٣٩- همين كه زكريا اين دعا را نمود، در همان حالى كه در محراب عبادت به نماز ايستاده بود، فرشتگان از طرف خداوند تعالى او را ندا كرده، گفتند: اى زكريا در حقيقت خداوند تعالى تو را به فرزندى كه اسم او بايد يحيى باشد بشارت مى‌دهد او تصديق كننده كسى است كه (عيسى عليه السّلام) به كلمه و امر الهى موجود شده (از اين جهت حضرت عيسى را كلمة اللَّه مى‌گويند) و بين تمام قوم، شخص بزرگ و سرشناس مى‌شود. و همچنين او (يحيى) با وجود تمايل به اختيار عيال، عيال اختيار نكرده، نفس خود را رياضت مى‌دهد. و خواهش نفس را ترك و پيغمبرى از شايستگان است.
[توضيح: زكريا و عيالش هر دو به پيرى رسيده و طبق معمول عمل آمدن اولاد از آنها ميسر نبود، از اين جهت زكريا خواست بداند كه خداوند تعالى چگونه و به چه قسم به آنها اولاد خواهد داد از اين جهت بناى سؤال را گذاشت چنانچه ضمن فرمايد:] ٤٠- زكريا عرض كرد: پروردگارا مرا چگونه پسرى تواند بود، در حالى كه مرا سن پيرى فرا رسيده، و عيالم نيز نازا مى‌باشد (آن وقت زكريا نود و نه سال و عيالش نود و هشت سال داشت) خداوند تعالى فرمود: چنين است كه مى‌گويى، اى زكريا! از روى عادت نبايد از شما اولادى به عمل بيايد، ولى خداوند تعالى قادر است كه از مرد پير و زن پيرى اولاد به عمل بياورد.
٤١- زكريا عرض كرد: پروردگارا براى من علامت و آيتى مقرر فرماى، تا به سبب آن علامت وقت حمل اولاد به من معلوم شود، و به آن نعمت عظيم شكرگزار باشيم. خداوند تعالى فرمود: علامت تو اين است كه با مردم سه روز نمى‌توانى تكلم بكنى، مگر به اشاره (در موقع حمل زبان حضرت زكريا گرفته شده آن وقت معلوم شد كه وقت حمل است. ولى براى ذكر الهى زبانش روان بود از اين جهت فرمايد كه اى زكريا پروردگار خود خداوند تعالى را در وقت شام و صبح بسيار ذكر كن و از هر عيب و نقصان پاك و منزه قرار بده، زكريا به ذكر خداوند تعالى مشغول بود، تا وقت حمل تمام شده و حضرت يحيى متولد گرديد.
٤٢- و آن گاه فرشتگان از طرف خداوند تعالى به مريم گفتند: خداوند تعالى تو را اختيار نمود (وقتى كه تو را براى خدمتكارى بيت المقدس قبول نمود) و پاكيزه گردانيده و بر زنان جهانيان برترى بخشيد.
٤٤- يا محمد! اين اخبار (قصه مريم و زكريا) غيب است كه آن را به تو وحى و تعليم مى‌كنيم (هر آينه اگر وحى نبود، رسول اكرم به اين اخبار علم پيدا نمى‌كرد. زيرا اين اخبار را از كسى نشنيده، و در كتابى نخوانده بود. به اين مطلب منكرين حضرت هم اقرار مى‌كردند. پس مسلّم به وسيله وحى اطلاع از غيب پيدا كرده است) تو نزد خادمين بيت المقدس نبودى، آن زمانى كه قلم‌هاى خويش مى‌افكندند. تا براى كفالت مريم عهده‌دار شوند (چنانچه قبلا ذكر شد) و نزد آنها نبودى تا ببينى كه چگونه براى كفالت مريم با هم كشمكش مى‌كردند.
٤٥- چون فرشتگان به مريم گفتند: كه خداوند تعالى تو را به كلمه‌اى از طرف خود (يعنى به فرمان و امر خداوند تعالى موجود شد پسرى را بدون پدر) بشارت مى‌دهد، اسم وى مسيح (به معنى مبارك) فرزند مريم است. در دنيا و آخرت آبرومند و از مقربان درگاه خدا است.
٤٦- اى مريم! اين عيسى كه به تو خواهم داد، در گهواره در حال كودكى و در بزرگى با مردم سخن مى‌گويد، و بين صحبت كودكى و بزرگى او هيچ تفاوت نخواهد بود، و خود نيز از اشخاص صالح خواهد بود.
٤٧- مريم گفت: پروردگارا چگونه مرا فرزندى تواند بود، و حال آن كه بشرى با من تماس پيدا نكرده (اين كلام از مريم در مقام تعجب و اضطراب صادر شده كه چگونه بدون شوهر اولاد به عمل مى‌آيد) خداوند تعالى فرمود چنين است كه مى‌گويى، يا مريم طبق معمول از زن بدون شوهر فرزند نمى‌شود. ولى كار خداوند از هر گونه سببى بى‌نياز است. و هر چه بخواهد مى‌آفريند. و چون مشيت او به خلقت چيزى قرار گيرد، گويد موجود باش، همان دم موجود شود. (اين گفتن خداوند تعالى مجاز و براى تفهيم بندگان است. در كارهاى احديت گفتن در كار نيست، بلكه همين كه اراده خداوند تعالى به وجود چيزى تعلق گرفت، همان دم آن چيز وجود پيدا مى‌كند).
٤٨- يا مريم! خداوند تعالى به عيسى نوشتن و (حكمت) حقيقت جميع علوم و توراة و انجيل را تعليم مى‌كند،
٤٩- و او را به بنى اسرائيل پيغمبر مى‌فرستد (همين كه خداوند تعالى به عيسى عليه السّلام مقام نبوت اعطا فرمود، او را براى دعوت بنى اسرائيل مأمور نمود) حضرت عيسى به بنى اسرائيل گفت: اى بنى اسرائيل! در حقيقت من از طرف خداوند تعالى با چندين معجزه بر شما پيغمبر آمده‌ام، و آن معجزات اين است كه از گل مجسمه مرغى ساخته، در آن مى‌دمم، تا به امر خدا مرغى گردد. و كور مادرزاد و مرض برص را (كه هر طبيب از علاج آن عاجز است) به امر خدا شفا مى‌دهم. و به امر خداوند تعالى مردگان را زنده مى‌كنم، و به شما از غيب خبر مى‌دهم كه در خانه‌هايتان چه مى‌خوريد، و چه ذخيره مى‌كنيد. اين معجزات براى شما حجت و نشانه حقانيت من است. اگر اهل ايمان هستيد و معجزات خداوند تعالى را تصديق كننده‌ايد.
٥٠- (عيسى مى‌گويد آمده‌ام تا) كتاب توراة را كه سابقا نازل شده،