ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٨٩ - ١١ سوره هود

هيچ چيز او را از عذاب كردن عاجز نمى‌كند.
٥- خبردار باش (يا محمد) اين مشركين و كفار قلبى را كه در سينه دارند از طرف حق به طرف باطل ميل داده بر مى‌گردانند، تا اين كه تلوّن خود را از خداوند تعالى پنهان سازند، خبردار باش (يا محمد) وقتى كه مشركين لباس خود را به سر خود مى‌اندازند تا كلام الهى را نشنوند آن وقت اعراض از حق را پنهان مى‌سازند (رسول اكرم هر وقت قرآن مى‌خواندند مشركين به سر خود لباس مى‌انداختند تا گوششان سخنان پيغمبر را نشنوند) براى خداوند تعالى تفاوت نمى‌كند كه مطالب قلبى خود را بپوشانند يا آشكار سازند، خداوند تعالى به آن چيزى كه آن را مخفى مى‌سازند و يا آشكار مى‌كنند عالم است.
در حقيقت خداوند تعالى به اسرار موجود در سينه‌ها عالم است.
٦- هيچ جنبنده‌اى روى زمين نيست مگر اين كه روزى او با خداوند تعالى است براى هر شخصى به مناسبت حال روزى عطا مى‌فرمايد، (براى احدى جايز نيست كه به خداوند تعالى اعتراض نمايد، براى هر شخص يك قسم روزى معين قرار داده است) خداوند تعالى به مكان و منزل هر صاحب حركت كننده روى زمين و قبل از حيات به محلهاى آنها از صلب پدر يا رحم مادر و يا جوف تخمها و يا از خاكى كه متكون شده به محلهايى كه به وديعه نهاده شده‌اند عالم است و همه احوال در دفتر علم ازلى خدا ثبت است به هيچ وجه تغيير پذير نيست.
٧- خداوند تعالى (به قدرت باهره خود) آسمانها و زمين را در مدت زمان شش روز خلق كرد و عرش خداوند تعالى روى آب و بالاتر از آب بود (يعنى قبل از خلقت آسمانها و زمين عرش خداوند تعالى همچنين آب خلق شده است. عرش به معناى تخت است. منظور از عرش الهى عبارت است از قدرت و تسلط الهى بر جميع مخلوق و چون در روى زمين قسمت اعظم اجزاى صاحبان روح، از آب است منظور از حيات را تعبير به آب فرموده چنان كه خداوند تعالى در همين قرآن شريف فرموده كه ماده حيات جميع اشياء از آب است بنا بر اين معنى آيه چنين مى‌شود (و اللَّه اعلم) قدرت و سلطنت خداوند تعالى به حيات جميع موجودات قبل از به وجود آمدن آنها ازلا ثابت و برقرار است آنها را به وجود آورده بعد آنها را فانى ساخته دوباره به وجود مى‌آورد احتياج به قدرت و نيروى جديد ندارد با همان قدرت ازليه عين ذات اقدسش به زنده كردن و ميرانيدن دفعات متوالى متصف شده گفتن اين كه قدرت داراى صفت كمال و غير آن ساير صفات كمال عين ذات است سزاوار است (سبحانه ما اعظم شأنه و اجل سلطانه) خداوند تعالى آسمانها و زمين را خلق نمود، شما بندگان خود را روى زمين ساكن كرده از هر قسم نعمتها به شما عطا فرموده، و شما را به عمل آوردن طاعت و عبادت و اجتناب از گناه و معصيت را تكليف فرمود تا مانند ممتحنين شما را امتحان كند، تا معلوم شود كه از شما كدام يك صاحب عمل نيكو و پسنديده مى‌شويد). اگر به مشركين (يا محمد) بگويى كه شما دوباره بعد از مرگ زنده خواهيد شد البته كافران (مشركين) مى‌گويند نيست اين سخن مگر مانند سحر آشكارا باطل است.
٨- اگر عذاب را از مشركين تا چند روز معدود به تأخير اندازيم (تا روز جنگ بدر)، البته مشركين گويند چه چيز آن را بازداشته و به چه جهت عذاب به ما نازل نمى‌شود (اين سخن را در مقام استهزاء مى‌گفتند) خبردار باش (يا محمد) روزى كه (روز بدر) به آنها عذاب برسد از آنها برگشتنى نيست، البته آنها را عذاب خواهد گرفت و عذابى را كه استهزاء كرده تعجيلا مى‌خواستند آن عذاب آنها را احاطه كرده خلاص نخواهند شد.
٩- (يا محمد) اگر به انسان نعمتى از جانب خويش بچشانيم (صحت بدن و مال دنيا) و بعد آن را از او بستانيم (در حقيقت انسان در چنين حالى از رسيدن دوباره مثل آن نعمت به او مأيوس مى‌شود) و به نعمتهاى گذشته هم كفران نموده از براى آنها به خداوند تعالى شاكر نمى‌شود.
١٠- اگر بعد از ضررهاى رسيده به انسان نعمتهاى بيشترى به او چشانيده و روزى دهيم گويد ضررهايى كه مرا غمگين مى‌كرد از من گذشت و الحال زمان شادى و نعمت است (چون مطلب را به خداوند تعالى نسبت نمى‌دهد از اين جهت بارى تعالى از براى او فرمايد) در حقيقت انسان از براى رفع ضرر و آمدن منفعت شاد شده به مردم تفاخر مى‌كند و همان شاد شدن و فخر نمودن انسان را از شكر الهى باز مى‌دارد.
١١- موقع از كف رفتن نعمت الهى انسان مأيوس مى‌شود همين كه نعمت به او روى آورد مغرور شده به خلق كبر و فخر كرده شكر خداوند تعالى را ترك مى‌كند (صفت انسان چنين است) مگر اشخاصى كه در برابر نعمت و ضرر، صبر كرده اعمال نيكو بكنند براى آنها نزد خداوند تعالى بخشودگى گناهان و اجر بزرگ آماده است.
[توضيح: مشركين از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله بعضى معجزات مى‌خواستند مثلا مى‌گفتند كه خداوند تعالى خزينه‌اى به تو بدهد و يا ملكى همراه تو آمده و به صدق گفتار تو شهادت بدهد، به قرآن گوش نداده استهزاء مى‌كردند رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله از رساندن بعضى احكام از ترس اين كه مبادا قبول نكنند توقف كرده دلتنگ مى‌شد از اين جهت خداوند تعالى رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله را تحريص و ترغيب نموده فرمود به آنها اعتنا نكرده حكم الهى را برسان فرمايد:] ١٢- شايد تو (يا محمد) مى‌خواهى رساندن بعضى احكام را به مشركين كه از جانب خداوند تعالى به تو وحى مى‌شود ترك كنى، و