ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣٢٥ - ٢٦ سوره شعرا

١- طسم.
٢- آياتى كه در اين سوره ذكر مى‌شود در مرتبه اعجاز به حد كمال رسيده، و دلالتشان به توحيد خداوند تعالى آشكار مى‌باشد.
٣- (يا محمد) شايد خيال تو اين باشد كه نفس خود را به مشقت انداخته هلاك كننده باشى كه چرا قوم به تو اطاعت نكرده ايمان نمى‌آورند؛ اما به نفس خود رحم كن از كفر آنها متأثر نباش و خود را به مهلكه نينداز آنها قبول ايمان نمى‌كنند.
٤- (يا محمد) به ايمان آوردن مشركين چه حرص مى‌زنى، اگر ما خود بخواهيم از آسمان علامتى نازل مى‌كنيم مشركين به سبب آن علامت اجبارا ايمان مى‌آورند، و گردن آن مشركين براى آن علامت مطيع شده از اطاعت الهى نمى‌توانند خارج شوند.
٥- (يا محمد) هر حكم و موعظه تازه كه بنا به اقتضاى وقت و موقع از طرف خداوند تعالى نازل مى‌شود اين مشركين آن را قبول نكرده اعراض مى‌كنند، (از اين قبيل اشخاص نمى‌توان اميد دخول به ايمان داشت).
٦- (يا محمد) حقيقتا قرآن را تكذيب نمودند البته روز قيامت به آنها معلوم مى‌شود كه اخبار و احوال قرآنى را كه تكذيب مى‌كردند دروغ بود يا راست آن وقت حق بودن قرآن را مى‌دانند، هيچ فايده به آنها نمى‌دهد.
٧- آيا مشركين به سوى زمين به ديده عبرت نظر نمى‌كنند كه در آن چقدر از انواع خوب نباتات لازم براى انسان و حيوان خلق كرديم تا به قدرت ما دانا شوند.
٨- در حقيقت در رويانيدن اقسام و انواع علوفه‌ها دليل برهانى است به قدرت با هر خالق يكتا، اما اكثر مردم به دليل و برهان توجه نكرده ايمان نمى‌آورند.
٩- و در حقيقت پروردگار تو (يا محمد) به مشركين غالب بوده و از آنها انتقام مى‌كشد، و به توبه كنندگان و آنهايى كه عمل صالح انجام مى‌دهند رحم كرده مى‌بخشد. (بعد از اين، قصه هفت نفر از انبياء ذكر مى‌شود و اين دو آيه در قصه هر يك مكرر ذكر شده است مكرر شدن آنها به اين سوره مباركه حسن و فصاحت بلاغت جداگانه عطا كرده است كه در ساير سوره‌ها موجود نيست).
١٠- (يا محمد) به ياد آر زمانى را كه پروردگار تو موسى را ندا كرده به او امر كرد: اى موسى برو جماعت و قوم ظالم را به سوى ما دعوت كن.
١١- آن جماعت ظالم جماعت فرعون است (اى موسى) آيا اين جماعت ظالم از خداوند تعالى نترسيده و به اطاعت آمده از بت پرستى دست بر نمى‌دارند؟ (معنى اى موسى آن جماعت از خداوند تعالى نمى‌ترسند و جماعت ظالم هستند برو آنها را به سوى ما دعوت كن).
١٢- (موسى) گفت اى پروردگار من مى‌ترسم كه سخن مرا قبول نكنند و تكذيبم كنند.
١٣- همچنين خوف دارم كه سينه من تنگ شده و زبانم در سخن گفتن روان نباشد، و به سوى (هارون) ملك بفرست او را هم پيغمبرى عطا فرماى تا در امر نبوت به من كمك شود.
١٤- و بر من از قوم فرعون (قبطى‌ها) گناهى است كه مى‌ترسم بدان گناه قبطيان مؤاخذه‌ام كنند و مرا بكشند (موسى در موقع اقامت مصر به يك نفر از قبطيان مشتى زده و بدان مشت قبطى هلاك شده بود كلام الهى اشاره به همين مطلب است بعد از اين ان شاء اللَّه در سوره قصص تفصيل بيان خواهد شد).
١٥- (خداوند تعالى اجابت خواسته‌هاى موسى را به اختصار كلام در اين آيه شريفه وعده مى‌دهد) فرمايد: اى موسى مترس خوف را از تو برداشته تو را به قبطيان مسلط كرديم، و هيچ وقت از آنها انديشه مكن و برادرت هارون را هم پيغمبر قرار داديم تو و هارون هر دو با معجزات من به طرف فرعون و قوم او برويد و آنها را دعوت كنيد؛ من با شما هستم و شنونده سخنان شما مى‌باشم.
١٦- هر دو نفر نزد فرعون برويد و به او بگوييد كه ما از طرف خداوند تعالى پروردگار عالميان پيغمبر هستيم.
١٧- از بنى اسرائيل دست بردار و به ما واگذار كن تا آنها را (به مسكن سابقشان فلسطين) ببريم.
[توضيح: به سبب ظلم زياد كه فرعون و قبطى‌ها به بنى اسرائيل مى‌كردند خداوند تعالى ابتدا به موسى امر كرد از فرعون نجات بنى اسرائيل را طلب كنيد موسى و هارون هر دو به امر خداوند تعالى به منزل فرعون رفته مدت زمانى براى دخول به سراى اذن ندادند آخر الامر دربان به فرعون خبر داد كه دو نفر دم در ايستاده‌اند مى‌گويند ما از طرف خداوند تعالى پيغمبر هستيم فرعون امر كرد ايشان را بياوريد تا آنها را مسخره كنيم و بخنديم همين كه موسى و هارون را به حضور فرعون آوردند تبليغ رسالت نمودند، فرعون موسى را شناخت (چه بر كنار او بزرگ شده بود) فرمايد:] ١٨- (فرعون) گفت تو همان موسى نيستى كه تو را از شيرخوارگى ما ميان خودمان تربيت كرديم (تفصيل تربيت موسى در خانه فرعون در سوره طه بيان شد) بعد بزرگ شده و چندين سال در منزل ما نشو و نما كردى.
١٩- بعد از آن به من كفران نعمت كرده و آن فعل زشت را (قتل نفس) به عمل آوردى الحال آمده مى‌گويى من پيغمبرم از طرف خداوند تعالى آمده‌ام.
٢٠- موسى گفت (صحيح است) من آن موقع قبطى را به قتل رساندم اما آن وقت در كشتن قبطى به يك مشت، از جاهلين بودم و الا به او مشت نمى‌زدم.
٢١- بعد از كشتن قبطى از تو ترسيدم لذا فرار كردم، بعد از فرار از شما پروردگار من خداوند تعالى به من علم حكمت داده و مرا از طرف‌