١١- چنان نيست كه مردم خويش و اقربا را نبينند و از يكديگر احوالپرس نشوند بلكه يكديگر را ديده مى‌شناسند ليكن به سبب مشغوليت به نفس خويش سايرين را فراموش مى‌كنند (يا محمد) روز قيامت گناهكار دوست مى‌دارد كه كاش از شدت عذاب آن روز (اشخاصى را كه بعد از اين ذكر مى‌شوند) از خود عوض داده خودش خلاص شود. ١- پسران خود را. ٢- عيال خود را. ٣- برادر خود را. ٤- آن خويش و اقربايى را كه در هر بلا و مصيبت به آنها پناه برده و آنها كمك او شده او را منزل و مأوا مى‌دادند. ٥- و جمله اهل زمين را.
١٢- چنان نيست كه مردم خويش و اقربا را نبينند و از يكديگر احوالپرس نشوند بلكه يكديگر را ديده مى‌شناسند ليكن به سبب مشغوليت به نفس خويش سايرين را فراموش مى‌كنند (يا محمد) روز قيامت گناهكار دوست مى‌دارد كه كاش از شدت عذاب آن روز (اشخاصى را كه بعد از اين ذكر مى‌شوند) از خود عوض داده خودش خلاص شود. ١- پسران خود را. ٢- عيال خود را. ٣- برادر خود را. ٤- آن خويش و اقربايى را كه در هر بلا و مصيبت به آنها پناه برده و آنها كمك او شده او را منزل و مأوا مى‌دادند. ٥- و جمله اهل زمين را.
١٣- چنان نيست كه مردم خويش و اقربا را نبينند و از يكديگر احوالپرس نشوند بلكه يكديگر را ديده مى‌شناسند ليكن به سبب مشغوليت به نفس خويش سايرين را فراموش مى‌كنند (يا محمد) روز قيامت گناهكار دوست مى‌دارد كه كاش از شدت عذاب آن روز (اشخاصى را كه بعد از اين ذكر مى‌شوند) از خود عوض داده خودش خلاص شود. ١- پسران خود را. ٢- عيال خود را. ٣- برادر خود را. ٤- آن خويش و اقربايى را كه در هر بلا و مصيبت به آنها پناه برده و آنها كمك او شده او را منزل و مأوا مى‌دادند. ٥- و جمله اهل زمين را.
١٤- چنان نيست كه مردم خويش و اقربا را نبينند و از يكديگر احوالپرس نشوند بلكه يكديگر را ديده مى‌شناسند ليكن به سبب مشغوليت به نفس خويش سايرين را فراموش مى‌كنند (يا محمد) روز قيامت گناهكار دوست مى‌دارد كه كاش از شدت عذاب آن روز (اشخاصى را كه بعد از اين ذكر مى‌شوند) از خود عوض داده خودش خلاص شود. ١- پسران خود را. ٢- عيال خود را. ٣- برادر خود را. ٤- آن خويش و اقربايى را كه در هر بلا و مصيبت به آنها پناه برده و آنها كمك او شده او را منزل و مأوا مى‌دادند. ٥- و جمله اهل زمين را.
١٥- شخص گناهكار دوست مى‌دارد كه اشخاص مذكوره فوق را تماما فدا بدهد بعد از آن خود را نجات دهد.
نه!؛ هيچ چيز، عاصى و گناهكار را از عذاب نجات نمى‌دهد آتش جهنم شعله خالص است.
١٦- آن آتش دست و پاى انسان و جلد گوشتش را پاك سوزانيده از استخوان جدا مى‌كند.
١٧- آن آتش هر كه را پشت به حق كرده اعراض نمايد به طرف خود مى‌خواند.
١٨- همچنين كسانى را كه مال دنيا را جمع كرده خزينه قرار داده در راه خداوند تعالى و رفع احتياجات دين و ملت مصرف نكند به طرف خود خوانده مى‌گويد به طرف من بيائيد كه منزل شما من هستم. (آيه شريفه، انذار براى اغنيايى است كه جمع ثروت كنند و در راه دين و رفع احتياجات ملت صرف ننمايند!).
