ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٢٩١ - ٢١ سوره انبياء

انداخته بسوزانيد تا به خدايان خود كمك كنيد.
[توضيح: بعد از اين سؤال و جواب آتش روشن كرده ابراهيم را به آتش انداختند موقع انداختن ابراهيم به آتش از طرف خداوند تعالى روح القدوس (جبرئيل) به ابراهيم نازل شده گفت اى ابراهيم آيا حاجتى دارى؟ ابراهيم گفت بلى حاجتى دارم ولى به تو حاجت نيست (يعنى تو هم مثل من مخلوقى از تو چه رواى حاجت ممكن است) جبرئيل گفت پس حاجت خود را از خداوند تعالى طلب كن ابراهيم گفت علم خداوند تعالى به حال من، از سؤال كردنم بى‌نياز مى‌كند (اين را مقام توكل مى‌گويند در مقام توكل حضرت ابراهيم در درجه اعلا بوده از هيچ مخلوقى حاجتى نطلبيده است موقع انداختن به آتش به طرف نمرود توجه ننمود از او استرحام نكرد بلكه امر خود را فقط به خالق يكتا واگذار نمود خداوند تعالى نيز در برابر توكل او به شفقت و مرحمت نظر كرده او را از آتش نجات داد چنان كه فرمايد:] ٦٩- (يا محمد) همين كه ابراهيم را به آتش انداختند ما امر كرده به آتش گفتيم اى آتش سرد و سلامت باش به ابراهيم، و حرارت تو، به بدن ابراهيم اثر نكند. (اين خطاب حالى است نه قالى، چه خداوند تعالى بدن ابراهيم را از آتش حفظ كرده آيا آتش از اثر افتاده و يا بدن ابراهيم چيزى داشته كه آتش بدان اثر نكرده هر يك از اينها باشد به حقيقت امر خداوند تعالى عالم است).
٧٠- مشركين به ابراهيم اراده مكر و حيله نمودند بلكه او را مغلوب سازند ما به او كمك شده مشركين را مغلوب كرديم و آنها را زيانكارتر قرار داديم.
٧١- ابراهيم و برادر او (لوط پسر هاران) را از سرزمين بابل نجات داده به سرزمينى برديم كه در آن براى جهانيان بركت قرار داديم (خداوند تعالى ابراهيم را از آنجا نجات داده در سرزمين شام ساكن نموده و خير و بركت خود را نازل ساخت دين و مذهب او را در روى زمين منتشر نمود اهل هيچ مذهبى نيست كه آن حضرت را دوست ندارد و به او تعظيم و تكريم نكند).
٧٢- از طرف خودمان به ابراهيم اسحاق را و از اسحاق يعقوب را عطيه بخشيديم همه (ابراهيم و اسحاق و يعقوب) را از نيكان و شايستگان قرار داديم.
٧٣- هر سه آنها را در روى زمين امامان قرار داديم تا به امر ما مردم را به سوى حق هدايت كنند، عمل به احكام شريعت و خواندن نماز و دادن زكاة را به آنها وحى نموديم هميشه عبادت كننده ما بودند.
٧٤- به لوط (پسر هاران) مقام نبوت و حكمت و علم عطا كرديم، لوط را از اهل (قريه سدوم) كه عمل خبيث لواط مى‌كردند نجات داديم. در حقيقت اهل قريه (سدوم) جماعت فاسق و بد عمل بودند.
٧٥- در حقيقت از بابت اين كه لوط شخص صالحى بود رحمت خود را شامل او كرده و او را در سلك صلحا داخل كرديم.
٧٦- نوح نبى قبل از آنها (ابراهيم و لوط) ما را خوانده از قوم شكايت نمود، دعاى نوح را مستجاب كرده به آنها طوفان فرستاديم، خود نوح و پسران و اشخاصى را كه به او ايمان آورده بودند از بلا و مصيبت بزرگ (غرق شدن) نجات داديم.
٧٧- به نوح كمك كرديم و به خاطر او از جماعتى كه آيات ما را تكذيب كردند انتقام كشيده بلا نازل كرديم، به سبب بديها و مشرك بودن قوم به آنها طوفان را مسلط ساخته همه را غرق كرديم.
٧٨- داود و سليمان دو پيغمبر ما وقتى گوسفندان قومى شبانه به زراعتى داخل شده آن را فاسد نموده بودند درباره زراعت حكم كردند ما حاضر و شاهد حكم آنها بوديم كه چگونه درباره زراعت حكم كردند.
[توضيح: شخصى نزد حضرت داود رسيده شكايت نمود كه گوسفندان فلان شخص شبانه به زراعت من داخل شده، آن را خورده و تمام كرده و زراعت را تباه ساخته‌اند. بعد از حاضر شدن صاحبان گوسفند حضرت داود حكم كرد آن گوسفندان بايد به صاحب زراعت داده شود آن وقت سليمان يازده سال داشت در آن مجلس حاضر بود به پدر خود گفت اين حكم را تغيير بده هر دو طرف را در نظر بگير، حضرت داود به سليمان گفت در اين باره تو حكم كن، سليمان گفت من چنين صلاح مى‌بينم كه گوسفندان را به صاحب زراعت بدهى از شير و پشم و نوزاد آنها بهره‌مند شوند زمين زراعت را هم به صاحبان گوسفندان بده تا آنجا را زراعت كنند و فاسد شده‌ها را اصلاح نمايند بعد از اعاده به حال اول گوسفندان به صاحبان اصلى و زراعت را به صاحب اولى برگردان تا هر كس مالك مال خود باشد، داود حكم سليمان را تأييد كرد خداوند تعالى ضمن آيه كريمه تصديق حكم سليمان را از طرف داود (ص) خبر داده فرمايد:] ٧٩- (يا محمد) در قضيه مذكور، ما حكومت را به سليمان القاء كرده فهمانديم، چنين نبود كه داود در حكم خود خطا كرده بود بلكه حكم هر دو (پدر و پسر) به حق بوده به هر دو علم و حكومت داده بوديم ولى حكم سليمان بهتر از او بود (علم و حكمتى كه داود عطا شده بود اينها هستند كه ذكر مى‌شود) (يا محمد) كوه‌ها و پرندگان را به داود مسخر كرديم در موقع ذكر داود آنها هم با داود مرا ذكر مى‌كردند اگرچه چنين اعمال تعجب آميز است ولى ما به چنين اعمال قادريم از ما (چنين اعمال) صادر مى‌شود.
٨٠- «در جنگها جهت محافظت شما از سلاحهاى دشمن» بافت لباس زرهى را (به داود) تعليم كرديم (لباس زرهى را اول مرتبه حضرت داود به تعليم الهى درست كرد آيا به اين نعمت كه به داود جهت شما عطا كرده‌ام شكر گزار هستيد؟ (يعنى شكر هر نعمتى واجب است بايد به منعم شكر نمود).
٨١- باد متحرك تند را براى سليمان مسخر ساختيم به امر او باد جارى شده بساط او را به سرزمينى مى‌برد و باز مى‌آورد به آن سرزمين (شام) بركات زياد داده و نعمتهاى خود را به آنجا تمام كرده‌ايم، بر هر چيز دانا هستيم هيچ چيز از علم ما خارج نمى‌ماند.