رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله او را عزيز و مكرم داشته براى مداوا او را احضار مى‌فرمود چنين سخنان واهى را حديث ناميدن زهى نادانى است و رابعا بنا به حكم قرآن شريف خداوند تعالى به بعضى از انبياء اولوا العزم معجزه‌اى كرامت فرموده كه آن معجزه در ديگرى نبوده است ليكن از اين خبر معلوم مى‌شود كه هر معجزه از، حواريون خواسته‌اند (با آن كه خودشان پيغمبر نبودند) از آنها صادر شده (چنان كه ذكر شد شمعون از آنها سؤال نمود آيا معجزه شما چيست گفتند هر معجزه كه پادشاه بخواهد) و حال آن كه موقع معجزه خواستن از ذاتى به مانند رسول اكرم آيه براى رد آن نازل مى‌شد و خامسا به صيحه جبرئيل هلاك شدن يك قسمت از مردم و باقى ماندن قسمت ديگر امر غير معقول است و حال آن كه بنا به خبر قرآن به هر قومى كه عذاب نازل شده به خروج اشخاص صالح كه در بين آنها بودند امر شده از اين كه اهل تفسير اين خبر را با اشتهاء تمام (به ولع تمام) قبول مى‌كنند از آنها جاى تعجب است (فافهم و تدبر).
١٤- (يا محمد) زمانى كه ما به اهل آن قريه دو نفر پيغمبر فرستاديم هر دو را تكذيب كردند، (يا محمد) ما به فرستادن پيغمبر سوم به آن دو قوت داديم هر سه جمع شده به هم كمك كرده به جماعت گفتند كه در حقيقت ما فرستادگان از طرف خداوند تعالى هستيم سخنان ما را قبول كرده به خداوند تعالى ايمان آورده شرك را ترك كنيد.
١٥- مشركين در جواب انبياء گفتند شما هم مثل ما انسان هستيد از انسان پيغمبر نمى‌شود، از طرف خداوند متصف به صفت رحمانيت به شما هيچ چيزى نازل نشده در ادعاى خود جز دروغ نمى‌گوييد.
١٦- پيغمبران در جواب آنها گفتند اگر چه شما نبوت ما را منكر مى‌شويد اما پروردگار ما مى‌داند كه ما دروغگو نيستيم در حقيقت از طرف خداوند تعالى به سوى شما فرستادگانيم.
١٧- غير از دعوت شما به سوى خداوند به عهده ما چيزى نيست و زورى به شما نداريم مگر اين كه احكام دال بر صدق خود به طور ظاهر و آشكار به شما برسانيم در قبول و عدم قبول آن هيچ تسلط به شما نداريم.
١٨- مشركين در جواب انبياء گفتند در حقيقت ما به وجود شما شگون بد زده‌ايم به سبب وجود شما براى ما بلاها وارد مى‌شود از ما كنار شويد، اى مدعيان نبوت اگر گفته‌هاى خود را ترك نكرده از ما كنار نشويد البته شما را سنگسار كرده عذاب ذليل و خوار كننده از ما به شما خواهد رسيد.
١٩- پيغمبران در جواب مشركين گفتند فال بد و رسيدن بلا، كفر وجود خودتان مى‌باشد از انبياء خدا شومى و بلا صادر نمى‌شود و اگر بفهميد و متذكر شويد آن جهلى است كه با خود شما است موعظه و دعوت به سوى خدا را نبايد شوم حساب كنيد بلكه شما مردم در ضلالت بوده و در عصيان به خداوند تعالى از حق گذشته‌ايد از اين جهت به انبياء فال بد نزنيد.
٢٠- در اثناى تكلم پيغمبران با مشركين از كنار شهر مردى شتابان رسيده وارد شد (مرد به سخنان پيغمبران به دقت گوش داده حقانيتشان بر او مكشوف گشته نور ايمان از پيغمبران به قلبش منعكس شد شروع به دعوت مشركين به سوى حق نمود) و به قوم خود خطاب كرده گفت اى قوم من، اينها فرستادگان خداوند تعالى هستند بيائيد به فرستادگان خداوند تعالى تابع شده ايمان بياوريد.
٢١- اى قوم من، تابع اين اشخاصى بشويد كه از شما اجر و مزدى نمى‌طلبند تا ضرر و زيانى به شما برسد خودشان نيز شما را هدايت كرده به سوى خداوند تعالى دعوت مى‌كنند در تبعيت اينها هم نفع دنيا و هم خير آخرت موجود است البته بايد تابع اينها شده خير دنيا و آخرت را درك كرد مخالفت كردن با اينها كار عقلا نيست.
٢٢- اى مشركين چرا خدايى را كه مرا از عدم به وجود آورده و ما همه به سوى وى رجوع خواهيم كرد عبادت نكنم البته بايد به چنين خدايى عبادت نمود (شخصى كه از كنار شهر آمده بود مضمون آيه را به مشركين القا نمود تا به آنها بفهماند كه غرض من نصيحت و موعظه است و خود من هم همان را براى خود مى‌خواهم البته اثر كلام در نفى غرض است).
٢٣- اى مشركين آيا سزاوار است كه من به غير از خداوند يكتا معبود ديگرى براى خود قرار دهم؟ و حال آن كه اگر خداوند متصف به صفت رحمانيت اراده ضررى به من بكند شفاعت معبودان به من هيچ فايده نداده از ضرر و عذاب خداوند تعالى نمى‌توانند مرا خلاص كنند آيا عبادت به چنين اشيايى لايق و سزاوار است؟.
٢٤- اگر من غير از خداوند تعالى معبودان ديگر براى خود اخذ كنم در حقيقت به طور آشكار در ضلالت مى‌افتم و اين امر بر صاحب نظرى مخفى نيست (همين كه آن شخص اين نصايح را به قوم خود نمود همه او را سنگسار كرده قصد قتل او را نمودند در اين حين رو به پيغمبران كرده مضمون آيه شريفه زير را بر آنها خطاب نمود).
٢٥- اى پيغمبران در حقيقت من به پروردگار شما خداوند تعالى ايمان آوردم ايمان آوردن مرا شنيده و شاهد باشيد.
٢٦- همين كه آن شخص را به قتل رسانيدند از طرف خداوند تعالى به او گفته شد كه به بهشت داخل شو (همين كه بعد از مقتول شدن به كرامت خداوند تعالى رسيده به جنت واصل شد) گفت اى كاش قوم من مى‌دانستند
٢٧- كه خداوند تعالى مرا بخشيده در زمره اشخاص عزيز و مكرم قرار داد آن وقت از كفر و معصيت توبه كرده مانند من به نعم ابدى واصل مى‌شدند (قصه تمام شد).
٢٨- (يا محمد) بعد از هلاكت آن شخص براى هلاك كردن قوم او ما از آسمان قشون نفرستاديم و هيچ وقت براى هلاك كردن قومى‌