مثل ذكر مى‌كند).
٢٢- (خداوند تعالى ضمن اين آيات قدرت خود را بيان مى‌فرمايد) (يا محمد) بادها را فرستاديم در حالى كه ابرها را انشاء كرده برف و باران آورده و در فصل بهار به درختان قوه ناميه مى‌بخشد از آسمان باران فرستاديم به سبب آن شما را سيراب مى‌كنيم شما به ذخيره كردن و ايجاد نمودن باران قادر نيستيد بلكه خزائن باران نزد ما است و به ايجاد آن فقط ما قادريم.
٢٣- البته به وجود آورنده مردم از عدم ماييم و بعد از زندگى، خلايق را مى‌ميرانيم و پس از مرگ همه خلق، باقى هستيم، فنا به وجود ما راه ندارد و مالك اموال و ثروت نوع بشر هستيم.
٢٤- اى ايمان آورندگان به قرآن، آنهايى را كه از شما سبقت كرده و اول داخل ايمان شدند و آنهايى را كه به تأخير انداخته دير داخل ايمان شدند ما مى‌شناسيم آنهايى كه ايمان آوردن را به تأخير انداخته‌اند با سابقين برابر نمى‌شوند.
٢٥- در حقيقت پروردگار تو (يا محمد) روز قيامت همه خلق را يك جا جمع نموده و بعد از آن سزاى هر شخص را به او خواهد داد، در حقيقت هر چيزى از روى حكمت از خداوند تعالى صادر شده به همه احاطه داشته عالم است.
٢٦- (يا محمد ببين اين انسانى را كه به ما كبر و غرور كرده و از عبادت و اطاعت كنار شده به ما شريك قرار مى‌دهد از چه درست كرده‌ايم) حقيقتا اصل و ريشه و جد انسان (آدم) را از گل متعفن سياه خشك صدادار مصور شده خلق كرديم.
٢٧- طايفه جن را قبل از آدم از آتش با حرارت شديد خلق كرديم.
[توضيح: در آيه زير خداوند تعالى به رسول اكرم خطاب كرده فرمايد يا محمد ببين كه احوال خلقت آدم چگونه بوده است فرمايد:]
٢٨- به ياد آر (يا محمد) زمانى را كه پروردگار تو به ملائكه گفت در حقيقت انسانى از گل متعفن سياه صدادار خشك مصور شده‌اى خلق خواهم كرد.
٢٩- و چون بدن انسان (آدم) را درست كرده از روح خويش در او نفخ كردم اى ملائكه همين كه روح داخل جسم آدم شد براى آدم سجده كنندگان بيفتيد.
٣٠- بنا به فرمان ما تمام ملائك به آدم سجده نمودند.
٣١- مگر ابليس شيطان كه از سجده به آدم امتناع نمود.
٣٢- خداوند تعالى فرمود اى ابليس چرا با ملائكه ديگر به آدم سجده نكردى؟.
٣٣- ابليس گفت من آن نيستم به آدمى كه تو او را از گل متعفن سياه صدادار خشك مصور شده‌اى خلق كرده‌اى سجده كنم.
٣٤- خداوند تعالى گفت حال كه به آدم سجده نكردى از رحمت و كرامت الهى خارج شدى و در حقيقت تو از رحمت خداوند تعالى رانده و مطرود شدى.
٣٥- اى ابليس بر كنارى از رحمت الهى تا روز قيامت نصيب تو است (بعد عذابى به تو مى‌رسد كه لعنت را فراموش مى‌كنى).
٣٦- ابليس گفت اى پروردگار من، به من مهلت بده تا روز قيامت هلاك نكن (يعنى تا روز قيامت زنده بمانم قيامت بر پا شود در قيامت هم مرگ نيست، پس براى من مرگ نباشد شيطان به لطيفه‌اى حيات دائمى مى‌خواهد خداوند تعالى آيه زير را در جواب او فرمود).
٣٧- خداوند تعالى گفت اى ابليس در حقيقت تو از مهلت دادگان شدى‌
٣٨- تا روزى كه مدت آن نزد ما معلوم است به تو مهلت داده شد. (هنگامى كه قبل از قيامت همه هلاك مى‌شوند آن وقت تو هم هلاك مى‌شوى تا روز قيامت به تو مهلت داده شد اما زنده ابدى نخواهى بود).
٣٩- ابليس گفت: اى پروردگار من از اين جهت كه مرا به سجده آدم امر كردى من سجده نكردم و تو مرا گمراه كرده به ضلالت انداختى، من هم در دنيا به اولاد آدم گناهكارى و عصيان به پروردگار را، زينت خواهم داد البته همه آنها را گمراه كرده به ضلالت خواهم انداخت تا كافر شده مثل من گرفتار عذاب باشند.
٤٠- همه مردم را گمراه مى‌كنم مگر بندگانى را كه توحيد و ايمانشان را خالص كرده‌اند براى ضلالت انداختن آنها من يارا و توانايى ندارم.
٤١- خداوند تعالى گفت اى ابليس خالص كردن ايمان به توحيد، راه مستقيم مى‌باشد. و بر من لازم و حق است كه اين راه را حراست كنم‌