ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٦٨ - ٩ سوره توبه

گوش است هر كس هر سخنى مى‌گويد به گفته او گوش مى‌دهد (حلم رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله به حدى بود كه هر شخص هر قسم سخن در حضور آن حضرت مى‌گفت آن حضرت به سيماى خوش به گفته‌هاى او گوش مى‌داد قلب احدى را نمى‌شكست منافقين اين صفت را به رسول اكرم عيب گرفتند خداوند تعالى ضمن اين كلام شريفه گفته آنان را رد مى‌فرمايد) يا محمد بگو به منافقين خداوند تعالى فرمايد سراسر گوش بودن محمد براى شما بهتر است از اين كه غضبناك شده به سخنان شما گوش ندهد محمد صلّى اللَّه عليه و آله چنان به حرف نيكو گوش مى‌دهد كه به سخنان خداوند تعالى و مؤمنين را شنيده تصديق كننده است و براى اشخاصى كه قبول ايمان كرده‌اند از طرف خداوند تعالى رحمتى است اشخاصى كه پيغمبر اكرم را اذيت كنند براى آنها در آخرت عذاب اذيت كننده آماده است.
٦٢- منافقين به خداوند تعالى قسم مى‌خورند تا شما مسلمين را از خود راضى سازند (منافقين در خلوت به دين اسلام و مسلمين عيب گرفته طعن مى‌زدند همين كه مسلمين را ملاقات مى‌كردند قسم مى‌خوردند كه از ما چنين سخنانى صادر نشده است خداوند تعالى ضمن آيه كريمه گفته آنان را رد مى‌فرمايد) منافقين اگر شما مسلمين را به قسم خوردن راضى كنند به آنها فايده نمى‌دهد، آنها قسم دروغ مى‌خورند شما به باطن آنها عالم نيستيد اگر آنها مؤمن واقعى هستند بهتر بود كه خدا و پيغمبر را از خود راضى سازند. بايد از نفاق توبه كرده مؤمن خالص باشند).
٦٣- آيا منافقين نمى‌دانند اين را كه هر كس با خداوند تعالى و پيغمبر او مخالف شده و از اطاعت آنان خارج شود در حقيقت براى اين قبيل اشخاص آتش جهنم مهيا است، در آن جاودان خواهند بود، معذب بودن در آتش جهنم ذلتى بزرگ است.
[توضيح: موقع رفتن به غزوه تبوك دسته‌اى از منافقين به همديگر مى‌گفتند اين مرد (رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله) گمان مى‌برد قلعه‌هاى شام و قصور آنها را فتح كند البته خيال درازى است و اين سخن را در مقام استهزاء مى‌گفتند ولى ترس داشتند كه خداوند تعالى سوره نازل كرده اين امر را آشكار سازد خداوند تعالى به رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله سخنان آنها را خبر داد. رسول خدا منافقين را حاضر نمود، آنها قسم خوردند كه در حق رسول اكرم و اصحاب او چيزى نگفته‌اند و اظهار داشتند كه ما با همديگر صحبت مى‌كرديم تا راه‌پيمايى براى ما راحت شود خداوند تعالى به اين مطلب اشاره نموده فرمايد:] ٦٤- منافقين به اسلام و اهل اسلام استهزاء مى‌كنند اما مى‌ترسند كه درباره آنها سوره‌اى به مؤمنين نازل شده ضمن آن سخنان پنهان آنها را خبر دهد. بگو يا محمد به آن منافقين استهزاء بكنيد، آن چيزى را كه از آن خوف مى‌كنيد خداوند تعالى آشكار مى‌سازد (يعنى در قرآن سوره‌اى نازل كرده اسرار مكتومه شما را ظاهر خواهد كرد چنان كه ضمن اين سوره بيان فرمود).
٦٥- يا محمد اگر از آن منافقين سؤال كنى اين چه حرفهايى است كه از شما صادر مى‌شود به تو مى‌گويند ما سخنان باطل گفته لهو و لعب مى‌كنيم تا قطع راه كنيم و رفتن براى ما آسان شود بگو به آن منافقين يا (محمد) عذر شما مسموع نيست آيا به خداوند تعالى و احكام او و پيغمبر او استهزاء مى‌كنيد (جزاى اين استهزاء به شما خواهد رسيد).
٦٦- عذرهاى دروغ نياوريد از شما هيچ عذر قبول نمى‌شود حقيقتا بعد از اظهار ايمان به سبب استهزاء كردن، كفرتان ظاهر شد اگر طايفه‌اى از شما منافقين را عفو كنيم (طايفه‌اى كه از نفاق توبه كنند) اما طايفه ديگر را عذاب مى‌كنيم (طايفه‌اى كه در نفاق بمانند و توبه نكنند) از اين جهت كه به خداوند تعالى عاصى شده در نفاق بمانند و توبه نكنند.
٦٧- مردان و زنان منافق همه مثل همند همديگر را دوست مى‌دارند قسم مى‌خورند كه ما هم از مسلمين هستيم، دروغ مى‌گويند از شما نيستند، از صفات آنها اين است كه به اعمال قبيح و زشت (عصيان به پروردگار) امر كرده از عمل خوب و پسنديده (اطاعت خداوند تعالى و داخل ايمان شدن) نهى مى‌كنند همچنين از صفات منافقين اين است كه دستهاى خود را بسته و از مالهاى موجود انفاق و احسان نمى‌كنند، خداوند تعالى را فراموش كرده هيچ وقت او را ذكر نمى‌كنند از اين جهت خداوند تعالى هم آنها را فراموش كرده فضل و رحمت خود را از آنها قطع مى‌كند، در حقيقت منافقين در نفاق سركش و در عناد كاملند.
٦٨- خداوند تعالى به مردان منافق و زنان منافقه اهل اسلام و كفار وعده عذاب داده است و مقدر شده كه در جهنم باشند عذاب جهنم به آنها كفايت مى‌كند عذاب جداگانه به آنها لازم نيست با وجود عذاب، خداوند تعالى به آنها لعنت كرده از رحمت خود كنار مى‌سازد هيچ وقت ممكن نيست كه رحمت به آنها رسيده از عذاب خلاص شوند براى آنها عذاب هميشگى موجود است.