٨- موسى گفت اى بنى اسرائيل اگر شما و جميع مخلوق روى زمين به خداوند تعالى كفر ورزيد، به خداوند تعالى هيچ ضررى نمى‌توانيد برسانيد خداوند تعالى البته از شما بى‌نياز است و به حمد و ثنا سزاوار است.
٩- اى بنى اسرائيل مگر اخبار امم گذشته به شما نرسيده كه به سبب عصيان به پروردگار، چگونه به آنها عذاب فرستاده شد به امم پيغمبران (نوح و عاد و ثمود) خداوند تعالى عذاب فرستاد همه‌شان را هلاك نمود، همچنين بعد از آنها به امم ديگر عذاب فرستاد آنانى كه به عدد آنها و چگونگى نزول عذاب به آنها جز خداوند تعالى هيچ كس نمى‌تواند عالم شود (آنان كه جز خدا عدد ايشان را از بسيارى كسى نمى‌داند) انبيايشان با دلايل و معجزات آشكار آمدند، ولى آنها به دست و زبان آنها را برگردانيده و از غيظ و تعجب انگشت حيرت به دهان بردند (چنان كه شخص در حال غيظ و تعجب انگشت يا دست خود را گاز مى‌گيرد) بعد از آن جواب داده گفتند ما به آن سخنانى كه شما به ابلاغ آنها فرستاده شده‌ايد كافر شديم، و درباره آن چيزى كه ما را به سوى آن دعوت مى‌كنيد (ايمان به طرف خداوند تعالى) در شكيم و نفس ما خاطر جمع نيست، چگونه ممكن است كه سخنان شما را قبول كنيم؟ هيچ وقت تصديق كننده شما نيستيم.
١٠- در جواب آنها پيغمبران گفتند آيا در وجود خداوند تعالى شكى داريد؟ آن خدايى كه وجود آورنده آسمانها و زمين از عدم مى‌باشد، خداوند تعالى شما را به سوى خود مى‌خواند تا گناهانتان را ببخشد و اگر ايمان آورديد عذاب را به تأخير انداخته تا درك موت در دنيا شما را عذاب نكند. در جواب انبياء- امم گفتند شما نيستيد مگر مثل ما بشر و تفاوتى با ما نداريد سبب چيست كه شما پيغمبر باشيد (پيغمبر بايد ملك باشد) اراده شما بر اين است كه ما را از خدايان آباء و اجدادمان منصرف كنيد، شما منظور ديگرى نداريد (دعوت شما به سوى توحيد و عبادت خالق يكتا بهانه مى‌باشد) پس براى ما دليل واضح و آشكارى بياوريد تا نبوت شما ثابت شود، انبياء بدون حجت و دليل مبعوث نمى‌شوند، (پيغمبران براى آنها دليل و حجت آورده بودند مقصودشان از دلايل چيزهايى بود كه خودشان مى‌خواستند و به دلايل انبياء اكتفاء نكرده بهانه جويى و سفسطه مى‌كردند.
١١- (در جواب آنها) پيغمبرانشان گفتند شما راست مى‌گوييد ما هم مثل شما بشر هستيم و در بشر بودن با شما مساوى هستيم (اما چنين نيست كه تمام نوع بشر در هر صفت با يكديگر برابر باشند) و ليكن خداوند تعالى از بندگان خويش هر كه را بخواهد) به سبب وجود صفاتى در او) بر وى منت مى‌نهد و مقام نبوت به او عطا مى‌كند و ما را آن قدرت و اختيار نيست كه از پيش خود براى شما معجزاتى را كه مى‌خواهيد بياوريم مگر به اذن خداوند تعالى، هر معجزه‌اى كه به اذن خداوند تعالى باشد آن معجزه از ما صادر مى‌شود. بايد مؤمنان در هر امر خود به خداوند تعالى توكل كنند (بر ما لازم است كه به عناد و اذيت امت صبر كنيم و به خداوند تعالى توكل نماييم تا اين كه حكم خداوند تعالى نازل شود).
١٢- به ما چه شده كه به خداوند تعالى توكل نكنيم، و هم او ما را هدايت فرموده و راه دين را به ما نشان داده است با اين حال توكل به خدا بر ما واجب است. البته بايد به عذاب و اذيت شما كه (لسانا يا فعلا) به ما مى‌رسانيد صبر كنيم. توكل كنندگان بر خداوند تعالى البته در توكل خود ثابت و برقرار باشند.
١٣- آنان كه كافر بودند به پيغمبرانشان گفتند، هر آينه شما را از سرزمين خود رانده خارج مى‌كنيم يا اين كه بايد (از روش خود) باز گرديد و به آئين ما باز آييد (تا سخن امت بدينجا رسيد) خداوند تعالى به پيغمبران وحى فرستاده فرمود، اى پيغمبران اينها به شما اطاعت نكرده‌اند، البته اين جماعت ظالم را هلاك كرده،
١٤- بعد از آنها شما را در سرزمين آنها ساكن كرده قرار خواهم داد. هلاكت ظالم و برقرار نمودن مؤمن به جاى او براى كسى كه روز قيامت از ايستادن در موقف حساب و از عذاب من بترسد درس عبرت است.
١٥- انبياء از خداوند تعالى كمك طلبيدند خداوند تعالى نيز به آنها كمك كرده به ظالمين عذاب فرستاد آنها را هلاك ساخته انبياء را نجات داد اشخاصى كه اهل كبر و غرور و معاند و ضد حق باشند به خودشان ضرر زده هلاك گشتند. (وليد بن يزيد بن عبد الملك از