نصيحتى شد قبول نكرده انكار مى‌كنند، و حال آن كه انسان بايد هر سخن مفيد را قبول كرده نفس خود را از اوصاف رذيله پاك كند، كسى كه نصيحت پذير نيست از مقام انسانيت خارج است.
١٤- (يا محمد) زمانى كه مشركين يكى از آيات بينات قرآن كريم را كه از طرف خداوند تعالى مصدق تو است ديدند به نظر عبرت بدان نظر نكرده يكديگر را به استهزاء و سخريه آن برهان دعوت مى‌كنند.
١٥- مشركين خبيث استهزاء كرده گفتند اين قرآن سحر آشكار است.
١٦- روز قيامت را منكر شده گفتند آيا زمانى كه ما را موت درك كرده گوشت ما پوسيده خاك شده استخوانهايمان باقى مانده آن وقت دوباره حيات يافته زنده خواهيم شد؟.
١٧- آيا آباء پيشين ما نيز دوباره زنده خواهند شد؟ هيچ وقت چنين چيزى ممكن نيست.
١٨- (يا محمد) در جواب منكرين قيامت بگو آرى همه در حال ذلت و خوارى حيات يافته در محشر حاضر خواهيد شد از قدرت و سطوت خداوند تعالى نمى‌توانيد خارج شويد.
١٩- (يا محمد) براى حيات مجدد مردم تنها يك صيحه آسمانى ايجاد شده ناگهان به همان صورت از تراب تيره همه سربلند كرده حيات پيدا نموده نظر كرده هر شيئى را مى‌بينند (خداوند تعالى براى آفرينش و يا خلق مجدد احتياج به صوت يا غير صوت ندارد بلكه خلقت دفعة واحده را تشبيه مى‌فرمايد به يك دسته شتر يا گوسفندى كه به طور غافل به چرا مشغول شوند در آن حال از نهيب چوپان همه‌شان دهشت زده شده دفعة واحده به سرعت به يك مقام جمع مى‌شوند خلق مجدد خداوند تعالى هم همين طور است، همين كه اراده خداوند تعالى به ايجاد آنها علاقه گرفت بدون تأخير در دفعة واحده تماما موجود شده مانند رمه گوسفند يك جا جمع مى‌شوند.
(سبحانه على عظم قدرته).
٢٠- همين كه منكرين قيامت زنده شده در محشر حاضر گشتند آن وقت در مقام حسرت و ندامت مى‌گويند واى بر ما كه قيامت را منكر شديم اين است روز جزا، حاضر شد.
٢١- (يا محمد) از طرف ما به منكرين قيامت گفته مى‌شود امروز روزى است كه بين حق و باطل حكم شده و بين آنها فرق گذاشته مى‌شود اما شما تكذيب مى‌كرديد.
٢٢- (يا محمد) در قيامت به قشون خود حكم مى‌كنيم ظالمين و گناهكاران به مثل آنها را و اشخاصى را كه راضى به عمل آنها بودند و بتهايى را كه به غير خدا عبادتشان مى‌كردند
٢٣- همانهايى كه از آنها اميد شفاعت داشتند همه را يك جا جمع كنيد و راه جهنم را به آنها نشان بدهيد تا داخل جهنم شوند.
٢٤- همين كه آنها را به سوى جهنم بردند در يك مقام از خداوند تعالى خطاب مى‌آيد آنها را نگهداريد در حقيقت از آنها سؤال خواهد شد.
٢٥- از آنها چنين سؤال مى‌شود، شما كه در دنيا به هم كمك شده يكديگر را محافظت نموده و با انبياء خدا در مقام نزاع و جدال مى آمديد امروز به شما چه شد كه به هم كمك نشده از چنين مهلكه يكديگر را خلاص نمى‌كنيد (آنها به دادن جواب قادر نمى‌شوند).
٢٦- (يا محمد) در آن روز نه اين كه نمى‌توانند به هم كمك كنند بلكه همه‌شان يكديگر را ترك كرده به كمك كردن قادر نمى‌شوند.
٢٧- در آن هنگام تابع و متبوع، و رئيس و مرءوس، به هم روى كرده از يكديگر سؤال مى‌كنند.
٢٨- تابعين به رؤساء مى‌گويند شما به ما قهر و غلبه كرده به زور ما را به ضلالت انداختيد.
٢٩- رؤساء به تابعين مى‌گويند بلكه شما هيچ ايمان نداشتيد تا شما را از ايمان خارج كرده به ضلالت بيندازيم شما خودتان كافر بوديد.
٣٠- ما به شما هيچ تسلط نداشتيم تا شما را به قهر و زور از ايمان خارج مى‌كرديم بلكه شما خودتان جماعتى بوديد كه ضلالت و طغيان را بر هدايت و ايمان اختيار كرديد.
٣١- وعده عذاب خداوند تعالى به سبب اعمال ما به ما سزاوار شد بايد ما عذاب خداوند تعالى را بچشيم.
٣٢- ما خودمان در دنيا در كفر و ضلالت بوديم، به سبب كفر و ضلالت شما، شما را دعوت كرديم تا در همان كفر و ضلالت مانده درك ايمان نكنيد شما هم به اختيار خود در ضلالت باقى مانديد ما شما را آن طور كه بهتان مى‌زنيد به زور و قهر وادار به كفر ننموديم.
٣٣- (يا محمد) گفتگوهاى تابعين و متبوعين به آنها فايده نداده، روز قيامت تماما در عذاب شريك خواهند بود.
٣٤- (يا محمد) در حقيقت ما با گناهكاران چنين (به شرح فوق) رفتار كرده به آنها عذاب مى‌كنيم.
٣٥- (يا محمد) زمانى كه مشركين كلمه توحيد (لا اله الا اللَّه) را شنيده به آنها گفته مى‌شد اين كلمه را بگوئيد آنها كبر و غرور كرده قائل به توحيد نشده در شرك باقى مى‌ماندند.