ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣٩٩ - ٣٧ سوره و الصافات

بهتر است يا طعام اهل جهنم و ميوه درخت زقوم.
٦٣- (يا محمد) ما ميوه درخت زقوم را براى ظالمين محنت و عذاب قرار داديم.
٦٤- درخت زقوم درختى است كه از قعر جهنم خارج شده شاخه‌هاى آن دركات جهنم را مى‌پوشاند. (صفت خبيثه ظلم از قلب فاسق و ظالم خارج شده آثار و شاخه‌هاى آن در اعضاء آن خبيث ظاهر و هويدا مى‌شود).
٦٥- ميوه درخت زقوم در موقع ظاهر شدن آن چنان قبيح و بد است كه گويا سر شياطين است و به آنها شبيه است (چون در عرف و عادت هر چيز خوب را به ملائكه و هر چيز قبيح را به شيطان تشبيه مى‌سازند خداوند تعالى هم از اين جهت ميوه زقوم را به سر شيطان تشبيه فرموده اين تشبيه را در علم بديع تشبيه خيالى مى‌گويند همان طور كه با تصور سر شيطان انسان از آن متوحش مى‌شود هم چنان اشخاص عاقل به ظهور آثار صفت خبيثه از اعضاء ظالم به مانند تنفر از سر شيطان از آن متنفر مى‌شوند).
٦٦- البته اهل جهنم به قهر و زور از ميوه زقوم تناول كرده شكم خود را پر مى‌كنند (سيرى شكم بيشتر از خوردن آنها را اذيت مى‌كند).
٦٧- پس از طعام احتياج به آب پيدا مى‌كند اهل جهنم بعد از خوردن زقوم احتياج به آب خوردن داشته از آب نهايت گرم كه حرارت آن صورتشان را سوزانيده و امعايشان را قطع مى‌كند خواهند خورد.
٦٨- اهل جهنم را از محل‌هاى عذاب خود خارج ساخته براى خوردن ميوه زقوم به قعر جهنم مى‌برند همين كه قهرا و اجبارا از ميوه آن خوردند بعد بازگشتشان در جهنم به منزل اصليشان خواهد بود.
٦٩- (يا محمد) اين چنين عذاب شدن ظالمين از براى تقليد و تابعيت آنها از پدرانشان مى‌باشد، در حقيقت آنها پدران خود را در ضلالت و گمراهى يافته به آنها تابع گشتند.
٧٠- آنها هم به سرعت از پس طريقه آباء و اجدادشان رفته اعتقادات و دين و مذهب آنها را بدون فكر و تأمل اخذ كردند.
٧١- (يا محمد) حقيقتا پيش از آنها (قريش) اكثر گذشتگان سخت گمراه شدند.
٧٢- حقيقتا قبل از اين از بين جماعت گذشتگان به آنها پيغمبران ترساننده از عذابمان فرستاديم بلكه متنبه شده به اطاعت بيايند ليكن به اطاعت نيامده عاصى گشتند.
٧٣- (يا محمد) ببين آخر عاقبت ظالمينى كه از عذاب خدا ترسانيده شده اطاعت نكردند چگونه بود به همه‌شان عذاب رسيده هلاك گشتند.
٧٤- مگر اين كه بندگان خالص خداوند تعالى از عذاب نجات يافته غير آنها همه هلاك گشتند (بعد از اين خداوند تعالى احوال بعضى از آن جماعات را بيان مى‌فرمايد).
٧٥- (يا محمد) حقيقتا نوح عليه السّلام از كفر و نفاق قوم خود به تنگ آمده از ايمانشان مأيوس شده براى فرستادن عذاب و هلاكت آنها ما را دعوت نمود، ما هم دعوت او را قبول كرده به وجه نيكو به او جواب داديم. چه نيكو دعاى بندگان را قبول مى‌كنيم.
٧٦- (يا محمد) خود نوح و اهل و عيال او را از مشقت بزرگ (غرق شدن) نجات داديم.
٧٧- نسل نوح را روى زمين پايدار كرديم (اكثر نوع بشر ذريه سام و حام و يافث فرزندان نوح هستند).
٧٨- براى نوح بعد از او ميان آيندگان بجا گذاشتيم اين را كه:
٧٩- هر ملتى به نوح سلام فرستاده به او تعظيم مى‌كند، اين سلام فرستادن به نوح در ميان جهانيان ثابت و برقرار است همه‌شان بر او سلام مى‌فرستند.
٨٠- (يا محمد) در حقيقت ما به صاحبان اعمال نيكو مانند نوح جزاى خوب داده او را نزد ملل محبوب مى‌كنيم.
٨١- در حقيقت نوح از بندگان مؤمن ما است.
٨٢- (يا محمد) بعد از نجات نوح و اهل و عيال او تمام قوم او را به سبب عصيان به ما، غرق كرديم همه‌شان هلاك شدند.
٨٣- (يا محمد) از پيروان نوح (در دعوت به توحيد و خداپرستى) ابراهيم خليل بود مانند نوح دعوت به حق كرده به هر محنت و بلا صبر نموده متحمل شد.
٨٤- زمانى كه (ابراهيم) با قلبى پاك از اوصاف خبيثه به جانب پروردگار خويش آمد قلب خود را از براى خداوند تعالى مخصوصا مقر و منزل قرار داده غير خدا را از قلب خويش خارج نمود.
٨٥- زمانى كه (ابراهيم عليه السّلام) شروع به دعوت نمود اول پدر و قوم خود را دعوت كرده به آنها گفت به چه چيز عبادت مى‌كنيد.
٨٦- آيا غير خداوند تعالى معبودان دروغ ديگرى اراده كرده به آنها عبادت مى‌كنيد؟
٨٧- مگر ظن و گمان شما در حق خداوند تعالى تربيت دهنده جهانيان چيست كه چنين بتهايى را بر او شريك مى‌دهيد. ذات الهى قديم و ازلى و ابدى بوده از جميع شريكان بى‌نياز است.
[توضيح: قوم حضرت ابراهيم بت‌پرست بودند روز عيدى داشتند كه در همان روز به صحرا خارج شده قربانيها ذبح كرده به عيش و عشرت مشغول مى‌شدند موقعى كه حضرت ابراهيم تازه بناى دعوت را گذاشته بود روز عيد فرا رسيد، قوم حضرت ابراهيم را براى خروج به صحرا دعوت كردند. حضرت ابراهيم قصد كردند در شهر بمانند و در غياب مردم به بتها صدمه‌اى بزنند و يا حقيقتا يك نوع كسالتى مانند (سردرد) داشتند كه آن را بهانه كرده چشم بر ستارگان آسمان دوخته متفكرانه گفتند من ناخوشم حال ندارم‌