٣٦- جهنم براى تمام بينندگان (جميع اهل محشر) ظاهر و آشكار شده همه آن را مى‌بينند.
٣٧- پس در آن روز و زمان، هر كس كه در دنيا از حد خود تجاوز كرده مشرك يا عاصى شود
٣٨- و با تبعيت از خواهش نفس خويش حيات دنيا را به آخرت اختيار كرده آخرت را ترك نمود،
٣٩- مكان و منزل چنين شخصى جهنم است.
٤٠- اما كسى كه روز قيامت از ايستادن در حضور پروردگار خود و حساب دادن خوف كرده نفس اماره خود را از خواهش‌هاى نفسانى نهى كرده مانع شود
٤١- در حقيقت جنت منزلگاه او است.
٤٢- (يا محمد) از روز قيامت از تو مى‌پرسند كه كى خداوند تعالى آن را قائم و ثابت خواهد كرد.
٤٣- (يا محمد) براى تعيين وقت قيامت براى آنها چيزى بر عهده تو نيست و به وقت آن عالم نخواهى شد.
٤٤- (يا محمد) علم قيامت به طرف پروردگار تو منتهى مى‌شود به وقت آن جز خداوند تعالى كسى عالم نمى‌شود.
٤٥- (يا محمد) تو براى تعليم و تعيين وقت روز قيامت به آنها مبعوث نشده‌اى بلكه در حقيقت تو فقط براى ترسانيدن اشخاصى كه از هول و هراس قيامت خوف دارند معبوث گشته‌اى تو مردم را بترسان از آنهايى كه وقت قيامت را سؤال مى‌كنند اعراض كن.
٤٦- منكرين روز قيامت در موقع ديدن قيامت چنان مى‌پندارند كه گويا در دنيا عمر نكرده و توقف ننموده‌اند مگر به قدر زمان عشاء و يا مقدارى از روز، مدت عمر خود را در دنيا در برابر آخرت قليل و ناچيز محسوب مى‌دارند.
٨٠ سوره عبس‌
در مكه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
١- (ترك خطاب در ابتدا و عتاب غائبانه و بعد از آن رجوع كردن به خطاب دليل و برهان زيادتى عتاب مى‌باشد) فرمايد: (محمد) از آمدن شخص كور (ابن ام مكتوم) به نزد او روى ترش كرده از او اعراض نموده جواب نداد كه چرا آن وقت نزد او آمد صدور چنين رفتارى نه تنها از انبياء بلكه از ساير مسلمين نيز درباره مسلمان ديگر سزاوار نيست. بايد متدينين به دين اسلام ملاحظه يكديگر را كرده هيئت اجتماعى اسلام را محافظت نمايند.
٢- (ترك خطاب در ابتدا و عتاب غائبانه و بعد از آن رجوع كردن به خطاب دليل و برهان زيادتى عتاب مى‌باشد) فرمايد: (محمد) از آمدن شخص كور (ابن ام مكتوم) به نزد او روى ترش كرده از او اعراض نموده جواب نداد كه چرا آن وقت نزد او آمد صدور چنين رفتارى نه تنها از انبياء بلكه از ساير مسلمين نيز درباره مسلمان ديگر سزاوار نيست. بايد متدينين به دين اسلام ملاحظه يكديگر را كرده هيئت اجتماعى اسلام را محافظت نمايند.
٣- (يا محمد) چه چيزى تو را به احوال اين شخص كور دانا نمود تو كه به احوال او عالم نيستى از تو احكام دين را سؤال نمود شايد به سبب احكامى كه از تو ياد گرفته تزكيه نفس كرده از اوصاف خبيثه پاك مى‌گشت چرا تو از او اعراض كردى و از علومى كه مى‌خواست به او تعليم ننمودى.
٤- و يا از موعظه و نصيحت تو متذكر شده به او منفعت مى‌داد، با اشتغال به جماعت قريش، گفتن احكام و موعظه و نصيحت را از كور مضايقه كردى (يا محمد) چنين كارها را ترك كن بعد از اين از تو چنين عملى صادر نشود.
٥- اما اشخاصى كه از ايمان آوردن به خداى تعالى بى‌احتياج شده تو را تكذيب مى‌كنند (جماعت قريش)
٦- تو به آنها رو كرده مايل مى‌شوى و به سخنانشان گوش مى‌دهى و حال آن كه گوش دادن به سخنان چنان معاندينى لازم نيست.
٧- (يا محمد) تو سعى و كوشش دارى كه آنها داخل ايمان شده پاك شوند از عدم قبول ايمان و مشرك بودن آنها به تو هيچ ضررى نمى‌رسد فقط بر تو تبليغ رسالت لازم است ديگر تأكيد كردن و براى قبول ايمان آنها از مؤمنين اعراض نمودن ضرورى نيست.
٨- اما آن شخصى كه (ابن ام مكتوم) در حال ترس از خداوند تعالى براى طلب خير شتاب كرده نزد تو براى تعليم احكام دين آمد.
٩- اما آن شخصى كه (ابن ام مكتوم) در حال ترس از خداوند تعالى براى طلب خير شتاب كرده نزد تو براى تعليم احكام دين آمد.
١٠- (يا محمد) تو از وى اعراض كرده به او جواب نداده و با مشركين جماعت قريش مشغول مى‌شويد، صدور اين امور از شخصى به مانند تو كه به منصب نبوت نائل شده‌اى سزاوار نيست.
١١- (يا محمد) بعد از اين چنين امرى از تو صادر نشود و به مثل چنين كارهايى اقدام نكن متدينين به دين اسلام را عزيز و مكرم بدار اين آيات براى موعظه و نصيحت است براى هر شنونده قبول كردن و عمل نمودن واجب است (تمام ملت اسلام بايد به آن آيات ديگر قرآن كه درباره اخوت و مواسات و اجماع وارد شده متمسك شده رستگارى خود را در دنيا و آخرت به عمل آنها منوط دانسته و عمل را واجب و لازم بدانند).
١٢- هر شخص بخواهد، به اختيار خود اين نصايح و مواعظ را متذكر شده و حفظ نموده عمل به آنها را براى خود واجب مى‌نمايد. انسان در هر فعل خود مختار است در صورتى كه به اختيار خود قبول ايمان نكند آن وقت به او عذاب مى‌شود.
١٣- اين نصايح و مواعظ در تمام صحيفه‌ها كه بر انبياء عزيز و مكرم‌