودتان را از ترس گرسنگى به قتل نرسانيد روزى دهنده شما و اولاد شما ما هستيم به چه جهت اولاد خودتان را به قتل مى‌رسانيد رابعا به گناه و معصيت آشكار و نهان نزديك نشويد خامسا- نفسى را كه قتل آن را خداوند تعالى حرام نموده به قتل نرسانيد مگر اين كه قتل به حق باشد (مثلا قصاص) خداوند تعالى اجراى اين احكام را به شما واجب مى‌كند بلكه فكر كرده به فوايد تكاليف مذكوره متوجه شده آنها را عمل كنيد.
١٥٢- سادسا- به مال يتيم نزديك نشده در آن تصرف نكنيد مگر به نحوى كه نيكوتر است و مال را از اتلاف نگهدارى كرده و يا آن را به نفع يتيم افزون نمائيد در اين صورت تصرف مال جايز است «بلكه حفظ از اتلاف واجب است» حفظ و نگهدارى مال يتيم لازم است تا اين كه يتيم به حد كمال برسد موقعى كه كامل شد مال او را مسترد كنيد (اگر چه بين ما معروف شده چنانچه يتيم به ١٥ سالگى رسيد مكلف است و اختيار مال با او است اما رسيدن به ١٥ سال شرط عبادت است نه شرط رد مال. ضمن آيه شريفه درباره سن ذكرى نشده بلكه رشد و كمال بيان شده است به ندرت ممكن است كه شخص در ١٥ سالگى كامل شود، ممكن است در بيست سالگى يا بيشتر كامل شود پس اعتبار كمال شخص است نه سن و سال) سابعا- در تجارت و زرع و پيمان و ترازو خيانت نكنيد و، كيل و ترازو را از روى حق و عدالت ادا كنيد در اداى حق و، كيل و ترازو به هيچ نفسى تكليف نمى‌كنيم مگر به وسعت و قوه هر كس (چون مراعات عدالت در كيل و ترازو سخت و مشكل است از اين جهت به قوه و قدرت شخص موكول شده چنانچه احيانا غير عمد جزئى كم و زياد شد بخشوده است). ثامنا- در سخن گفتن و يا شهادت دادن طرفدارى و دوستى و آشنايى را ملاحظه نكنيد، اگر چه طرف شهادت از اقرباى نزديك شما باشند و سخن شما به ضرر ايشان باشد باز بايد از روى عدالت سخن گوئيد. تاسعا- به عهد خداوند تعالى وفا كنيد و به عبادات واجبه عمل نمائيد عمل به احكام مذكوره را خداوند تعالى به شما وصيت نموده و واجب مى‌كند بلكه شما هوشيار شده قبول كنيد.
١٥٣- وصاياى مذكوره فوق راه مستقيم من است بايد پيروى كنيد و از آن كنار نشويد و به راههاى ديگر تابع نگرديد در آن صورت خداوند تعالى شما را از راه مستقيم خود متفرق مى‌كند و براى شما راه نجاتى نخواهد بود، تبعيت از دين و راه خدا و كناره گيرى از راههاى ديگر را خداوند تعالى به شما توصيه مى‌فرمايد البته شما