براى خود واجب كرد، يعنى نيت كرده احرام بست، آن شخص ديگر نمى‌تواند از احرام خارج شود و چند چيز بر او حرام است اول جماع كردن با عيال خود. دوم فحش دادن و دروغ گفتن و لغوگويى.
سوم نزاع كردن با يكديگر در ايام حج و عمره در حال احرام. اعمال فوق الذكر تماما حرام است. به جاى اعمال قبيحه هر عمل خيرى بجا آوريد خداوند تعالى به آنها عالم است، البته به شما جزاى خير خواهد داد و براى سفر آخرت از تقوى زاد و توشه تهيه كنيد، در حقيقت بهترين تدارك تقوى و پرهيزكارى است، اى صاحبان عقل از عذاب من بترسيد. در حج يا غير حج اعمال قبيحه را ترك كنيد.
[توضيح: در ماههاى حج اكثر اعراب تجارت را ترك مى‌كردند و اگر كسى تجارت مى‌كرد به او عيب مى‌گرفتند خداوند تعالى ضمن آيه زير براى آنها جايز بودن تجارت را بيان و ضمن آن احكام ديگرى نيز نازل فرمود.] ١٩٨- هيچ گناهى بر شما نيست كه در زمان حج تجارت كرده، از فضل و رحمت پروردگار خود روزى طلب كنيد (بعد خداوند تعالى خطاب به حاجيها فرمايد) و چون از عرفات به همراه ديگران كوچ كرديد، به مشعر الحرام بيائيد، در مشعر خداوند تعالى را ذكر كنيد.
همان طور كه خداوند تعالى شما را به طرف دين اسلام هدايت مى‌كند، شما هم خداوند تعالى را ذكر كنيد. البته قبل از هدايت خداوند تعالى به طرف دين اسلام، شما از گمراهان بوديد.
[توضيح: جماعت قريش از كبر و غرور در عرفات و مشعر از ساير جماعات جدا مى‌شدند در موقع كوچ كردن مقدم يا مؤخر كوچ مى‌كردند و شأن خود نمى‌دانستند كه با ساير حاجيان مخلوط شوند خداوند تعالى ضمن آيه زير ملت اسلام را به اتفاق و اجماع امر مى‌فرمايد تا مردم به سبب اجتماع مقصود صاحب شريعت را درك كنند زيرا ترقى اجتماعات انسانى به سبب اتحاد ميسر است لا غير شاعر گويد:
دولت همه ز اتفاق خيزد* بى‌دولتى از نفاق خيزد] ١٩٩- در مشعر الحرام بعد از توقف، روز عيد قربان به طرف منى كوچ كنيد، ولى در موقع كوچ كردن با ساير مردم حركت كنيد و با هم به منى وارد شويد. براى جدا شدن از همديگر، از خداوند تعالى طلب مغفرت كنيد. در حقيقت خداوند تعالى توبه كنندگان را بخشوده و رحم كننده است.
[توضيح: در زمان جاهليت همين كه طوايف اعراب از حج فارغ مى‌شدند مقابل هم ايستاده اشعار خوانده و فضيلت آباء و اجداد خود را ذكر كرده به همديگر فخر مى‌كردند خداوند تعالى ضمن آيه شريفه آنها را به ترك اين قبيل مفاخره و به ذكر پروردگار امر مى‌فرمايد زيرا از تفاخر نزاع و نفاق ناشى مى‌شود و بايد بين ملت اسلام نفاق موقوف شده و از هر جهت اتفاق باشد. فرمايد.] ٢٠٠- زمانى كه اعمال حج را بجاى آورده فارغ شديد، خداوند تعالى را به مانند ذكر كردن آباء و اجدادتان بلكه افزونتر از آن ذكر كنيد. بعضى از مردم در مقام دعا و ذكر احديت اين طور مى‌گويند: پروردگارا هر چه به ما عطا خواهى كرد، آن را در دنيا بده، براى اين قبيل اشخاص در آخرت هيچ حصه و نصيبى نخواهد بود.
٢٠١- بعضى ديگر در مقام دعا مى‌گويند: پروردگارا در دنيا براى ما از نعمتها آن قدر بده، كه عصيان در آن نباشد و در آخرت هم به ما نعمت عطا نما و ما را از آتش جهنم نگهدار،
٢٠٢- براى هر يك از اين دو گروه از آنچه كسب كرده‌اند، در آخرت نصيبى فراهم است (يعنى ثواب آخرت سزاى عملى است كه در دنيا كسب نموده‌اند) خداوند تعالى به زودى به حساب بندگان رسيدگى مى‌فرمايد.
٢٠٣- اى اشخاصى كه به حج مشرف شده‌ايد. خداوند تعالى را در چند روز معين (سه روز يازدهم و دوازدهم و سيزدهم ذى الحجه) ياد كرده ذكر كنيد، در اين روز بايد تمام حاجيان در منى جمع شده، خداوند تعالى را به ياد آورده، از فوائد اجتماع و اتفاق برخوردار شوند و شخص براى توقف بين دو روز و سه روز اختيار دارد. هر كس تعجيل كرده، دو روز بعد از قربانى، يعنى دوازدهم ذى الحجه كوچ كند، براى او گناهى نخواهد بود و هر كه تأخير بكند و كوچ كردن از منى را به تأخير بياندازد و سه روز بعد از قربانى كوچ كند (يعنى سيزدهم ذى الحجه) بر او گناهى نيست، اين اختيار كوچ كردن، براى ايام دوازدهم يا سيزدهم ذى الحجه، براى مردم با تقوى است. تا اين كه به قلب آنها خطور نكند كه كوچ كردن در ايام مزبور خلاف امر خدا است و از خدا بترسيد، بر خلاف حكم او عمل نكنيد و بدانيد كه شما هم به سوى خداوند تعالى محشور مى‌شويد و خداوند تعالى از اشخاصى كه بر خلاف حكمش عمل كنند، انتقام خواهد كشيد.
[توضيح: (اخنس بن شريق) مردى شيرين‌سخن و خوش بيان بود وقتى كه رسول خدا را ملاقات مى‌كرد به نحو نيكو حرف ميزد رسول خدا هم او را دوست مى‌داشت و به او ميل مى‌كرد و به ايمان آوردن او راغب بود خداوند تعالى رسول اكرم را خبر دار كرد كه در او اميد ايمان نيست هيچ وقت به ايمان او و اشخاص مانند او اميد نداشته باشيد ضمن آيه فرمايد:] ٢٠٤- يا محمد، گفتار شيرين و دلفريب بعضى از مردم (اخنس بن شريق) تو را شاد كرده و به تعجب مى‌آورد، شيرينى سخن او در اين دنيا است. در آخرت گفته‌هاى او هيچ شيرينى و فايده ندارد (اخنس بن شريق) قسم مى‌خورد و مى‌گويد كه خداوند تعالى به قلب من شاهد است كه تو و اسلام را دوست مى‌دارم و حال آن كه به دين اسلام و به مسلمين نهايت عداوت داشته و دشمن است.
٢٠٥- يا محمد! (اخنس بن شريق) بعد از ملاقات تو و صحبتهاى‌