٦- اما همين كه روز قيامت بر پا شد و خلق همه يك جا جمع شدند آن وقت بتها به عبادت كنندگان خود دشمن شده به عبادت كردن آنها كافر مى‌شوند (روز قيامت بتها حالا و يا قالا مى‌گويند الهى ما مردم را براى عبادت خودمان دعوت نكرديم بلكه آنها خودشان به دنيا مغرور شده به ما عبادت كردند).
٧- (يا محمد) زمانى كه آيات واضح و آشكار (قرآن شريف) دلالت كننده به توحيد و قدرت ما بر كفار و مشركين تلاوت گرديد موقع آمدن قرآن (حق) به آنها گفتند اين قرآن ظاهر و آشكارا سحر است از حقيقت هيچ چيز در اين نيست.
٨- يا اين كه مشركين به همديگر مى‌گويند (يا محمد) اين قرآن را به خداوند تعالى افترا مى‌بندد (يا محمد) در جواب آنها بگو اگر من اين قرآن را به خداوند تعالى افترا بسته باشم خداوند تعالى به سبب افترا خودش به من عقاب خواهد نمود شما نمى‌توانيد چيزى از عذاب خدا را از من دفع كنيد، خداوند تعالى خود به آن سخنان كه شما بدان داخل مى‌شويد عالم است (به آيات الهى طعن زده گاهى سحر و گاهى افترا مى‌گوئيد) ميان من و شما خداوند تعالى براى شهادت كفايت مى‌كند به صدق من و كذب شما شهادت مى‌دهد ليكن به اشخاصى كه از كفر و شرك توبه كنندگان رحم كرده بخشنده است.
[توضيح: مشركين از رسول خدا هر قسم معجزه سؤال كرده علم غيب خواهش مى‌نمودند با نزول آيه شريفه زير براى جواب آنها مأمور شد فرمايد:] ٩- (يا محمد) به مشركين جواب بده بگو من اولين پيغمبر از پيغمبران نيستم تا اين كه هر معجزه و علم غيب از من خواهش كنيد بتوانم براى شما بياورم و چنانچه نياورم انكارم كنيد همان طور كه قبل از من پيغمبرانى بوده‌اند هر حكمى كه از طرف خداوند تعالى بر آنها نازل شده فقط آن را به مردم رسانده‌اند و ديگر از خود معجزه نياورده‌اند من هم مانند آنها پيغمبرى هستم، به آوردن معجزاتى كه شما مى‌خواهيد قادر نيستم از من علم غيب مى‌خواهيد من كه به احوال خود عالم نيستم كه بدانم بعد از اين قضا و قدر الهى در حق من چه شده و امور آينده من به چه نحو خواهد گذشت همين طور به احوال شما هم عالم نيستم تا بدانم كه بعد از اين امر شما چگونه خواهد بود با اين حال عالم به غيب چگونه مى‌توانم باشم راه رسيدن به علم غيب در دست من نيست هر امرى كه از طرف خداوند تعالى به من وحى مى‌گردد فقط تابع آن امر شده به شما خواهم رسانيد امر و شأن من بر اين است كه شما را به طور آشكار از عذاب و عقاب خداوند تعالى بترسانم تا كفر و شرك را ترك نموده موحد شويد.
١٠- (يا محمد) بگو به مشركين خبر بدهيد به من اگر اين قرآن از طرف خداوند تعالى نازل شده باشد و شما بر او كفر ورزيد آن وقت (قيامت) در حضور خداوند تعالى چه جواب خواهيد داد؟ چگونه ممكن است كه (بعد از اين در مدينه) از بنى اسرائيل يك نفر شاهد به حق بودن قرآن به مثل تورات شهادت بدهد قرآن را تصديق كرده ايمان بياورد ليكن شما جماعت قريش با آن كه خويش و اقرباى (محمد) هستيد كبر و غرور كرده ايمان نياورديد آيا آن وقت شما ظالم نيستيد؟ در حقيقت خداوند تعالى جماعت ظالم را هدايت نمى‌كند بلكه از آنها توفيق خود را قطع كرده در ضلالت باقى گذاشته گرفتار عذاب مى‌نمايد.
١١- كفار جماعت قريش از اهل مكه با همديگر شورى كرده در حق مؤمنين قرآن گفتند اگر ايمان به محمد و قرآن عمل خير مى‌بود ايمان آورندگان به طرف ايمان از ما سبقت نمى‌كردند ما مقدمتر از آنها ايمان مى‌آورديم، حال كه آنها قبل از ما ايمان آوردند معلوم مى‌شود كه اين عمل خير نبوده است (يا محمد) همين كه مشركين به سبب قرآن هدايت نيافته ايمان نياوردند عناد و شقاوت آنها ظاهر شده البته خواهند گفت كه اين قرآن سخنان كهنه و دروغ است ما بدان ايمان نمى‌آوريم.
١٢- (يا محمد) قبل از اين قرآن كتاب موسى تورات را براى مردم در امور دين و احكام، امام و پيشوا و رحمت براى بنى اسرائيل قرار داديم. اين قرآن كتابى است به لسان عرب كه تورات را تصديق مى‌كند تا اشخاص ظالم را از عذاب خداوند تعالى ترسانيده براى صاحبان عمل نيكو بشارت باشد.
١٣- (يا محمد) در حقيقت اشخاصى كه مى‌گويند پروردگار ما يگانه خداوند تعالى است و هر امر خود را فقط به خداوند تعالى واگذار كرده بعد از آن در سخن خود محكم و ثابت بايستند از عذاب و شدت روز قيامت نه بر آنها خوفى خواهد بود و نه غمگين مى‌گردند.
١٤- اينها اهل جنتند به سبب اعمال نيكى كه در دنيا انجام داده‌اند داخل جنت شده آنجا هميشه خواهند ماند.