در ايمان ثابت و برقرار باشند، مالك بودن به قشون آسمانها و زمين مخصوص خداى تعالى است بعضى را بر بعض ديگر مسلط ساخته فساد مفسدين و شر اشرار را دفع مى‌كند (چنان كه شما مسلمين را بر مشركين مسلط ساخته فساد آنها را دفع نمود) خداى تعالى بر هر چيز عالم و در تدبير آنها حكيم است.
٥- خداى تعالى درباره احكام شرعيه به قلوب مؤمنين تمكين و وقار نازل نمود تا به مؤمنين جزاى خير داده به چندين باغات آنها را داخل سازد كه از زير درختان و قصور آن (باغات) نهرها جارى مى‌شود و گناهان صغيره را كه بدون توبه است بر آنها ببخشد، بخشودن گناهان و دخول به بهشت، ثواب بزرگى نزد خداى تعالى است.
٦- همچنين خداوند تعالى بر مؤمنين تمكين و وقار نازل نمود تا اين كه بر مردان و زنانى كه در نفاق و شرك ثابت و برقرارند عذاب نمايد، زيرا منافقين و مشركين به خداوند تعالى بد گمان شده مى‌گفتند خداوند تعالى به پيغمبر و مؤمنين كمك نكرده دين اسلام باطل و فنا خواهد شد گمان بد منافقين و مشركين بر خود آنها واقع شده هلاك شدند خداوند تعالى بر آنها غضب و لعنت كرده جهنم را براى آنان حاضر و مهيا نموده، چه مرجع بدى است جهنم كه بعد از مرگ داخل آن خواهند شد.
٧- مالك بودن به قشونهاى آسمانها و زمين مخصوص خداوند تعالى است خداوند تعالى غالب بر مخلوقات بوده و در تدبير امورات مردم حكيم است.
٨- (يا محمد) در حقيقت ما تو را به اعمال امت شاهد و بشارت دهنده به رحمت ما و ترساننده از عذاب ما فرستاده‌ايم بايد به اين امور قائم باشى.
٩- براى شما مؤمنين خداوند تعالى پيغمبر خود محمد را فرستاده تا اين كه به خداوند تعالى و پيغمبر او ايمان آورده به دين او يارى كنيد و خداوند تعالى را تعظيم نموده به او تواضع كرده صبح و شام او را تسبيح نموده از هر عيب و نقصى او را تنزيه و تقديس نمائيد.
[توضيح: رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله در سال هفتم هجرت با جماعتى از مسلمين و مهاجر و انصار كه جمعا ١٥٢٥ نفر بودند به قصد طواف بيت اللَّه الحرام (كعبه معظمه) از مدينه خارج شده از مسجد شجره احرام بسته عازم مكه شد چند روز راه رفته نزديكيهاى مكه به سرزمين حديبيه رسيدند آنجا رسول خدا نزول اجلال فرموده شنيد كه اهل مكه او را از دخول به مكه مانع خواهند شد. (جواس ابن اميه) از قبيله خزاعه را به شتر ثعلب نام خود سوار كرده به مكه فرستاد تا مقصد رسول خدا را بر آنها بيان كند جواس به مكه رفته بعد از رساندن مقصد رسول خدا قريش عصب پاى شتر را بريده و آن را به قتل رسانيدند و قصد قتل جواس نيز نمودند جماعت احابيش كه در اطراف مكه كه ساكن بودند مانع قتل او شدند جواس مراجعت كرده كيفيت را به رسول خدا نقل نمود آن جناب عمر بن الخطاب را خوانده خواست به مكه بفرستد عمر عرض كرد يا رسول اللَّه من از جماعت قريش خوف دارم كه مرا به قتل برسانند جماعت قريش مى‌دانند كه من با آنها عداوت دارم از جماعت بنى عدى (قبيله عمر) در مكه كسى نيست كه به من كمك كند من تو را به شخصى كه بيشتر از من نزد قريش عزيز و محترم باشد دلالت مى‌كنم اين عثمان بن عفان را بفرست رسول خدا عثمان را فرستاد عثمان رفته به مكه وارد شد به اهل مكه گفت رسول خدا به زيارت كعبه مى‌آيند مانع او نشويد جماعت قريش گفتند براى دخول محمد به مكه اذن نمى‌دهيم ليكن اگر تو طواف مكه را بخواهى طواف بكن عثمان گفت من قبل از طواف رسول خدا طواف نمى‌كنم جماعت قريش از مراجعت عثمان به نزد رسول خدا مانع شده او را نگه داشتند. به رسول خدا خبر دادند كه جماعت قريش عثمان را به قتل رسانيدند رسول خدا فرمود ديگر رفتن از اينجا ميسر نيست با قريش جنگ كنيم جماعت حاضر را براى جنگ به بيعت طلبيد جماعت در حالى كه رسول خدا زير سايه درختى نشسته و به درخت تكيه كرده بود به آن حضرت بيعت كردند به آن بيعت بنا به آيه شريفه آتى الذكر بيعت الرضوان گفته مى‌شود.
