دوست مى‌داشت اين مطلب به برادران يوسف معلوم شده به آنها حسد ورزيدند البته اين مطلب مخصوص اولاد يعقوب نيست از اكثر اولاد انسان، در چنين مقام قهرا حسد ظاهر مى‌شود) يوسف و بنيامين را پدرمان بيشتر از ما دوست مى‌دارد با آن كه آنها كوچكند از آنها نفعى عايد پدرمان نمى‌شود ولى ما قوى هستيم و هر گونه سختى و بلا را مى‌توانيم از پدرمان دفع كنيم با اين حال كم مهرى پدر بى‌مورد است در حقيقت پدر ما از عدالت بركنار و در ضلالتى آشكار است (بعد برادران يوسف با يكديگر شورى كرده و آخر الامر بنا را به قتل يوسف گذاشتند تا خودشان را از عار كم مهرى پدر رهايى بخشند چنان كه خداوند تعالى ضمن آيه شريفه زير خبر مى‌دهد).
٩- به همديگر گفتند يوسف را بكشيد و يا او را به محل دور از آبادى بيفكنيد تا محبت پدر منحصر شما شده به غير شما محبت نكند (يعنى چون او نباشد پدر روى به شما آورد و به تمامى به شما اقبال كند) و بعد از فراغت از امر يوسف به سبب خلوص محبت پدر شما در دنيا مردمى محترم و متشخص مى‌شويد.
١٠- يكى از برادران يوسف به آنها جواب داده گفت يوسف را نكشيد، (اين شخص يهودا بود رأى او درباره يوسف بهتر از رأى ساير برادران بود (قتل نفس گناه كبيره است) بلكه او را برده داخل چاهى بيفكنيد تا عابرين او را بيرون آورده ببرند اگر قصد داريد كه يوسف را از پدر دور سازيد صلاح همين است (به اين ترتيب هم از يوسف راحت شده و هم از قتل نفس نجات پيدا مى‌كنيد).
١١- (همه برادران نزد پدر آمده اذن طلبيدند تا يوسف را به صحرا ببرند يعقوب اذن داد بعد خود يوسف را به سياحت و گشت صحرا تحريص و ترغيب نمودند يوسف راضى شده براى صدور اذن نزد پدر اصرار نمود، آن وقت برادران براى گرفتن اذن دوباره نزد پدر آمدند چنان كه خداوند تعالى در آيه شريفه خبر داده فرمايد:) گفتند اى پدر به تو چه شده كه درباره يوسف به ما خاطر جمع نشده باور نكرده ما را به يوسف امين نمى‌شمارى مگر از ما بر او خوف ضرر دارى در حقيقت ما بر او البته مهربان و نصيحت كننده هستيم.
١٢- فردا يوسف را با ما به صحرا بفرست تا از ميوه و غير ميوه به فراوانى ميل كرده اسب‌سوارى نموده، در صحرا سياحت كند تا قلبش باز شود در حقيقت ما او را از هر گونه اذيت و آزار حفظ كرده سلامت به تو باز مى‌گردانيم.
١٣- يعقوب گفت (اى فرزندانم) رفتن يوسف با شما مرا محزون و غمگين مى‌كند زيرا طاقت صبر به مفارقت يوسف را ندارم (يعقوب براى رفتن يوسف اين عذر، و عذر بعد را كه ذكر مى‌شود آورد) همچنين مى‌ترسم از اين كه شما به امر خود مشغول شده از يوسف غافل شويد و او را گرگ بدرد. (چون در آن صحارى گرگ زياد بود يعقوب عليه السّلام وجود گرگ را براى خود عذر قرار داد فرزندان هم از عذر پدر براى خود عذر تراشيده بعد از برگشتن از صحرا گفتند:
يوسف را گرگ دريد).
١٤- گفتند اگر يوسف را با وجود ما كه جماعت قوى و شجاع هستيم گرگ بخورد در اين صورت ما به نفس خويش زيانكار خواهيم بود (كه نتوانستيم يك نفر را بين خود حفظ كنيم).
