براى شخص فاسق تقواى ابراهيم ادهم و براى شخص ترسو شجاعت خالد بن وليد را ثابت مى‌كنند چند نفر از اهل قريش مثل عبد اللَّه بن زبيرى و هبيرة بن ابى وهب و مسافع بن عبد مناف و ابو عر الجمحى و چند نفر از اهل طايف مانند امية ابى الصلت و ديگران رسول خدا را هجو مى‌كردند بعد از هجرت رسول اكرم به مدينه شعراء مدينه (حسان بن ثابت) و عبد اللَّه بن رواحه و كعب بن مالك و كعب بن زهير به آنها جواب داده‌اند.
٢٢٦- براى دروغگو بودن شعراى هجو گو، همين قدر بس كه به گفته‌هاى خود عمل نمى‌كنند.
٢٢٧- شعراء به گفته خود عمل نمى‌كنند مگر آنهايى كه به خداوند تعالى ايمان آورده و عمل صالح انجام داده خداوند تعالى را بسيار ذكر كرده و شعر گفتن، آنها را از ياد خدا غافل نسازد، بعد از آن كه به آنها ظلم شده هجو شدند براى انتقام در هجو كردن بر آنها هيچ عيب و نقصى نيست، زود باشد كه ظالمان بدانند كه (بعد از درك موت) به چه كيفر گاهى بازگشت خواهند نمود.
٢٧ سوره نمل‌
در مكه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
١- طس.
آياتى كه در اين سوره ذكر مى‌شود مشحون علم و حكمت و مبيّن حلال و حرام و كتاب هويداى خداى تعالى است.
٢- آيات مذكور در اين سوره از براى مؤمنين راهنماينده به سوى حق، و بشارتند به بهشت.
٣- از صفات مؤمنين اين است كه نماز را بر پا مى‌دارند و زكاة مى‌دهند و به روز آخرت البته يقين مى‌كنند.
٤- در حقيقت كسانى كه به آخرت ايمان نياورند به سبب شرك و ثبوت در كفر، اعمال خبيث آنها را براى آنها زينت مى‌دهيم تا در كفر و ضلالت خود متحير و سرگردان بمانند.
٥- براى كسانى كه به آخرت ايمان نياورند عذاب شديد و بدى آماده است، البته روز آخرت بيشتر از ساير مردم زيانكار به نفس خود خواهند بود.
[توضيح: آيه شريفه زير مقدمه براى قصص انبياء مى‌باشد كه بعد از اين بيان مى‌شود قصص مذكور مشحون حكمت بوده و براى عبرت آيندگان ذكر شده است.] ٦- در حقيقت (يا محمد) اين قرآن از طرف خداوندى كه عالم به همه چيز و حكيم مى‌باشد به تو عطا شده است، در آن هيچ شك و شبهه نيست بلكه اين كفار و مشركين از كفر و عناد خود در آن شك و شبهه مى‌نمايند.
٧- موقع خروج موسى از مدين و رفتن به مصر هنگام شب بر او آتش لازم شد به اهل و عيالش گفت من از دور آتشى مى‌بينم، شما اينجا بمانيد تا من به سبب آن آتش براى شما خبر از راه بياورم تا به راه رسيده و به مقصد خود برويم (هنگام شب از راه كنار افتاده و راه را گم كرده بودند) يا اگر نتوانم راه را پيدا كنم براى شما شعله آتش بياورم بلكه با آن گرم شده و دفع سرما كنيد.
٨- (يا محمد) زمانى كه موسى نزديك آتش رسيد (ديد درخت تر و تازه‌اى آتش گرفته شعله‌ور است ولى آتش به درخت هيچ اثر نمى‌كند موسى مانده به درخت مى‌نگريست) از طرف ما به موسى ندا كرده شد، گفته شد: اى موسى هر كه (خود موسى) نزد آتش ايستاده، و زمينها و بقعات اطراف آتش پرخير و بركت باشد، خداوند تعالى تربيت دهنده عالميان از هر عيب پاك و مبراست (يعنى آتش گرفتن درخت تر و تازه عبث نبوده عملى است كه از جانب خداوند تعالى از روى حكمت صادر شده است).
٩- اى موسى در حقيقت منم خداوندى كه غالب دشمن بوده و منتقم هستم و هر شيئى را از روى حكمت ايجاد مى‌كنم.
١٠- اى موسى عصاى خود را كه در دست دارى به زمين بيفكن، موسى عصا را به زمين افكند به امر خداوند تعالى اژدها شد؛ زمانى كه موسى ديد عصا به صورت اژدها حركت مى‌كند اما از سرعت حركت مانند مار كوچك است با مشاهده اين حال روگردانده بناى فرار گذاشت و عقب سر خود نگاه نكرد، موسى را صدا كرده گفتيم اى موسى مترس فرار نكن، اى موسى بعد از امان دادنم به پيغمبران پيش من از هيچ نمى‌ترسند، اينجا مقام خوف نيست بلكه مقام اعجاز است.
١١- ليكن از انبياء هر كه به نفس خود ظلم كند و عملى كه لايق او نيست. از او سر بزند (چنان كه از آدم و داود و سليمان و همين موسى صادر شد) بعد از صدور، از آن عمل توبه كنند و عمل خوب را بدل آن قرار دهند آن وقت بر آنها رحم كرده آنها را مى‌بخشم (چنان كه انبياء مذكور بعد از ارتكاب عملى كه لايق شأنشان نبود خودشان را ظالم گفته توبه نمودند خداوند تعالى هم توبه آنها را قبول فرمود).
١٢- اى موسى دست در بغل خود كن تا سفيد (مانند برق) بيرون آيد بدون منقصت و بدى (مانند برص) اى موسى به طرف فرعون و قوم او (قبطيها) با اين دو معجزه و نه معجزه ديگر (نه معجزه ديگر كه خداوند تعالى به غير از عصا و يد بيضا به موسى عطا كرده بود بدين شرح مى‌باشد: ١- ملخ به زراعات قبطيها مسلط شده آنها را خورده تمام نمود ٢- كنه مسلط بر قبطيها شده تمام بدنشان را قطعه قطعه‌