ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٤٧٠ - ٥٤ سوره قمر

مى‌كنى (عبرت گرفتن از عذابهاى الهى نعمت بزرگ محسوب مى‌شود از اين جهت عذابها را هم نعمت ناميد).
٥٦- اين محمد پيغمبرى است از صنف انبياء پيشين چنان كه قبل از او پيامبرانى آمده‌اند اين هم پيغمبرى است كه به شما آمده است.
٥٧- (يا محمد) وقت نزول عذاب شديد به قوم قريش (بدر كبرى) نزديك شد.
٥٨- از آن عذاب شديد غير از خداوند تعالى كشف كننده و رفع كننده نيست.
٥٩- آيا از اين قرآن شريف تعجب كرده آن را انكار نموده در مقام استهزاء خنديده و گريه نمى‌كنيد و حال آن كه بايد از عذاب ما خوف كرده گريه مى‌كرديد.
٦٠- آيا از اين قرآن شريف تعجب كرده آن را انكار نموده در مقام استهزاء خنديده و گريه نمى‌كنيد و حال آن كه بايد از عذاب ما خوف كرده گريه مى‌كرديد.
٦١- به جاى گريه كبر و غرور كرده گوش نداده به غنا مشغول مى‌شويد.
٦٢- چنين امور قبيح و عبادت به بتها و سجده بدانها را ترك كرده به خداوند تعالى عبادت نموده سجده نمائيد.
٥٤ سوره قمر
در مكه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
١- (يا محمد) روز قيامت نزديك مى‌شود از علائم آن روز اين است كه كره قمر منشق شده محو مى‌گردد.
٢- مشركين قيامت را منكر شده قبول نمى‌كنند اگر چه خبر دادن وقوع قيامت و اقامه دليل و برهان براى صدق گفتار (محمد) است با اين همه از آن دلايل اعراض كرده مى‌گويند سخنان محمد همه سحر است هيچ سخن راست از او صادر نمى‌شود.
٣- در تكذيب دليل و براهين محمد (قرآن شريف) و تبعيت از خواهش نفس ثابت و بر قرار گشتند، ليكن هر امر بايد به انتها و غايت خود رسيده برقرار شود امر محمد هم به انتهاى خود رسيده حق و بطلانش ظاهر خواهد شد آن وقت كه براى مشركين حقانيت محمد ظاهر شد ديگر هيچ چيز به آنها ثمر بخش نخواهد بود.
٤- (يا محمد) از اخبار امم گذشته در همين قرآن شريف آن قدر اخبار به مشركين رسيده است كه اگر عبرت گيرند در آن اخبار براى بازگشت آنها از كفر به سوى ايمان به قدر كفايت دليل و برهان هست ليكن بصيرتشان كور شده دليل و برهان را درك نمى‌كنند.
٥- اخبار مندرج در قرآن شريف حكمت بالغه است (يا محمد) همين كه مشركين سخنان حكمت‌آميز را از تو قبول نكرده تكذيب كردند ترسانيدن تو بر مشركين ديگر فايده‌بخش نشده آنها را از خداى تعالى بى‌نياز نمى‌كند.
٦- (يا محمد) همين كه به عدم تأثير دعوت مشركين عالم شدى از آنها اعراض كرده ديگر آنها را دعوت نكن حالت بد آنها را به ياد آر- آن روزى كه دعوت كننده‌اى از طرف ما آنها را به سوى چيز بد و قبيحى (عذاب) دعوت مى‌كند.
٧- با ظاهر بودن علامت خوارى در چشمهايشان سر از قبر در آورده مانند ملخ به عرصه محشر منتشر مى‌شوند.
٨- همه گردن كشيده به سرعت به سوى منادى مى‌روند آن وقت كفار عذاب را ملاحظه كرده مى‌گويند امروز روز سختى است.
٩- (يا محمد) پيش از قوم قريش (كفار مكه) در قرون سابقه، قوم نوح نبى انبياء را تكذيب كردند بعد از آن پيغمبر ما نوح را هم تكذيب نمودند به او نام مجنون گذاشتند سخنان قبيح به او گفته از خودشان طرد نمودند.
١٠- همين كه اذيت نوح از حد گذشت نوح پروردگار خود خداوند تعالى را خوانده گفت پروردگارا من مغلوب شدم از مشركين انتقام كشيده به آنها عذاب بفرست.
١١- دعاى نوح را مستجاب كرده درهاى آسمان را با آب غير منقطع گشوديم روى زمين به كثرت باران فرستاديم.
١٢- (يا محمد) زمين را شكافته چشمه‌ها ظاهر نموديم (گويا روى زمين تماما چشمه شد) آب آسمان و زمين بر حالتى كه خداوند تعالى مقدر كرده بود همديگر را ملاقات نموده مخلوط گشتند روى زمين را (منطقه مخصوص قوم نوح را) آب فرا گرفت.
١٣- قوم نوح به آب غرق شده نوح را به كشتى كه داراى تخته‌ها و آهن‌ها بود (يعنى با تخته و آهن محكم ساخته شده بود) سوار كرده نجات داديم.
١٤- كشتى در حراست ما جارى مى‌شد غرق شدن را براى تكذيب كنندگان انبياء از جمله نوح جزاى «كفران» داديم (نوح و تابعين او را) در كشتى نجات داديم.
١٥- (يا محمد) حقيقتا عذابى را كه براى قوم نوح فرستاديم براى آيندگان دليل و برهان توحيد و قدرت خودمان قرار داديم آيا كسى هست كه متذكر شده عبرت گيرد؟.
١٦- (يا محمد) آيا انذار من و بعد از آن عذاب من در حق كفار چون بود.