شخص كه مى‌گويد من پيغمبرم اين هم مثل شما بشر است از طعامى مى‌خورد كه شماها مى‌خوريد و از آبى مى‌نوشد كه شما مى‌آشاميد (پس) چنين شخصى پيغمبر نمى‌شود پيغمبر بايد از ملائكه باشد.
٣٤- اگر به انسانى مانند خود اطاعت كرده او را پيغمبر بدانيد در چنين اطاعت از زيانكاران خواهيد شد.
٣٥- آيا اين شخص (پيغمبر) به شما وعده داده مى‌گويد چون مرديد و گوشتتان پوسيده و خاك گرديد و استخوانهايتان ماند دوباره زنده شده و از زمين خارج خواهيد شد؟
٣٦- قيامتى كه به شما وعده داده مى‌شود دور و باز هم دور است و اين امر نهايت بعيد مى‌باشد (يعنى روز قيامت دوباره زنده شدن ممكن نيست).
٣٧- غير از زندگى دنياى ما حيات ديگرى وجود ندارد بعضى از ما مى‌ميريم و بعضى ديگر جاى آنها به دنيا مى‌آيند و دوباره زنده نخواهيم شد به محشر حاضر نخواهيم گشت.
٣٨- اين شخص كه مى‌گويد من پيغمبرم، نيست مگر مردى كه به خداوند تعالى افترا و دروغ مى‌بندد ما به او ايمان نياورده و تصديق كننده او نيستيم.
٣٩- آن پيغمبر همين كه از ايمان قوم مأيوس شد دعا كرد و گفت اى پروردگار من به سبب آن كه اين جماعت مرا تكذيب كرده ايمان نياوردند به من نصرت بده و از آنها انتقام مرا بگير.
٤٠- خداوند تعالى فرمود بعد از زمان مختصرى موقع رسيدن عذاب، تكذيب كنندگان تو و كافران پشيمان خواهند شد ولى در آن صورت پشيمانى براى آنان سودى نخواهد داشت.
٤١- همين كه موعد هلاكت آنها رسيد به آنها ظلم نشده بلكه از روى عدالت صداى بسيار شديدى (مانند رعد) به سبب اعمالشان آنها را احاطه كرد و هلاكشان ساخت و آنها را مانند شاخه‌هاى شكسته و برگ‌هاى درختان روى سيل قرار داديم. دورى از رحمت الهى و هلاكت براى جماعت و قوم ستمگر باد (چنان كه هلاك شدند).
٤٢- بعد از هلاكت آنها جماعت و امم ديگرى را به وجود آورده روى زمين قرار داديم و براى آنها نيز پيغمبران فرستاديم، به سبب ايمان نياوردن به انبياء و عصيان به خداوند تعالى آنها را هم هلاك ساختيم.
٤٣- براى عذاب هر امت عاصى و هلاكت آنها وقت معينى هست كه هلاكت هيچ امتى از آن وقت معين پس و پيش نمى‌افتد.
٤٤- بعد از هلاكت آن جماعات براى امم موجود پيغمبران پشت سر هم فرستاديم و چون براى هر امتى پيغمبرى كه براى آنها تعيين شده بود رسيد او را تكذيب كرده ايمان نياوردند و به سبب تكذيب به آنها عذاب فرستاده بعضى را پشت سر بعضى ديگر هلاك ساختيم و خود و هلاكت آنها را قصص و حكايات عبرت انگيز قرار داديم تا آيندگان بعدا در مقام تعجب از آن صحبت كرده و به يكديگر حكايت كنند و عبرت بردار شوند. پس هلاك و دور از رحمت الهى باد، جماعتى كه به خداوند تعالى ايمان نياوردند (چنان كه هلاك شدند).
٤٥- بعد از آن موسى و برادرش هارون را با معجزات و دلايل و براهين آشكار و واضح پيغمبر فرستاديم.
٤٦- به سوى فرعون و اطرافيان و بزرگان قوم او فرستاديم تا آنها را به طرف ما دعوت كنند ولى چون جماعت متكبر و ظالم بودند از ايمان به خداوند تعالى و از اطاعت به موسى و هارون كبر و غرور كردند.
٤٧- فرعون و تابعين او گفتند آيا ممكن است كه به دو نفر انسان كه مثل ما هستند ايمان آوريم و اطاعتشان كنيم و حال آن كه جماعت آنها (بنى اسرائيل) ما را مانند غلامان ذليل مى‌پرستند.
٤٨- يا محمد موسى و هارون را تكذيب كرده اطاعت نكردند از اين جهت آنها را در دريا غرق كرديم و جزء هلاك شدگان گشتند.
٤٩- حقيقتا ما بعد از هلاكت فرعون به قوم موسى (بنى اسرائيل) كتاب (تورات) داديم از اطاعت خارج شدند (در نتيجه) به چندين قسم بلا مبتلا گشتند.
٥٠- پسر مريم (عيسى) و مادرش مريم را علامت و نشانه توحيد خودمان قرار داديم به علت ترس از يهوديان درباره عيسى آنها را (مادر و فرزند را) در محلى كه از جهت عمران و آبادى از همه جا عاليتر و مكانى هموار و چشمه سار بود منزل داديم (يعنى يوسف‌