ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٤٧ - ٣ سوره آل عمران

١٦- اهل تقوى اشخاصى هستند كه در مقام دعا مى‌گويند:
پروردگارا حقيقتا ما به تو ايمان آورده‌ايم. گناهان ما را ببخش، از آتش جهنم ما را محافظت فرماى.
١٧- اهل تقوى واجبات را ادا كرده و محرمات را ترك و در مقام بلا و مصيبت صبر كننده‌اند. در ايمان آوردن به اسلام صادق مى‌باشند. به امر و نهى الهى اطاعت كرده و به خداوند عبادت كننده‌اند، و در راه خداوند تعالى انفاق و احسان كننده هستند. در وقت سحر نماز شب را خوانده از خداوند تعالى طلب آمرزش مى‌كنند.
١٨- خداوند تعالى شهادت مى‌دهد، بر اين كه در حقيقت هيچ معبود به حقى نيست؛ مگر خداوند تعالى. ملائكه و اهل علم هم اين شهادت را مى‌دهند و در حالى كه ذات مقدس خداوند تعالى از روى عدالت به تدبير امور خلق قائم است، اين شهادت را مى‌دهد: هيچ معبود به حق ديگرى نيست، جز خداوند تعالى كه به مخلوقات غالب بوده و حكيم و دانا است.
١٩- در حقيقت دين به حق نزد خداوند تعالى دين اسلام است (دين اسلام عبارت است از عقيده و اعتقاد به وحدانيت خداوند تعالى و عدالت او و ايمان آوردن به رسول اكرم محمد بن عبد اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و كتاب او قرآن) اختلاف نكردند در دين اسلام مگر آن اشخاصى كه به آنها كتاب اعطا شده (يهود و نصارى) از طرف خداوند تعالى براى حقانيت دين اسلام به آنها علم داده شده است (مقصود از علم توراة است كه ضمن آن براى حقانيت دين اسلام خبر داده شده است) آنها به سبب داشتن علم، نبايد در دين اسلام اختلاف كنند، سبب اختلافشان در دين اسلام به سبب حسادت همديگر بود كه چرا از طايفه عرب پيغمبر انتخاب شده، و همچنين به سبب رياست طلبى است. چه اگر به دين اسلام داخل مى‌شدند، براى آنها رياست ممكن نبود (اين مطلب مخصوص علماء و رؤساى قوم مى‌باشد) (بله! اول فساد از علماء شروع مى‌شود. پيغمبر اكرم فرموده: زمانى كه عالم فساد كرد، تمام عالم فساد مى‌شود) صدق رسول اللَّه. (تفرقه مسلمين به فرق مختلف و تكفير همديگر همه‌اش از رياست طلبى اشخاص عالم نما و جاهلان حقيقى ناشى شده اين قبيل مردم قرآن شريف و احاديث نبوى را براى خود دست آويز قرار داده، بهشت الهى را به هر كه طلب كند؛ بذل كرده‌اند. و قلوب عوام را جذب نموده و خود را در نظرشان به صفت امام عادل جلوه داده‌اند. چون آيات بينات قرآن كريم، بر خلاف اعمال خبيثه آنها ناطق است، از اين جهت آيات كريمه را مستور ساخته؛ و براى نيل به مقاصد پليد به پاره از اشعار و يا اخبار مجعوله تثبيت و آيات الهى را نسيا منسيا قرار داده‌اند) و هر كس به آيات خداوند تعالى كافر شود، در حقيقت خداوند تعالى در روز قيامت از او به تعجيل حساب كشيده و بعد از محاسبه، بدون مهلت به جزايش خواهد رسانيد.
٢٠- يا محمد اگر از اهل كتاب با تو درباره دين اسلام محاجه و مباحثه كردند، بگو يا محمد! من خودم را براى خداوند تعالى خالص كرده‌ام. هيچ وقت به او شريك قرار نداده‌ام آنهايى هم كه به من تابع شده‌اند، نفس خود را براى خداوند تعالى خالص نموده‌اند. بگو يا محمد! به آن اشخاصى كه به آنها كتاب داده شده و به بى‌كتابان (به يهود و نصارى و مشركين امى) آيا بعد از اين دلايل آشكار اسلام مى‌آوريد؟ اگر به اسلام داخل شوند، هدايت يافته‌اند، يا محمد! اگر از دين اسلام اعراض كردند به تو ضررى نخواهد رسيد. در حقيقت تكليف تو به آنها ابلاغ رسالت مى‌باشد و بس، غير از آن تو تكليفى ندارى و خدا به احوال بندگانش عالم است.
٢١- در حقيقت آنهايى كه به آيات الهى مذكوره در توراة كافر شدند، و پيغمبران را بدون جهت و سبب به ناحق مى‌كشند. و آنهايى را هم كه به عدالت و درستى امر مى‌دهند، مى‌كشند. يا محمد! آنها را به عذابى دردناك بشارت بده. (بنى اسرائيل چند نفر از پيغمبران را به قتل رساندند: بعد از ارتكاب جنايت. چند نفر از مؤمنين آنها را نصيحت و سرزنش كردند، آنها را هم به قتل رساندند.
٢٢- آن يهوديان كسانى هستند كه اعمال آنها در دنيا و آخرت باطل گشته. و براى آنها ياورى نيست.
[توضيح: رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به مدرسه يهوديها داخل شده آنها را به اسلام دعوت فرمود (نعيم بن عمر و حرث بن زيد) از يهوديان گفتند يا محمد! دين تو چيست؟ آن جناب فرمود: (دين ابراهيم) گفتند: ابراهيم در مذهب يهود بوده، حضرت فرمود: توراة بين ما حكم باشد. توراة را بياوريد و بخوانيد. يهوديان توراة را نياوردند و فرمايش رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله را قبول ننمودند، آيه شريفه زير در اين باره نازل شده.]