كردن را از شما مضايقه نكنند، و هميشه در صدد توليد فساد و نفاق بين شما هستند، ضرر و مشقت افتادن شما را دوست دارند، شما مسلمين بغض و عداوت يهوديان را نمى‌دانيد، در حقيقت بغض و عداوت از زبان و سخنان آنها ظاهر و آشكار است. ولى شما درك نمى‌كنيد، عداوت و بغضى كه در قلب خود نسبت به شما مخفى مى‌دارند، بزرگ و مهم است. در حقيقت آيات خود را به خوبى به شما بيان كردم تا بدانيد كه چگونه شخص بايد در دين خود اخلاص داشته، دشمنان خدا را دوست ندارد. اگر حرف شنو و عمل كننده‌ايد، بايد به اين سخنان عمل كنيد.
١١٩- شما مسلمين، يهوديان منافق را دوست خود خطاب مى‌كنيد و آنها را دوست مى‌داريد. ولى آنها شما را دوست نمى‌دارند، و چون شما به جميع احكام تورات ايمان آورده‌ايد، به آنان محبت مى‌كنيد.
ولى آنها به كتاب شما اصلا ايمان نياورده‌اند. زمانى كه يهوديان شما را ملاقات كردند، گفتند: ما هم مثل شما ايمان آورديم، ولى در خلوت سر انگشت خشم گزيدند: يا محمد صلّى اللَّه عليه و آله به يهوديان بگو از خشم خويش بميريد، خداوند تعالى به دين اسلام رونق داده و شما را ضعيف كرده است در حقيقت خداوند تعالى به اسرار سينه‌هاى منافقين عالم مى‌باشد.
١٢٠- اگر در دنيا به شما مؤمنين خير و منفعت برسد، يهوديان و منافقين غمگين و محزون مى‌شوند و اگر حادثه بد و ضررى رسد، بدان شاد مى‌گردند. شما مؤمنين اگر به اذيت يهوديان و منافقين صبر كنيد، و از محرمات الهى پرهيز نمائيد، از مكر و حيله آنها به شما هيچ آسيبى نمى‌رسد. در حقيقت هر آنچه كه يهوديان عمل مى‌كنند خداوند تعالى به آن محيط و عالم مى‌باشد.
[توضيح: آيه شريفه زير و چند آيه ديگر اشاره به جنگ احد مى‌باشد. قصه جنگ به طور اختصار به شرح زير مى‌باشد. روز چهارشنبه دوازدهم ماه شوال سال سوم هجرت سه هزار نفر از اهل مكه جمع شده به جنگ حضرت رسول در مدينه روان شدند در اطراف كوه احد منزل كردند رسول اكرم از اين مطلب مطلع شد و اصحاب خود را جمع نموده بناى مشورت گذاشت كه جنگ را در خارج شهر در احد استقبال كنند و يا در داخل شهر بمانند از اصحاب رأى خواست، رسول اكرم اين دفعه عبد اللَّه بن ابى را كه از منافقين بود به شورا دعوت فرموده بود (غير از اين در مقام ديگر او را به شورا دعوت نفرموده بود) عبد اللَّه ابن ابى و جماعتى از انصار گفتند يا رسول اللَّه مصلحت اين است كه از مدينه خارج نشويد سابق بر اين هم وقتى كه دشمن مى‌آمد اگر در شهر مى‌مانديم به دشمن غالب مى‌شديم و در صورت خارج شدن دشمن به ما غلبه مى‌كرد در داخل كوچه‌هاى شهر دشمن نمى‌تواند با ما جنگ كند زيرا زنان و بچه‌ها از پشت بامها با سنگ دشمن را دفع خواهند كرد رسول خدا اين رأى را پسنديده تحسين فرمود ولى جماعت ديگر از انصار عرض كردند يا رسول اللَّه چرا بايد مثل زنان در منازل مخفى شويم و دشمن بگويد كه خوف كردند بايد به مقابله با آنها خارج شويم و با آنها جنگ كنيم اين سخنان مخلوط زده شد آخر الامر رأى اكثريت براى خروج از مدينه قرار گرفت (ولى رأى رسول اكرم ايستادن و مقاومت در مدينه بود) آن وقت رسول اكرم به منزل رفته و در منزل عايشه ام المؤمنين لباس حرب پوشيده از منزل خارج شد همين كه اصحاب رسول اكرم را در لباس حرب ديدند پشيمان شدند كه رأى رسول اكرم در مدينه بود ولى ما به او جسارت كرده خلاف رأى او را اختيار كرديم عرض كردند يا رسول اللَّه هر قسمى كه اقتضاى رأى مبارك است رفتار نمائيد اگر براى ماندن در مدينه فرمان بدهيد