١٩- (يا محمد) در حقيقت انسان «هلوع» خلق شده (معناى هلوع را ضمن آيه بعد بيان مى‌فرمايد).
٢٠- زمانى كه به انسان بلا و مصيبتى رسيد صبر نكرده جزع و فزع مى‌كند
٢١- و زمانى كه خير رسيد بخل كرده از انفاق منع مى‌كند (معنى هلوع اين است).
٢٢- صفت انسان چنان است كه ذكر شد مگر نمازگذاران‌
٢٣- كه مواظب نمازشان شده در اوقات معينه با ملاحظه اركان و شرايط به عمل مى‌آورند.
٢٤- همچنين اشخاصى كه براى سائلين و غير سائلين صاحب عفت و محرومين، در اموال خود حقى قرار داده‌
٢٥- به سائل و غير سائل سهمى (به مستحقين) عطا مى‌كنند.
٢٦- همچنين آنان كه به روز جزا (قيامت) ايمان دارند و تصديق مى‌كنند.
٢٧- همچنين اشخاصى كه از عذاب پروردگارشان ترسيده اعمال قبيحه را ترك مى‌كنند.
٢٨- (يا محمد) اگر چه شخص در طاعت و عبادت سعى بليغ كرده جد و جهد كند اما در حقيقت بايد از عذاب پروردگارشان خاطر جمع نباشند.
٢٩- همچنين اشخاصى كه آلات شهوت خود را از زنا كردن محافظت كرده نگه مى‌دارند.
٣٠- مگر بر زنان خود كه به عقد نكاح دارند و يا بر كنيزانى كه مالكند، مى‌توانند با آنها مقاربت كنند (در حقيقت بدين عمل ملامت و مذمت نمى‌شوند).
٣١- هر كه براى مقاربت غير از دو طريق فوق (به طريق ديگر) طلب زنان كند آنها البته از حدود مقرره خداوند تعالى تجاوز كرده از اطاعت الهى خارج شده‌اند.
٣٢- همچنين اشخاصى كه امانت و عهد خود را مراعات كرده محافظت نمايند.
٣٣- همچنين اشخاصى كه شهادت را كتمان نكرده در موقع لازم تغيير و تبديل نداده از روى حقيقت همان طور كه واقع شده اداى شهادت كنند.
٣٤- همچنين اشخاصى كه به اوقات و اركان نمازشان محافظت كرده به وجه نيكو ادا نمايند (چون نماز در هر حال وجوبا بايد ادا شود از اين جهت صفت نمازگزاران مكرر ذكر شد).
٣٥- صاحبان صفات مذكوره فوق به بهشتها وارد شده عزيز و مكرم خواهند بود.
[توضيح: مشركين فرقه فرقه پيرامون رسول خدا جمع و دور او حلقه زده به كلامى كه آن جناب تلاوت مى‌فرمود گوش مى‌دادند سپس استهزاء كرده مى‌گفتند اگر اينها به بهشت داخل شوند همان طور كه «محمد» مى‌گويد ما جلوتر از آنها داخل مى‌شويم آن وقت آيه شريفه زير نازل شد.] ٣٦- (يا محمد) چه شده بر اين كفار كه به سرعت به طرف تو آمده گردن كشيده به سخن تو گوش مى‌دهند.
٣٧- از راست و چپ چندين فرقه شده اطراف تو حلقه زده به تو استهزاء مى‌كنند.
٣٨- آيا از آن مشركين هر مردى طمع مى‌كند كه به جنت داخل شده مانند مؤمنين متنعم شوند؟
٣٩- نه! ابدا آنها داخل جنت نمى‌شوند آنها حيات دوباره و قيامت را منكرند در حقيقت آنها خودشان مى‌دانند كه ما آنها را از چه چيزى خلق كرده‌ايم. از نطفه مردار متعفن خلق كرده‌ايم آيا آن كه در ابتداى امر به خلقت آنها از نطفه قادر باشد، به خلق دوباره قادر نمى‌شود؟ با اين همه به خلقت اولشان توجه نكرده خلقت مجدد را انكار مى‌كنند.