تصديق كنم، و بعضى چيزها را كه حرام بود حلال گردانم، و براى شما از طرف خداوند تعالى معجزه و نشانه (نبوت) آورده‌ام. پس اى بنى اسرائيل! از خداوند بترسيد و مرا اطاعت كنيد.
٥١- در حقيقت خداوند يكتا، پروردگار من و شما است، به او عبادت كنيد، كه راه مستقيم همين مى‌باشد (اين كلام دليل بر صدق عيسى مى‌باشد، با ارائه آن معجزات مردم را به خداپرستى دعوت فرمود، و جميع پيغمبران هم اين كلام را گفته‌اند).
٥٢- چون عيسى عليه السّلام، يقين پيدا كرد كه قوم او ايمان نخواهند آورد (زيرا دعوت او را قبول نكردند) گفت: كيست كه خود را به خداوند تعالى نسبت داده، و با من دين خدا را يارى كند؟ اصحاب خاص (حواريون) گفتند: كه مائيم يارى كنندگان دين خدا، ايمان آورديم به خداوند متعال، اى عيسى. شهادت بده كه ما تسليم فرمان اوئيم.
٥٣- (باز حواريون گفتند) پروردگارا ايمان آورده‌ايم. به هر حكمى كه نازل كرده‌اى، و تابع رسول تو شده‌ايم، نام ما را در صحيفه اهل يقين ثبت فرماى.
٥٤- كفار مكر و حيله كردند، تا اين كه عيسى عليه السّلام را به قتل برسانند.
خداوند تعالى نيز در برابر مكر و حيله آنها جزاى آنها را داد (همان شخصى را كه مخفى گاه عيسى را به كفار نشان داده بود، گرفتند و به جاى عيسى به قتل رساندند. عيسى را خداوند تعالى وفات داد و به آسمانها برد) خداوند تعالى در برابر مكر و حيله از همه كس بهتر مكر تواند كرد.
٥٥- خداوند تعالى در برابر مكر كفار جزاى آنها را داده و به عيسى گفت: اى عيسى، تو را از مقتول شدن به دست كفار حفظ مى‌كنم و بعد تو را وفات داده و قبض روح مى‌كنم، و به مكان فرشتگان بالا مى‌برم و تو را از مصاحبت اشخاصى كه كافر شده‌اند، پاك و منزه كرده. كنار خواهم كرد. و تابعين تو را تا روز قيامت به كفار مسلط كرده، در مرتبه رفيع قرار خواهم داد، اى آنهايى كه از عيسى تبعيت نكرده و كافر شديد، بعد از مرگ برگشتتان به طرف من خواهد بود، و بعد از برگشت به طرف من، بين شما در روز قيامت حكم مى‌كنم، در آن چيزى كه در دنيا در آن خصوص اختلاف كرديد (در حق عيسى بعضى اللَّه و برخى پسر خدا گفته، جمعى به علت بى‌پدرى سخنان قبيح به او نسبت دادند).
٥٦- پس آن گروهى را كه به عيسى كافر بوده‌اند (يهوديان) در دنيا و آخرت به عذاب سخت، معذب گردانم (در دنيا به واسطه ذليل شدن، و در آخرت به واسطه آتش (و براى نجاتشان) مدد و يارى نخواهند داشت.
٥٧- اما آنهايى كه به عيسى ايمان آورده، و عمل صالح انجام داده‌اند، خداوند تعالى اجر آنها را تماما به آنها مى‌دهد، و خداوند تعالى اشخاص ظالم را دوست نمى‌دارد.
٥٨- يا محمد! اخبار عيسى را كه بر تو مى‌خوانيم، از آيات الهى و ذكر حكمتهاى خداى حكيم است.
٥٩- همانا مثل خلقت عيسى (در خارق العاده بودن) بدون پدر، مثل خلقت آدم ابو البشر است كه او را بدون پدر از خاك آفريد، و همين كه مايه او را از خاك بساخت به او گفت: (موجود باش) همان دم، به قالب آدم روح دميده شده، موجود گشت، خداوند تعالى كه بر خلقت آدم بدون پدر و مادر قادر است، بر خلقت عيسى نيز بدون پدر قادر مى‌باشد.
٦٠- يا محمد! اين اخبار مربوط به حضرت عيسى كه از طرف خداوند تعالى به تو رسيده اخبار به حق است. و درباره اين اخبار از شكاكين نباش (شأن و مقام حضرت محمد صلّى اللَّه عليه و آله اجل و برتر از اين است كه در اين اخبار شك بكند. مقام احديت براى ثبات قدم معزى اليه و آرامش قلب آن حضرت بيان فرموده ضمنا نهى ساير مردم مى‌باشد).
[توضيح: نجران اسم محلى است در عربستان اهالى آن تماما نصارى بودند جماعتى از علماى آنها حضور رسول اكرم آمده درباره عيسى گفتگو كردند و گفتند كه عيسى فرزند خداست رسول اكرم فرمود خداوند تعالى پاك و منزه از اين است كه فرزندى داشته باشد بلكه عيسى بنده پاك و منزه خدا است كه او را بر مخلوق خود پيغمبر فرستاده است آنها قبول نكردند آن وقت خداوند تعالى آيه مباهله را نازل فرمود:] ٦١- يا محمد! هر كس از نصاراى نجران، با تو درباره عيسى مجادله كند و عيسى را فرزند خدا بخواند، بعد از آن كه براى تو در قرآن درباره مشار اليه علم حاصل شده، و به احوالش مطلع شده‌اى، بگو (يا محمد) بيائيد ما و شما با فرزندان و زنان و نفوس خويش با هم به مباهله برخيزيم، تا دروغگو و كافران را به لعن و عذاب خدا گرفتار سازيم. (اين آيه را رسول اكرم به نصاراى نجران خواند و آنها هم قبول كردند كه فردا مباهله شود شبانه نصارى دور هم جمع شدند، و مشورت نمودند. از جمع آنها دو نفر صاحب رأى يكى عاقب و ديگرى سيد (بر وزن سير به معنى گرگ) گفتند: اى جماعت نصارى اگر فردا اين شخص با جماعت زياد به مباهله آمد، از او خوف نكنيد و آن پيغمبر نيست زيرا پيغمبر به جماعت كثير و كمك اعتنا نمى‌كند، ولى اگر با چند نفر به مباهله خارج شد، البته مباهله را ترك كنيد.
نصارى دور از مدينه منزل كرده بودند، رسول اكرم حكم كرد كه وقت صبح احدى از مدينه خارج نشود، وقت صبح رسول خدا فرزند خود حسين عليه السّلام را در بغل گرفته، و به دست مبارك حسن عليه السّلام فرزند ديگر خود را گرفته، و فاطمه عليها السلام دخترش نيز در عقب و عموزاده و دامادش على عليه السّلام در عقب سر فاطمه عليها السلام از شهر خارج شدند. نصارى وقتى رسول خدا را در اين حال ديدند (سيد و عاقب) گفتند: كه اى جماعت نصارى، اين صورتهايى كه به‌