اطاعت مى‌كنيم رسول خدا فرمود وقت گذشته سزاوار نيست كه رسول خدا بعد از پوشيدن لباس حرب آن را دوباره خارج نمايد بعد حكم داد روز جمعه بعد از نماز عصر قشون كوچ كرده و شبانگاه در دامنه كوه احد منزلگاه قرار دهند روز شنبه ١٥ شوال وقت صبح در مقابل دشمن صف آرايى فرمود (عبد اللَّه ابن جبير را) با پنجاه نفر تيرانداز به مراقبت شكاف كوه احد مأمور و توصيه فرمود كه از آن محل دور نشوند اگر چه ببينند كه به دشمن غلبه شده است تا مبادا دشمن از پشت سر هجوم كند قشون رسول اكرم هزار نفر بود همين كه صف‌آرايى تمام شد عبد اللَّه ابن ابى منافق با سيصد نفر از اتباع خود از رسول خدا جدا گشته به مدينه مراجعت كردند و از قشون رسول اكرم هفتصد نفر باقى ماندند جنگ شروع شد خداوند تعالى به مسلمين قوت داد سه هزار نفر را شكست دادند مشركين بناى فرار گذاشتند مسلمين اموال آنها را به غنيمت گرفتند پنجاه نفرى كه مراقب شكاف كوه احد بودند همين كه شكست كفار و اخذ غنيمت را ديدند از آنجا حركت كرده به طرف ميدان جنگ براى گرفتن غنيمت وارد شدند رئيس آنها عبد اللَّه ابن جبير آنها را از حركت منع نمود ولى قشون اطاعت نكرده حركت نمودند عبد اللَّه ابن جبير با دوازده نفر سر جاى خود ماندند وقتى مشركين ديدند كه شكاف كوه از قشون خالى شد خالد بن وليد با يك دسته از قشون از عقب سر ناگهان به دوازده نفر هجوم آوردند بعد از جنگ دوازده نفر مدافعين تماما شهيد شدند فراريان مشركين كه از اين مطلب مطلع شدند مراجعت كرده رسول اكرم و قشونش را محاصره نمودند قشون رسول اكرم شكسته و متفرق شدند سر و دندان رسول اكرم نيز در اين جنگ شكست و تمام قشون متفرق شد فقط چهارده نفر از صحابه ايستادگى نمودند كه از جمله على بن ابى طالب و ابو دجانه انصارى سعد بن ابى وقاص و طلحة بن عبيد اللَّه و زبير ابن العوام بودند كه از خود ابراز شجاعت فوق العاده نمودند.
وقتى كه عبد اللَّه ابن ابى با سيصد نفر از رسول اكرم كناره گرفت دو طايفه انصار (بنى سلمه از طايفه خزرج و بنى حارثه از طايفه اوس) در يمين و يسار قشون بودند آنها را هم خوف گرفته در صدد بودند كه از جنگ برگردند مع هذا به خود جرأت داده و خداوند تعالى هم به آنها كمك كرد ثابت قدم شدند چنانچه آيات شريفه زير بيان مى‌شود.] ١٢١- به ياد بياور يا محمد! صبحگاهى را از نزد عيال خود (عايشه) در آمدى، تا در احد براى مؤمنين جهت جنگ، صف‌آرايى كنى.
خداوند تعالى سخنان مؤمنين را شنيده و به نيت آنان عالم مى‌باشد، كه آيا به نيت جهاد خارج شده‌اند يا نه؟
١٢٢- هنگامى كه از جماعت انصار به قلب دو طايفه خوف افتاد، تصميم گرفتند كه از رسول خدا كنار شوند. خداوند تعالى يار آنها بوده و به قلب آنها قوت داد، تا ثابت قدم شدند. مؤمنين بايد در كارهاى خود به خداوند تعالى توكل كنند.
١٢٣- (به شما جماعت انصار به سبب خروج از اطاعت رسول خدا در جنگ احد خداوند تعالى كمك نكرد، متفرق شديد و شكست خورديد) اما در حقيقت، خداوند تعالى در جنگ بدر به شما كمك نمود، در حالى كه شما ذليل و دشمنتان قوى بود. پس، از خداوند تعالى بترسيد و از اطاعت رسول خدا خارج نشويد. بايد به نعم خداوند تعالى شاكر باشيد (احوال جنگ بدر ان شاء اللَّه در سوره انفال ذكر خواهد شد).
١٢٤- يا محمد! زمانى كه در جنگ بدر به مؤمنين گفتى: آيا كافى نيست كه خداوند تعالى به سه هزار ملائكه شما را كمك كند و آن ملائكه نازل شوند.
١٢٥- البته كمك سه هزار ملائكه كفايت مى‌كند، و اگر صبر و