ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٤٠٠ - ٣٧ سوره و الصافات

كه با شما به صحرا بيايم. چنان كه خداوند تعالى ضمن آيات كريمه بيان مى‌فرمايد.
بعضى از اهل تفسير گفته‌اند كه حضرت ابراهيم اين سخن را دروغ گفت مراد از مرض، مرض طاعون بود تا به سبب آن از او متنفر شده كنار روند از كجا معلوم كه اين سخن را ابراهيم دروغ گفته ممكن است كه فى الحقيقه نقاهت داشته و آن را بهانه قرار داده و در اين موارد به اين قبيل بهانه‌ها دروغ اطلاق نمى‌شود و صاحب بهانه معذور است).] ٨٨- به ستارگان (به طرف آسمان) نظرى انداخته فكر و تدبر نمود كه به چه قسم خود را از صحرا رفتن خلاص كند آخر الامر حالت مرض بدن خود را به ياد آورد.
٨٩- گفت در حقيقت من ناخوشم نمى‌توانم همراه شما به صحرا خارج شوم.
٩٠- همين كه حضرت ابراهيم اين سخن را گفت جماعت از او روى گردانيده براى عيد به صحرا خارج شدند.
٩١- حضرت ابراهيم در نهان به طرف بتهاى آنها رفته داخل بتخانه شد (عادت آنها بر اين بود كه نزديك بتها طعام مى‌گذاشتند) ابراهيم براى استهزاء به بتها گفت چرا طعام نمى‌خوريد؟.
٩٢- از بتها كه جواب نشنيد گفت مردم به شما عبادت مى‌كنند شما چرا حرف نمى‌زنيد الحال كه شما تكلم نكرده جماد هستيد بايد شما را شكست و پراكنده نمود بلكه عبادت شما را ترك نمايند.
٩٣- ابراهيم نهانى آلتى آورده به دست راست ضربتى سخت بر آنها نواخت آنها را پاره پاره كرده شكسته متلاشى ساخت.
٩٤- اين عمل ابراهيم را در صحرا به مردم خبر دادند همه به سرعت برگشته (به طرف ابراهيم آمده گفتند اين چه عملى است كه از تو صادر شده است).
٩٥- ابراهيم گفت شما مرا مذمت مى‌كنيد ولى خود خجالت نكشيده به چيزى عبادت مى‌كنيد كه ساخته و پرداخته خودتان مى‌باشد، شخص عاقل چنين كارى مى‌كند؟
٩٦- در صورتى كه خود شما و بتهايى كه ساخته به آنها ستايش مى‌كنيد ماهيت و اصل ذات آنها را خداوند تعالى خلق نموده با درست كردن شكل آنها از مخلوقيت خارج نمى‌شوند.
٩٧- همين كه مشركين اين سخنان را از ابراهيم شنيدند با هم مشورت كرده گفتند براى ابراهيم بنايى ساخته آنجا آتش روشن كرده او را داخل آتش بيندازيد.
٩٨- به ابراهيم مكر و حيله كرده او را گرفته به آتش انداختند ما آنها را ذليل و زبون نموده ابراهيم را بر آنها غالب ساخته او را از آتش نجات داديم.
٩٩- همين كه ابراهيم را از آتش نجات داديم ديگر بين مشركين توقف نكرده به سرزمينى (ارض مقدسه شام) كه مأمور كرديم هجرت كرده گفت من به سوى پروردگار خودم خداوند تعالى مى‌روم البته مرا به امرى كه خير و صلاحم باشد هدايت مى‌فرمايد (حضرت ابراهيم از بابل هجرت كرده به شام رفت و در آنجا ساكن شد).
١٠٠- حضرت ابراهيم بعد از توقف در شام دعا كرده از خداوند تعالى اولاد خواست و گفت پروردگارا براى من فرزندى شايسته و صالح عطا فرما.
١٠١- (يا محمد) دعاى ابراهيم را مستجاب كرده او را به پسرى متصف به صفت حلم بشارت داديم (خداوند تعالى عطاى اسماعيل را بر او بشارت داد).
[توضيح: همين كه اسماعيل به حد رشد و كمال رسيد حضرت ابراهيم در موقع اقامت در مكه در خواب ديد كه گويا از طرف خداوند تعالى براى ذبح اسماعيل مأمور شد اين مطلب را با اسماعيل اظهار نمود اسماعيل به مقام تمكين و اطاعت آمده پدرش را براى ذبح خود تحريص و ترغيب نمود چنان كه خداوند تعالى ضمن آيات زير خبر مى‌دهد:] ١٠٢- زمانى كه (اسماعيل) به اهتمام و تربيت پدرش به مقام رشد و كمال رسيد و در امور جارى به پدرش كمك مى‌كرد (حضرت ابراهيم آن خواب را ديد) ابراهيم به اسماعيل گفت اى پسركم (در مقام مهربانى پدر به پسر مى‌گويد) من در خواب ديدم تو را در راه خداوند تعالى قربانى مى‌كنم اى فرزند ببين رأى تو در اين باره چيست؟ آيا بدين كار راضى مى‌شوى؟.
حضرت اسماعيل در مقام تسليم و رضا گفت اى پدرم به هر چيزى كه مأمور شده‌اى آن را بجاى‌آور البته ان شاء اللَّه مرا از صبر كنندگان مى‌يابى (چون قدرت الهى بر هر چيزى محيط است حضرت اسماعيل صبر كردن خود را به مشيت الهى معلق نمود).
١٠٣- زمانى كه ابراهيم و اسماعيل هر دو خواب ابراهيم را حجت دانسته به آن اطاعت و انقياد كردند ابراهيم براى ذبح اسماعيل او را به پهلو خوابانيد يك طرف پيشانى و صورت اسماعيل روى زمين واقع شد.
١٠٤- (يا محمد) همين كه ابراهيم به ذبح فرزندش اسماعيل اقدام كرد به ذبح او ما راضى نشديم ابراهيم را ندا كرده گفتيم‌
١٠٥- اى ابراهيم تو رؤياى خود را تصديق كرده به ذبح اسماعيل مباشر شدى ليكن از طرف ما مأمور به ذبح آن نيستى از ذبح او دست نگهدار (يا محمد) ما به صاحبان اعمال نيكو چنين جزا داده آنها را بعد از يأس به عالم فرح و سرور داخل مى‌كنيم.
١٠٦- در حقيقت اين بلاء و محنت ابراهيم امتحان بزرگى بود كه به سبب رؤيا اطاعت امر كرده به ذبح فرزندش مباشر شد.
١٠٧- ذبح قوچ بزرگى را به جاى ذبح اسماعيل عوض قرار داديم به ابراهيم وحى كرديم اسماعيل را ذبح نكرده به جاى آن قوچى ذبح كند و گوشت آن را تقسيم نمايد.
١٠٨- (يا محمد) براى ابراهيم بعد از او بين ساير ملل شيئى بسيار نيكو