ضرر هر عمل شرى به خودش خواهد رسيد (خداوند تعالى بعد از اين دعايى را كه بندگان مؤمن كرده‌اند، به ديگران ياد مى‌دهد و مى‌فرمايد: مؤمنين در مقام دعا چنين گفتند) خداوندا اگر بعضى از احكام تو را فراموش كنيم و يا خطا نمائيم، از ما مؤاخذه نفرما، خداوندا تكاليف سنگين و شاق بر ما روا مدار، چنان كه قبل از ما به بنى اسرائيل امور سنگين تكليف فرمودى، خداوندا آنچه را كه طاقت نداريم، از تكاليف به ما تحميل نفرما، از ما درگذر، و گناهان ما را ببخش و به ما رحم كن و از عذاب ما را نجات بده، تو كار ساز ما هستى و ما بنده توايم، به ما كمك عنايت فرما و به جماعت كفار ما را غالب گردان.
٣ سوره آل عمران‌
در مدينه نازل شده است‌
به نام خداى بخشنده مهربان‌
١- الف، لام، ميم.
٢- معبود به حق خداى تعالى است، جز او معبود به حقى نيست.
هيچ وقت به ذات مقدسش فنا راه ندارد، و به تدبير امور خلق به ذات خويش قائم است.
٣- يا محمد! خداوند تعالى اين قرآن را به حقانيت و به عظمت و به تدريج به تو نازل نموده، كتابهايى را كه مقدم بر وى نازل شده است، تصديق مى‌كند.
٤- خداوند تعالى توراة و انجيل را سابق بر اين براى هدايت مردم نازل فرموده خداوند تعالى اين كتب را فرق گذارنده بين حق و باطل نازل فرموده. در حقيقت آنهايى كه به آيات و احكام مندرج در كتب الهى كافر شده‌اند، براى آنها در آخرت عذاب شديد هست. خداوند تعالى بر مخلوقات غالب بوده، انتقام‌گير است.
٥- در حقيقت خداوند تعالى ذات مقدسى است كه هيچ چيز در زمين و آسمان بر او پوشيده نمى‌ماند.
٦- خداوند تعالى است كه شما را در رحم مادران به هر صورتى كه بخواهد، از صور مختلف متفاوت نقش بندى مى‌كند. معبود به حق ديگرى جز خداوند تعالى نيست. به مخلوقات غالب بوده و از روى حكمت آنها را متفاوت خلق كننده است.
٧- يا محمد! آن خداوند قاهر و قادر خداوندى است كه به تو اين قرآن را نازل كرده است. قرآن بعضى آيه‌هايى دارد كه دلالت آنها به معناى خودشان آشكار و واضح است، و به معناى ديگرى حمل آن مشكل است (آيات احكام) آن آيات به مثابه مايه و ريشه قرآن است كه در آن هيچ شبهه نيست، و بعضى ديگر از آيات متشابه است و در آن معانى متعدده احتمال داده مى‌شود، مانند اين آيات (الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‌، وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ وَ جاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا) وَ غير از اين آيات ديگرى كه در مقام خود ذكر خواهد شد كه ظاهرا اين آيات به جسم بودن خداوند تعالى دلالت دارد. ولى چون تجسم خداوند محال و ممتنع است، شخص عالم از آيات حقيقت معنى را درك و جسم نبودن خدا را استنباط مى‌نمايد، ولى اشخاص غير عالم به هواى نفس تابع شده، آيات كريمه را مطابق خواهش نفس خود معنى مى‌كنند، و مشمول حديث شريف من فسر القرآن برأيه مى‌شوند، اما اشخاصى كه در قلبشان ميل انحراف از طرف حق به سوى باطل هست (اشخاصى كه در دين اسلام بدعت گذاشته‌اند) اين قبيل اشخاص از آيات قرآن به معانى متشابه و احتمالى تابع شده، و از خود دليل مى‌تراشند. فتنه انداخته، مردم را از دين بر كنار ساخته و به ضلالت مى‌اندازند.
همچنين آن آيات را موافق خواهش خويش تأويل كرده، تابع آنها مى‌شوند، و حال آن كه تأويل به حق آن را نمى‌داند، مگر خداوند تعالى و همچنين اشخاصى كه در علم راسخ و ثابت بوده، و به درجه كمال رسيده باشند، راسخين در علم و عالمين به تأويل آيات متشابه مى‌گويند، به آن آيات (متشابه) ايمان داريم، و تمام آيات متشابه و محكم از طرف خداوند تعالى نازل شده است (خداوند تعالى راسخين در علم را توصيف فرموده و فرمايد: كه معانى آيات متشابه را كسى متذكر نمى‌شود و نمى‌فهمد مگر آنهايى كه داراى عقل كامل بوده، در علم راسخ باشند).
٨- پروردگارا! ما را هدايت نما و بعد از ارشاد به طرف دين و ايمان قلب ما را از طريق حق و هدايت به طريق باطل منحرف نفرما، و ما را از نزد خود رحمتى ببخش كه به سبب آن رحمت موفق شده، در دين و ايمان ثابت قدم شويم. در حقيقت بخشنده بدون عوض و غرض تويى.
٩- (باز راسخين در علم مى‌گويند) اى تربيت دهنده ما! در حقيقت تو جمع كننده جميع مردمى براى حساب، و جزاى روزى (روز قيامت) كه براى وقوع آن روز هيچ شك و شبهه نيست (خداوند تعالى گفته بندگان را تأييد مى‌فرمايد) در حقيقت خداوند تعالى به وعده خود تخلف نكرده، روز قيامت همان طور كه وعده داده است، حتما واقع خواهد شد.