گريبان نورانى گشت خوف مكن قلب تو محكم و ثابت باشد و از خوف خود را محافظت كن اين دو چيز (عصا و يد بيضاء) از طرف پروردگار تو خداوند تعالى براى حقانيت تو نزد فرعون و وزرا و جماعت قبطيان دليل است برو آنها را دعوت كن در حقيقت آنها جماعت فاسقى هستند.
٣٣- موسى گفت پروردگارا، من از جماعت فرعون نفسى را به قتل رسانده‌ام الحال اگر نزد آنها بروم دعوتشان بكنم مى‌ترسم كه مرا به قتل برسانند
٣٤- برادرم هارون از جهت سخن گفتن فصيحتر از من است هارون را كمك من بفرست تا مرا تصديق كند در حقيقت من مى‌ترسم كه مرا تكذيب كنند.
٣٥- خداوند تعالى در جواب موسى فرمود خواسته تو را قبول كردم البته بازوان تو را به كمك دادن برادرت هارون قوى مى‌كنم، و براى شما قوه تسلط به دشمن و غلبه بر آنها را قرار مى‌دهيم، فرعون و قوم او به هيچ وجه نمى‌توانند به شما برسند، تو و برادرت هارون با معجزات اعطايى ما به طرف فرعون و قوم او برويد آنها را دعوت كنيد، به فرعون و تابعين او شما و تابعين شما غالب مى‌شويد.
٣٦- زمانى كه موسى با معجزات و آيات ما كه حقانيتش بر همه روشن بود فرعون و قوم او را دعوت نمود، گفتند اى موسى اين معجزات نيست مگر سحرى كه تو آنها را شخصا بر بافته و به خدا افترا بسته مى‌گويى كه خدا به من معجزه داده است و ما مثل اين گفتار و دعوى را كه تو مى‌كنى هيچ از پدران پيشين خودمان نشنيده‌ايم.
(اين سخن قبطيها دليل مغلوبيت آنها مى‌باشد زيرا به معجزه، نسبت سحر دادن به عجز آنها دلالت مى‌كند اهل مكه نيز در مقابل رسول اكرم عاجز مانده دليل نكرده كلام او را به سحر نسبت دادند و حال آن كه مخالفين بايد در برابر معجزات مانند عصا و يد بيضاى موسى و يا در برابر قرآن مثل آن بلكه ما فوق آن را بياورند تا معجزه باطل شود ولى چون دليل نداشتند سفسطه نموده معجزه را به سحر نسبت دادند).
٣٧- موسى گفت خداى من به احوال رسولى كه از جانب خود به هدايت خلق فرستاده داناتر بوده و به آن شخص كه نيكيهاى آخرت از براى او مى‌باشد عالمتر است شما مى‌گوييد كه من به خداوند تعالى افترا بسته دروغ مى‌بندم، خدا مى‌داند كه من دروغ مى‌گويم يا راست. شما با گفتن اين سخن از ظالمين محسوب مى‌شويد؛ در حقيقت اشخاص ظالم نجات پيدا نمى‌كنند.
٣٨- (همين كه موسى فرعون و قوم او را به جد و جهد به طرف خداوند تعالى دعوت كرده و معجزات عطيه الهى را به آنها ارائه نمود فرعون عاجز مانده از موسى اعراض كرده خطاب به وزرا گفت اى وزرا) و شركاى امور سلطنت من براى شما جز خودم معبود ديگرى (اللَّه) نمى‌دانم سخنان موسى قابل قبول نيست اين كه مى‌گويد معبود بزرگى دارم من مى‌خواهم بر معبود او مطلع شوم، مى‌گويد معبود من قابل رؤيت نيست، بايد معبود او در آسمان باشد (موسى هيچ وقت نگفت كه خداى من در آسمان است بلكه فرعون بزعم و گمان خود اين سخن را گفت بعد دستور داد قلعه‌اى بسازند تا از بالاى آن از معبود موسى خبردار شود) فرعون به هامان وزيرش امر كرده گفت اى هامان گل و آتش بياور تا گل پخته شده آجر شود (اول كسى كه آجر اختراع نمود فرعون زمان موسى بود چنان كه در آيه نيز مذكور است) از آن آجر براى من كوشك بلندى بنا كن شايد من بالاى آن روم و به خداى موسى مطلع شوم در حقيقت موسى را كه مى‌گويد خالق زمين و آسمانها خداوند تعالى است از دروغگويان گمان مى‌كنم.
٣٩- فرعون و قشون او به سبب كبر و غرور ناحق (در مصر) از فرمان حق سركشى و تكبر كرده به خداوند تعالى اطاعت ننمودند، گمان آنها اين بود كه به طرف ما بر نخواهند گشت روز قيامت واقع نشده از آنها حساب نخواهند كشيد.
٤٠- فرعون و قشون او را بگرفتيم و همه را در دريا انداختيم (اگر چه قشون او خيلى زياد بود ولى مانند كسى كه سنگهاى ريزه را به دريا پرتاب مى‌كند ما هم قشون زياد او را در دريا انداخته غرق نموديم) بنگر (يا محمد) عاقبت امر ظالمين چه شد (همه را در دريا غرق كرده هلاك ساختيم).
٤١- ما، فرعون و تابعين او را پيشوايان ضلالت و داعيان دوزخ ناميديم (يعنى نام آنها را پيشوايان اهل جهنم گذاشتيم) ولى آن چنان كه به پيشوايان بهشت كمك مى‌شود به پيشوايان و داعيان جهنم كمك نمى‌شود.
٤٢- (يا محمد) فرعون و قوم او را از رحمت خود دور نموده معذب بودنشان را لازم كرديم كه هيچ وقت رحمت خداوند تعالى شامل آنها نشود، روز قيامت نيز صورت آنها قبيح و سياه گشته از رحمت الهى بر كنار و معذب مى‌گردند.
٤٣- بعد از هلاكت امم قرون اوليه (امم نوح و عاد و ثمود) به موسى تورات نازل كرديم، براى نورانى شدن قلب مردم تورات را به موسى عطا كرديم، و براى عمل كنندگان تورات او را رحمت و هدايت قرار داديم و اراده ما از دادن تورات به موسى اين بود كه مردم به نصايح و مواعظ آن متذكر شده قبول ايمان نموده موحد باشند.