ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٥٤٤ - ١١١ سوره تبت

هميشه مشرك شده به او شريك قرار داده‌ايد.
٦- من براى نجات و دعوت شما به سوى حق مبعوث شده‌ام اكنون كه از من قبول نكرده تابع من نمى‌شويد از من دست برداريد و مرا به طرف شرك دعوت نكنيد دين شما (شرك) براى خودتان باشد و دين من (توحيد) براى خود من باشد تا اين كه خداى تعالى به قدرت كامله خود بين ما حكم كند. رسول خدا بنا به امر خداى تعالى اين چنين با مشركين تكلم كرده و از آنها اعراض نمود، در دعوت خود مستقيم ايستاده به هر قسم اذيت و آزار آنها مقاومت كرده خود و اصحاب كبارش مانند سد فولادين پايدارى و براى نشر و تبليغ دين اسلام از زندگى و حيات عزيز دست شسته در هر مقام شب و روز به كلام «قولوا لا اله الا اللَّه» متكلم شده آنى غفلت نفرمودند خداى تعالى هم سعى آنها را ضايع ننموده به انتشار دين اسلام در كره زمين به آنها جزا داد ... فجزاك اللَّه و اصحابك عنا افضل الجزاء يا رسول اللَّه صلى اللَّه عليك و على آلك و اصحابك.
١١٠ سوره نصر
در مدينه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
١- (يا محمد) زمانى كه فتح و نصرت خداى تعالى درباره فتح مكه به تو رسيده مكه را فتح كرده مشركين ذليل شده حرم من از شرك پاك گرديد.
٢- بعد از آن كه مردم تك تك داخل اسلام شدند، جماعت ديگر را ببينى كه دسته دسته و فوج فوج داخل دين اسلام مى‌شوند (همين كه رسول خدا مكه را فتح نمود مردم به اختيار خود از اطراف، دسته دسته آمده داخل دين اسلام مى‌شدند).
٣- (يا محمد) بابت ميسر ساختن چنين فتح بزرگى به نحو سهل به حمد و ثنا به پروردگارت خداى تعالى تقديس و تنزيه كرده از هر عيب و ريب او را مبراء بدان و براى خود طلب مغفرت كن در حقيقت خداى تعالى بعد از خلقت «نوع بشر» توبه توبه كنندگان را قبول كرده گناهان آنها را بخشنده است (توبه تو را هم قبول كرده خواهد بخشيد) (اين سوره مباركه در مدينه قبل از فتح مكه نازل شده است و به دو چيز اشاره مى‌شود: اولا فتح مكه را به رسول خدا و مؤمنين بشارت مى‌دهد و ثانيا به نزديكى وفات رسول خدا اشاره مى‌نمايد و آن اشاره از امرى كه براى طلب مغفرت به رسول خدا شده مستفاد مى‌شود) (همين كه سوره مباركه در مدينه نازل شد، رسول خدا آن را به اصحاب خود قرائت فرمود به سبب اشاره به فتح مكه اصحاب فرح و سرور و شاديها نمودند ليكن عباس عموى رسول خدا گريه كرد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و سلم فرمود اى عمو چرا مى‌گريى گفت يا رسول اللَّه در اين سوره خداى تعالى خبر مرگ تو را داده به استغفار امر مى‌كند فرمود راست است مرگ من نزديك شده است) رسول خدا دخترش فاطمه زهرا را خوانده فرمود دخترم نفس من به من خبر مرگ را مى‌دهد فاطمه گريه كرد فرمود دخترم گريه نكن از اهل بيت من اول كسى كه به من ملحق شود تويى بعد از آن رسول خدا دو سال عمر كرده به دار القرار ارتحال فرمود صلى اللَّه على روحه الزكيه. سوره مباركه در سال هشتم هجرت نازل شده است در همان سال مكه فتح شد در سال دهم رسول خدا وفات فرمود.
١١١ سوره تبت‌
در مكه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
١- دو دست ابو لهب «كه به آنها به تو سنگ مى‌زد» بريده باد اما ابو لهب خبر از خود ندارد به سبب عناد با تو و انكار حق هلاك گشته به عذاب ابدى ما دچار خواهد شد با اذيت كردن به تو اجر و ثواب تو و خسارت و عذاب او زياد مى‌شود. (ابو لهب به رسول خدا سنگ انداخته پاى آن حضرت را زخمى نمود زنش نيز شبها به در منزل و معبر رسول خدا خار و خاشاك مى‌ريخت در اين خصوص اين سوره مباركه نازل شده گرفتارى ابدى آنها و مورد غضب و معذب شدنشان را اثبات فرمود).
٢- (يا محمد) ثروت و مال ابو لهب و اعمال شر و خبيثى كه كسب كرده است به او هيچ فايده نداده در دنيا و آخرت گرفتار عذاب شده نجات پيدا نخواهد كرد (اما در دنيا، زخم عدسه كه معروف و قسمى از طاعون بوده و اعراب از آن به مانند طاعون اجتناب مى‌كردند بر او مسلط شده بعد از غزوه بدر كبرى در مكه هلاك گرديد از خوف سرايت مرض حتى پسرانش نزديك نشده همه متنفر گشتند جثه خبيث او سه روز مانده متعفن گرديد آخر الامر از مذمت مردم طنابى به پايش بستند و كشيده به كنارى انداختند عابرين از بس به روى آن سنگ انداخته‌اند اكنون تلى درست شده است و اما در آخرت به عذاب او خداى تعالى خودش دانا است).
٣- ابو لهب در آخرت به آتشى شعله‌ور شديد داخل شده معذب خواهد شد.
٤- زن او (ام جميل) هم همراه او به همان منزل داخل خواهد شد همان زنى كه شغل او كشيدن خار و خاشاك و اذيت به رسول خدا بوده است.
٥- در گردن خود با طناب محكم خار كشيده و به راه گذر رسول خدا مى‌ريخت تا شب هنگام موقع خروج از منزل پاهاى او زخمى شود (چند مرتبه اتفاق افتاد كه قدوم ميمنت لزوم رسول خدا از همان خارها زخمى شد) همان طناب در روز قيامت داخل همان آتش زنجير آتشى شده دور گردن او خواهد بود (از اينجا معلوم مى‌شود كه رسول خدا تا چه حد در مكه معظمه اذيت كشيده‌اند در جايى كه از عمو و زن و فرزندان او اين قسم اذيت ببينند خدا مى‌داند كه از سايرين چقدر به او اذيت رسيده است. (بنا به فرمايش حضرت عيسى «هر پيغمبر ميان قوم خود ذليل مى‌شود».)