٢٠- (يا محمد) مؤمنين درباره جهاد سؤال كرده گفتند براى چه سوره‌اى نازل نمى‌شود تا ما را امر بر جهاد كند، (يا محمد) زمانى كه سوره‌اى داراى معنى ظاهر و آشكار و غير محتمل به معنى ديگر درباره جهاد نازل شد و در آن جهاد كردن ذكر شده به جهاد مأمور گشتند، آن وقت اشخاصى را كه در قلب داراى مرض نفاقند مى‌بينى كه مانند اشخاصى كه از سكرات موت بى‌هوش شده باشند به سوى تو مى‌نگرند، گويا در حال، مرگ آنها را درك خواهد كرد، هلاكت و عذاب بر آنها نزديك باد هيچ وقت به كلام خداوند تعالى باور نمى‌كنند.
٢١- اطاعت به اوامر خداوند تعالى و نيكو سخن گفتن، از عدم اطاعت و سخن لغو گفتن نيكوتر است، زمانى كه امر جهاد جدى شده جهاد نمودن بر آنها لازم شد اگر آن وقت طاعت و ايمانشان را براى خداى تعالى كرده و به خدا راست گفته عازم جهاد گردند هر آينه «راست بودن» ايشان بهتر است.
٢٢- آيا اميدوار مى‌شويد كه اگر بر امورات مردم رئيس و متولى شويد آن وقت روى زمين فساد كرده به مردم جور و ظلم نموده مخصوصا صله ارحام را قطع كنيد.
٢٣- به منافقين مذكور خداوند تعالى لعنت كرده گوشهايشان را از شنيدن حق كر و ديدگانشان را كور نموده است.
٢٤- آيا منافقين در آيات بينات قرآن تدبر و تفكر نمى‌كنند تا امر و نهى و مواعظ آن را درك نموده به عصيان خداوند تعالى جسارت نورزند يا اين كه به قلبشان قفل كفر و نفاق زده شده احكام قرآن به قلب آنها نرسيده درك نمى‌كنند.
٢٥- (يا محمد) در حقيقت اشخاصى كه (منافقين) پس از ظاهر و آشكار شدن دلايل هدايت و حقانيت تو باز مرتد شده از دين اسلام خارج گشتند شيطان براى آنها ارتكاب به معاصى كبيره را سهل و آسان كرده. تزيين مى‌كند آنها را به آمال و آرزوهاى دراز و عمر طولانى فريب داد تا اين كه مغرور شده به خداوند تعالى كافر گشتند.
٢٦- سهل و آسان نمودن شيطان ارتكاب معاصى بزرگ را براى منافقين از آن سبب است كه منافقين به يهوديانى كه نزول قرآن خوشايند آنها نبود گفتند در بعضى از امور (دشمنى و حسد و كمك نكردن به او) به شما اطاعت مى‌كنيم. خداوند تعالى به اسرار منافقين عالم است هيچ چيز بر او مخفى نمى‌ماند.
٢٧- (يا محمد) پس حال منافقين چگونه مى‌شود؟ زمانى كه ملائكه آنها را وفات داده و به روى و پشت آنها تازيانه عذاب زده آنها را عذاب كنند.
٢٨- عذاب ملائكه بر منافقين از اين جهت است كه آنها به امرى كه (دشمن داشتن رسول خدا) موجب غضب خداوند تعالى مى‌گردد تابع شده رضاى خداوند تعالى (ايمان به رسول خدا) را مكروه داشتند خداوند تعالى هم اعمال آنها را باطل ساخته هيچ يك از اعمال خيرشان به آنها فايده نخواهد داد.
٢٩- آيا آنهايى كه در قلبشان مرض نفاق دارند چنان گمان دارند كه خدا كينه درونى آنها را بر اهل ايمان آشكار نخواهد كرد.
٣٠- (يا محمد) اگر بخواهيم منافقين را بر تو مى‌شناسانيم آن وقت آنان را به علامت نفاق مى‌شناسى ليكن به شناساندن ما احتياج نبوده از حرف زدن و سخنان آنها بر احوال آنها عارف مى‌شوى، اى منافقين خداوند تعالى به جميع اعمال شما عالم است و هيچ چيز بر او مخفى نيست،
٣١- مانند ممتحنين شما را به مقام امتحان مى‌آوريم تا از شما جهاد كنندگان و صبر كنندگان را از سايرين تميز داده اخبار پنهانى شما را ظاهر و آشكار سازيم.
٣٢- در حقيقت اشخاصى كه بعد از ظاهر و آشكار شدن دليل و براهين هدايت، كافر گشته اشخاص ديگر را هم از دخول به دين خداوند تعالى مانع شده با پيغمبر ما (محمد) مخالفت مى‌كنند آنها ابدا نمى‌توانند به خداوند تعالى ضررى برسانند اعمال خير مورد اميد و اطمينانشان باطل شده بر آنها فايده نخواهد داد.
٣٣- اى ايمان آورندگان، به خداوند تعالى و پيغمبر او (محمد صلّى اللَّه عليه و آله)