ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣٩٦ - ٣٧ سوره و الصافات

چيز خداوند تعالى است غير از او به هيچ چيز قادر و عالم نيست.
٨٢- (يا محمد) در حقيقت امر و مشيت خداوند تعالى بر اين جارى است زمانى كه اراده و حكمتش بر تكوين و ايجاد چيزى علاقه گرفت به آن شي‌ء گويد موجود باش آن شي‌ء در همان آن بلا تأخير موجود مى‌شود.
٨٣- خداوندى كه مالك هر شيئى بوده و تصرف امور در، يد قدرت اوست از هر عيب و نقص پاك و منزه است شما نوع بشر همه به سوى او بازگشت مى‌كنيد آن وقت به هر كس نتيجه عملش را خواهد رسانيد.
٣٧ سوره و الصافات‌
در مكه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان [توضيح: خداى تعالى ضمن سوره مباركه (چنان كه ذكر خواهد شد) به نفوس مقدس قسم مى‌خورد، و مقصود از قسم وادار نمودن مردم به تقديس نفس و خلاص شدن از جهالت و ضلالت مى‌باشد اسلاميان بايد به آيات الهى به دقت نظر نگريسته عبرت گيرند.]
١- (يا محمد) قسم به آن نفوسى كه از روى حقيقت و صميم قلب در حضور من در مقام اطاعت و بندگى صف كشيده مرا براى خود مراد و مقصود قرار داده به غير من به ديگرى و به هيچ چيز التفات نمى‌كنند.
٢- و قسم به آن نفوسى كه نصايح و مواعظ ما به آنها مؤثر شده از هر عمل قبيحى خود را نگه داشته محافظت مى‌كنند.
٣- و قسم به آن نفوسى كه آيات بينات الهى را تلاوت كرده به احكام واجب الاذعان آن تابع شده قرآن شريف را از براى خود پيشوا قرار مى‌دهند.
٤- (يا محمد) به مشركين و قريش بگو خداى تعالى به اين نفوس مقدس از اين جهت قسم مى‌خورد كه در حقيقت معبود شما خداى يگانه است و سزاوار نيست كه به او شريك قرار دهيد.
٥- پروردگار آسمانها و زمين و هر چه ميانشان هست و مربى مقامهاى طلوع و غروب آفتاب همان خداى يگانه است مگر شريك قرار دادن به چنين خداوندى ممكن مى‌شود؟
٦- (يا محمد) در حقيقت آسمان نزديك شما را به زينت ستارگان بياراستيم تا با مشاهده آنها عبرت گيريد.
٧- دلالت ستارگان را به قدرت و توحيد خداوند تعالى، از درك و عبرت گرفتن هر شيطان سركش خبيث حفظ كرديم نفوس خبيث غير از نور ستاره نمى‌توانند هيچ چيز از حقيقت ستارگان درك كنند.
٨- نفوس خبيثه به سخنان اشرف اولاد آدم بلندمرتبه (پيغمبران) گوش نمى‌دهند تا كلام حق را شنيده از خبائث به طرف طهارت خارج شوند.
٩- تيرهاى قهر الهى از هر سو و براى برطرف كردن از رحمت الهى به طرف قلوب اشخاص خبيث انداخته شده قلبشان از درك حق كور گشته در ضلالت هميشگى باقى مى‌مانند.
براى آن نفسها در آخرت عذاب هميشگى هست.
١٠- مگر از نفسهاى خبيثه اگر اتفاق بيفتد نفسى كلام خداوند تعالى را از پيغمبر (به مانند برداشتن و فرار كردن چيزى به سرعت) اخذ كند تا اين كه آن كلام را موافق غرض خود دست‌آويز قرار داده ديگران را اغوا نمايد آن وقت از طرف خداوند تعالى شعله آتش داخلى مانند ستاره قوى نورانى به قلب او خورده باطنش را سوزانده آن كلام از قلب او فراموش شده ديگر به اغواء ساير خلق قادر نمى‌شوند (در اين آيات به نكات و رموز دقيق و الفاظ نيكو خداوند تعالى محروميت و تبعيد نفوس خبيثه را از رحمت الهى بيان مى‌فرمايد اما حيف اهل تفسير آيات اول سوره را به صعود شيطانها به آسمانها و شنيدن كلام ملائكه و طرد شدنشان با شهاب ثاقب حمل كرده‌اند همان طور كه آيات ابتداى سوره را به تازيانه خوردن ابرها از طرف ملائكه و رانده شدنشان به وسيله ملائكه حمل نموده‌اند بعضى از اشخاص كه به قول اهل تفسير نظر كنند تفسير حقير را تغليظ كرده به كلمات ناروا تكلم خواهند كرد اما اگر به آيات بعدى توجه شود حقانيت تفسيرى كه حقير ذكر كرده‌ام ظاهر و هويدا مى‌شود به دقت اهل نظر و معارف توصيه مى‌شود).
١١- (يا محمد) از مشركين صاحب نفس خبيثه، آنان كه توحيد و قدرت ما را منكر مى‌شوند. بپرس آيا خلقت آنها محكمتر است يا آن مخلوقاتى كه غير آنها آفريده‌ايم و حال آن كه در حقيقت ما آنها را (انسان را) از گل چسبيده شده خلق كرده‌ايم گل شيئى ضعيف و بى‌مقدار مى‌باشد كه از آن گوشت و خون و استخوان درست شده اگر مدت كمى بى‌روح بماند فاسد مى‌شود نزد ساير مخلوقات ما ظاهر انسان چيزى نيست با اين وصف قائل به قدرت ما نمى‌شوند.
١٢- (يا محمد) بلكه تو از اين كه مشركين كتاب خداوند تعالى و قدرت او را منكر مى‌شوند تعجب مى‌كنى و آنها تعجب تو را مسخره كرده استهزاء مى‌كنند.
١٣- دأب و عادت مشركين اين است زمانى كه بر آنها موعظه و