ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣٣٠ - ٢٦ سوره شعرا

ترسيده شرك و كفر را ترك نمى‌كنيد؟
١٢٥- در حقيقت من از طرف خداوند تعالى پيغمبر امين هستم.
١٢٦- از خداوند تعالى ترسيده به من (پيغمبر) اطاعت كنيد.
١٢٧- من به شما نصيحت كرده براى رساندن احكام خداوند تعالى اجر و مزدى از شما نمى‌خواهم، نيست اجر و مزد من مگر بر خداوند تعالى.
١٢٨- آيا از خداوند تعالى نمى‌ترسيد كه به هر بلندى علامتى بنا مى‌كنيد تا با آيندگان و روندگان لهو و لعب كرده به آنها استهزاء كنيد.
١٢٩- براى خودتان آب انبارها و قصور محكم بنا مى‌كنيد بلكه به سبب آنها در دنيا جاويد بمانيد.
١٣٠- زمانى كه به شخص مظلومى حمله كرديد به غيظ و غضب حمله مى‌كنيد. (اين صفت مذموم مى‌باشد).
١٣١- از خداوند تعالى ترسيده به من اطاعت كنيد.
١٣٢- بترسيد از آن خدايى كه شما را به آنچه خود مى‌دانيد مدد و قوت بخشيد.
١٣٣- خداى تعالى به خلق چهارپايان (شتر و گاو و گوسفند و بز) همچنين فرزندان شما را مدد بخشيد.
١٣٤- همچنين به سبب باغات و آب گواراى چشمه‌ها به شما مدد نمود ولى شما به تمام نعمتها كافر گشتيد.
١٣٥- در حقيقت من شما را از عذاب روز بزرگ (روز قيامت) مى‌ترسانم.
١٣٦- (قوم هود در جواب او) گفتند اى هود بر ما برابر است چه موعظه كنى يا نكنى ما به تو ايمان نمى‌آوريم.
١٣٧- دين و مذهبى كه ما داريم همان عادات امم گذشته است كه به دنيا آمده و زندگى كرده، بعد از آن مرده‌اند، نه قيامتى هست و نه حسابى. ما هم تابع عادت آنها شده مانند آنها راه مى‌سپريم.
١٣٨- ما عذاب نخواهيم شد (يعنى قيامتى «روز جزا» نيست تا به ما عذاب شود).
هود را تكذيب كردند ما هم آنها را هلاك كرديم.
١٣٩- (يا محمد) در اخبار قوم هود به توحيد و قدرت خداوند تعالى دليل و برهانى است اما اكثر خلق متوجه دليل نشده ايمان نمى‌آورند.
١٤٠- در حقيقت پروردگار تو (يا محمد) به مشركين غالب بوده از آنها انتقام مى‌كشد؛ و به توبه كنندگان كه عمل صالح انجام دهند رحم كرده مى‌بخشد.
١٤١- جماعت ثمود صالح پيغمبر و انبيايى را كه قبل از او فرستاده شده بودند تماما تكذيب نمودند.
١٤٢- زمانى كه به آنها برادرشان صالح گفت آيا از خداوند تعالى نمى‌ترسيد و كفر و شرك بر او را ترك نمى‌كنيد؟
١٤٣- در حقيقت من از براى شما از طرف خداوند تعالى پيغمبر امين هستم.
١٤٤- از خداوند تعالى بترسيد و به من اطاعت كنيد.
١٤٥- براى نصيحت شما و رساندن احكام خداوند تعالى هيچ اجر و مزدى از شما نمى‌خواهم نيست اجر من مگر بر خداوند تعالى، از فضل و كرامت خود خداوند تعالى به من اجر و مزد عطا خواهد فرمود.
١٤٦- آيا به سبب نعمتهايى كه در دنيا هست از نزول عذاب خاطر جمع شده و به خيال خود ترك شده‌ايد و هميشه خواهيد ماند، چنين نيست بلكه چون به نعمتهاى خداوند تعالى شاكر نشديد آن وقت خداوند تعالى عذاب فرستاده شما را هلاك خواهد ساخت.
١٤٧- (صالح نعمتهاى الهى را براى آنها بيان مى‌كند) در باغات خوب و چشمه‌هاى گوارا خواهيد بود.
١٤٨- در زراعات و درختان خرما كه از آنها ميوه‌هاى لطيف خارج مى‌شود.
١٤٩- از كوه‌ها با مهارت و استادى خانه‌ها مى‌تراشيد و از ساختن آنها شاد مى‌شويد.
١٥٠- از خداوند تعالى ترسيده به من اطاعت كنيد.
١٥١- از امر كسانى كه از اطاعت خداوند تعالى خارج شده در گناه و معصيت اسراف كننده‌اند اطاعت نكنيد.
١٥٢- اسراف كنندگان كسانى هستند كه روى زمين هميشه فساد كرده هيچ امر خيرى از آنها صادر نشود.
١٥٣- (قوم صالح به او جواب داده) گفتند اى صالح تو از اشخاص سحر شده هستى، كه به سبب سحر عقل آنها زايل شده باشد.
١٥٤- نيستى مگر اين كه مثل ما آدمى چگونه ممكن است كه از انسان پيغمبر باشد، اگر در ادعاى خود راستگو هستى معجزه‌اى براى ما بياور تا صدق گفتار تو معلوم گردد.
١٥٥- صالح گفت، اين شترى است كه خداوند تعالى از سنگ بيرون آورده و آن را براى شما معجزه قرار داده به شرطى كه در آب خوردن شريك شما باشد يك روز بايد ناقه بنوشد و يك روز شما بنوشيد (و در روزى كه ناقه مى‌نوشد شما به جاى آب از شير ناقه بهره‌مند شويد).
١٥٦- و هرگز با شتر بد نكنيد و سوء قصد ننمائيد (كه اگر ناقه را كشتيد) به عذاب روز بزرگ سخت گرفتار خواهيد شد (همان عذابى كه بعد از كشتن شتر بر آنها نازل شد).
١٥٧- به سخن صالح اعتنا نكرده ناقه را پى نمودند و بعد پشيمان گشتند كه مبادا به آنها عذاب نازل شود (اما اگر جهت توبه پشيمان مى‌شدند خداوند تعالى توبه آنها را قبول فرموده و مى‌بخشيد، (قدار بن سالف) قبل از پى كردن شتر، به جماعت گفت؛ من اين را