[توضيح: بعد از آن كه فرزندان يعقوب درباره بردن يوسف به پدر خود اصرار كردند، يوسف هم از طرفى خودش خواهش نمود يعقوب ناچار شده اذن داد فرزندان نهايت درجه شاد شدند يوسف بيشتر از همه خوشحال شد شبى كه فرداى آن قصد خروج داشتند براى يوسف شبى طولانى و براى يعقوب خيلى كوتاه بود يعقوب همان شب از مفارقت يوسف ناله‌ها نموده خوابش نبرد، صبح شده حاضر به رفتن شدند سر يوسف را شانه نموده به آن عطر زده لباسهاى خوب بر او پوشانيد و پيراهن جدش ابراهيم را براى او تعويذ قرار داده داخل ظرف نقره از گردن او آويزان نمود و در زنبيلى براى او دو قرص نان و قدرى زيتون و مقدارى شير و آب نهاده به شمعون سپرده گفت ممكن است بين راه يوسف گرسنه و تشنه شود به تشنگى و گرسنگى طاقت ندارد البته به او شير و آب مى‌دهى يوسف خيلى شاد و مسرور شده پدرش او را وداع نموده و يوسف را در سينه خود فشرده گريه نمود، به فرزندان خود گفت مرا مذمت نكنيد من در اين فرزند (يوسف) آثار جدم ابراهيم و پدرم اسحاق را مى‌بينم و به جداييش طاقت ندارم (يعقوب به خيال يك روز فراق به اين روز افتاده بود، غافل از اين كه سالها به فراقش مبتلا خواهد شد) برادران در نهايت احترام يوسف را برداشته از نزد يعقوب خارج شدند همين كه از معموره كنار شده به صحراى دورى رسيدند عداوت خود را به يوسف آشكار كرده او را به زمين زدند و شروع به اذيت و آزارش نمودند به هر يك از برادران پناه مى‌برد آن هم او را زده اذيت مى‌كرد يوسف ديد كه در صدد قتل او هستند شروع به گريه نمود، پدر خود را خوانده مى‌گفت اى پدر بيا و ببين كه فرزندانت چه بلائى به سر يوسف آورده و چگونه اذيت مى‌كنند در نهايت شدت گريه كرد هيچ يك از برادران بر او رحم ننمود روئيل او را به زمين زده خواست به قتل برساند يوسف گفت اين برادر مرا نكش روئيل گفت فرزند راحيل بيننده رؤيا تويى؟ بگو رؤياها ترا حفظ كند، يوسف يهودا را صدا زد رحم به دل يهودا افتاد گفت اى برادران با من چنين عهدى نكرده بوديد عهد ما اين بود كه يوسف را به چاه بيفكنيم بيائيد او را به چاه بيندازيم يا در چاه خودش هلاك مى‌شود و يا عابرين او را برداشته مى‌برند آن وقت از شر او خلاص مى‌شويم آنها را به اين مطلب راضى نمود روئيل از قتل يوسف مانع گرديد يوسف را به سر چاهى آوردند طنابى به ميانش بسته به چاه انداختند يوسف دست خود را به ديوار چاه گرفته گريه و زارى نمود، به چاه انداختند قبل از رسيدن به ته چاه طناب را بريدند تا يك سره به ته چاه افتاده هلاك گردد در داخل چاه آب بود يوسف به داخل آب افتاده هلاك نشد، به علت وسعت انتهاى چاه يوسف به طرفى رفته و در كنار آن روى تخته سنگى قرار گرفت خداوند تعالى افتادن يوسف را به چاه ضمن آيه شريفه زير خبر مى‌دهد.] ١٥- چون يوسف را برده در صحرا سر چاهى رسيدند، همه برادران براى انداختن يوسف به ته چاه جمع شدند، همين كه يوسف را به ته چاه انداختند آن وقت به او وحى فرستاده گفتيم (اى يوسف تو از اين بلا خلاص خواهى شد) و بعد از نجات برادران به حضور تو آمده آنها را از اين ظلمى كه در حق تو كرده‌اند خبردار خواهى كرد و آنها به سبب شأن و جلال تو ترا نخواهند شناخت، (اين امر بعدا تحقق يافت برادران يوسف در مصر نزد او آمدند و او را مباشر در امور سلطنت ديده نشناختند، يوسف كارهايى را كه انجام شده بود به آنها خبر داد آنها تعجب نمودند اين مطلب تفصيلا در مقام خود ان شاء اللَّه بعد از اين ذكر خواهد شد).