ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣٢٧ - ٢٦ سوره شعرا

٤٣- موسى به ساحرين گفت آنچه را كه قصد انداختن داريد بيندازيد.
٤٤- ساحرين ريسمان و عصاهايى كه به سحر درست كرده بودند به ميدان انداختند بعد از انداختن سحر خود قسم خورده گفتند قسم به عزت فرعون البته ما غالب خواهيم بود.
٤٥- موسى در برابر آنها عصا را انداخت، پس آن هنگام آن عصا همه وسائل را كه به سحر ظاهر تغيير داده و به صورت ديگر در آمده بودند به كام فرو برد.
٤٦- همين كه حقانيت موسى به ساحرين معلوم شد، همه به رو افتاده به خداوند تعالى سجده نمودند.
٤٧- سجده كرده گفتند به خداوند تعالى تربيت دهنده عالميان ايمان آورديم.
٤٨- آن خداوندى كه پروردگار موسى و هارون است.
٤٩- فرعون غضبناك شده به ساحرين گفت، قبل از اذن من به موسى ايمان آورديد در حقيقت در تعليم علم سحر، موسى معلم شماست و به شما علم سحر را او تعليم نموده است البته زود باشد كه وبال اين عمل را بدانيد كه از من به شما چه عذابى خواهد رسيد.
البته دستها و پاهاى شما را يكى از راست و ديگرى از چپ خواهم بريد، بعد از آن البته همه را دار زده هلاك مى‌كنم.
٥٠- ساحرين گفتند در به قتل رسيدن ما به ما ضررى نيست پس از قتل تو ما به طرف خداوند تعالى باز گرديم، گناهان ما را بخشيده اجر و ثواب بزرگ به ما عطا خواهد كرد.
٥١- طمع ما اين است به سبب اول ايمان آوردن به موسى پروردگارمان گناهان ما را ببخشد (بعد از آن فرعون امر كرد همان ساحرين را به قتل رساندند).
٥٢- همين كه فرعون و تابعين او مخالف موسى شده و به او ايمان نياوردند به موسى وحى كرده امر كرديم، اى موسى- بندگان من (بنى اسرائيل) را شبانه از مصر بيرون ببر، فرعون و قشونش در پى شما خواهند آمد (موسى امر خداى تعالى را اطاعت كرده شبانه بنى اسرائيل را از مصر خارج نمود).
٥٣- همين كه فرعون از خروج بنى اسرائيل خبردار شد به تمام شهرها براى جمع آورى قشون مأمور فرستاد.
٥٤- به مأمورين امر كرد به اهالى شهرها بگويند بنى اسرائيل جماعت قليلند.
٥٥- اما عمل آنها (بنى اسرائيل) و خروج و فرارشان ما را به غيظ آورده است.
٥٦- و ما لشكريانى داريم و مستعد و مهيا هستيم، ولى بنا به عادت بايد از دشمن احتياط كرده بيدار باشيم و بايد به زودى فساد آنها را از روى زمين قطع نمود.
[توضيح: فرعون قريب دو كرور و بيشتر بنى اسرائيل را جماعت قليل ناميد و مقصود او از ذكر اين عذرها اين بود بنى اسرائيل را ضعيف و جماعت خود را قوى نشان دهد و آنها را تشويق و تشجيع نمايد. سپس قشون جمع كرد در پى موسى خارج شد خداوند تعالى خروج آنها را به خودش نسبت مى‌دهد چنان كه فرمايد:] ٥٧- فرعون و قوم او قبطيان را از چشمه سارها و باغات خوب مصر خارج ساختيم.
٥٨- همچنين آنها را از خزائن مصر و منزلهاى خوب و آراسته خارج كرديم كه ابدا نتوانند آنجا برگردند.
٥٩- همچنين بعد از خارج كردن قبطيان و غرق آنها در دريا سرزمين مصر را (مانند رسيدن ارث به كسى) به بنى اسرائيل ارث داديم.
٦٠- موقع طلوع آفتاب فرعون با قشون خود خارج شده در پى بنى اسرائيل به راه افتادند.
٦١- همين كه دو جمعيت به ديد هم رسيدند (يعنى جماعت موسى و فرعون يكديگر را ديدند) جماعت موسى (بنى اسرائيل) گفتند فرعون ما را درك خواهد كرد ما طاقت برابرى با او را نداريم.
٦٢- موسى گفت نمى‌توانند ما را درك كنند پروردگار من خداوند تعالى كمك من است و مرا به راه نجات هدايت مى‌كند.
٦٣- همين كه قشون فرعون به بنى اسرائيل نزديك شد ما وحى كرده به موسى گفتيم، اى موسى عصاى خود را به دريا بزن، موسى به امر خداوند تعالى عصا را به دريا زده دريا منشق شد (دوازده راه براى دوازده قبيله بنى اسرائيل باز شد) آبها روى هم جمع شده هر پاره از آن مانند كوه بلندى شد.
٦٤- بعد از دخول بنى اسرائيل به دريا جماعت فرعون را به محل دخول آنها نزديك كرديم (فرعون از كبر و غرور نتوانست برگردد گفت دريا از سطوت و مهابت من منشق شده است، داخل دريا شده قبطى‌ها هم به تبعيت او همه داخل دريا گشتند).
٦٥- موسى و جماعتى را كه با او بودند تماما از دريا نجات داديم.
٦٦- بعد از نجات آنها خود فرعون و جماعتش را در دريا غرق ساختيم.
٦٧- در حقيقت در شكافتن دريا و نجات بنى اسرائيل و هلاكت فرعون و قوم او دليل و برهان قدرت و توحيد خداوند تعالى هست، اما اكثر مردم از دليل اعراض كرده به خداوند تعالى ايمان نمى‌آورند.
٦٨- پروردگار تو (يا محمد) به مشركين غالب بوده و انتقام مى‌كشد، براى اشخاص توبه كار كه عمل صالح انجام دهند رحم كرده بخشنده است.
٦٩- (يا محمد) به مشركين خبر ابراهيم را ذكر كن،
٧٠- زمانى كه به پدر و قوم خود گفت (يعنى از آنها سؤال كرد) به چه چيز عبادت‌