عبد اللَّه ابن المغفل مى‌گويد من بالاى سر رسول خدا توقف كرده بودم يك شاخه از درخت به شانه رسول خدا افتاده بود آن شاخه را از شانه رسول خدا برداشتم حضار تماما به شرط موت و عدم فرار به آن جناب بيعت كردند مگر يك نفر جد بن قيس بيعت نكرد (جابر بن عبد اللَّه انصارى) مى‌گويد من ديدم كه جد بن قيس خود را به زير بغل شتر كشانيده و خود را از مردم پنهان مى‌ساخت بعد از آن چند نفر از جماعت قريش آمده به رسول خدا صلح كردند به اين شرط كه آن سال برگردد در سال ديگر به زيارت كعبه مشرف شود رسول خدا از احرام خارج شده سر خود را تراشيده قربانيهاى خود را ذبح نموده از آنجا به مدينه مراجعت فرمود ذيلا ضمن آيه شريف مفصلا كيفيت حديبيه ذكر خواهد شد بعد از اين ضمن آيات كريمه به بيعت الرضوان اشاره مى‌شود.] ١٠- (يا محمد) اشخاصى كه به تو بيعت مى‌كنند در حقيقت آنها به خداوند تعالى بيعت مى‌نمايند بيعت كردن به تو حقيقتا بيعت كردن به من است. (يا محمد) دست تو بالاى دست بيعت كنندگان به منزله دست خداوند تعالى است (گر چه خداوند تعالى از جسم بودن مبرا است (يا محمد) هر كه بعد از عهد و بيعت آن را بشكند در حقيقت آن شخص عهد و بيعت را به ضرر نفس خود شكسته ضررش عايد نفس خودش مى‌شود، و هر شخص به عهدى كه خداوند تعالى با او نموده «بيعتى كه در حديبيه نموده‌اند» وفا كند بر او اجر و ثواب بزرگ عطا مى‌كنيم.
[توضيح: رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در سال حديبيه موقع رفتن به مكه از ترس اين كه مبادا جماعت قريش او را از دخول به مكه ممانعت كنند و يا با او به جدال و نزاع برخيزند اعراب اطراف مدينه را به كمك خود طلبيد. قبائل «غفار- مزينه- جهينه- اشجع- اسلم- الديل» از رسول خدا اعراض كرده با او خارج نشدند بعد از مراجعت رسول خدا به مدينه نزد رسول خدا آمده عذر طلبيدند درباره آنها چند آيه شريفه زير نازل شد فرمايد:] ١١- (يا محمد) اعرابى كه با تو از خروج به طرف حديبيه تخلف كردند (اعراب بدوى) نزد تو آمده عذر طلبيده چنين مى‌گويند يا رسول اللَّه مال و اهل و عيالمان از خارج شدن در خدمت تو، به سوى مكه ما را مشغول نمود نتوانستيم خارج بشويم خواهشمنديم از براى ما نزد خداوند تعالى طلب مغفرت بكن تا ما را ببخشد (يا محمد) اين اعراب به زبانشان مى‌گويند سخنى را كه قلبشان از آن سخنان خالى است عذر آورده مى‌گويند اهل و عيالمان ما را مشغول نمود دروغ مى‌گويند بلكه مشغول كننده آنها در امر دين شك و نفاقشان است (يا محمد) بگو به آنها اگر خداوند تعالى بخواهد به شما ضررى برساند (دشمن را بر شما غالب سازد) يا اين كه بخواهد خير و منفعتى برساند (شما را به دشمن غالب گرداند) آن وقت كيست كه بتواند از