ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٢٨٤ - ٢٠ سوره طه

١١٩- البته تو (اى آدم) در جنت تشنه نمى‌شوى و به جهت ايستادن در سايه درختان حرارت آفتاب تو را نرنجاند.
١٢٠- (بعد از آن كه خداوند تعالى منافع جنت را به آدم عليه السّلام اعلان فرموده سفارش و نصيحت لازم نمود) شيطان به آدم وسوسه كرد، و گفت اى آدم آيا مى‌خواهى تو را دلالت كنم به درختى كه اگر از ميوه آن بخورى ابديت مى‌يابى و صاحب ملك جاودانى مى‌شوى.
١٢١- آدم و حوا به وسوسه شيطان فريفته شده از ميوه درخت نهى شده خوردند، همين كه از آن ميوه خوردند قباحت كشف العوره بودن بر آنها ظاهر شد، براى ستر عورت بناى جستجو گذاشتند همين كه ستر عورتى پيدا نكردند از برگ درختان جنت به خود چسبانيده ستر عورت نمودند (چنان كه ذكر شد خداوند تعالى آدم را نصيحت كرده او را از وسوسه شيطان بر حذر داشت معهذا آدم به پروردگار خويش عاصى شده و خود را گم كرد) اين آدم جد نوع بشر است گويا نوع بشر در عصيان به خداوند تعالى و خروج از اطاعت او به جد خود آدم تقليد كرده و به خداى تعالى عاصى مى‌شوند.
١٢٢- بعد از صدور اين خطا از آدم در مقام توبه بر آمد پروردگار او خداوند تعالى به سبب توبه او، او را اختيار كرده توبه‌اش را قبول نمود و در توبه‌اش محكم و پايدار كرد و در حفظ طريقه عصمت و تقوى خداوند تعالى او را ثابت و برقرار نمود.
١٢٣- (چون آدم و حوا اصل و ريشه نوع بشرند خداوند تعالى ضمن اين آيه شريفه به لفظ جمع آنها را خطاب نموده) فرمايد كه همه‌تان تماما (يعنى اولادى هم كه در نسل داريد) از جنت خارج و روى زمين ساكن شويد؛ در حالى كه بعض شما آدميان به بعض ديگر دشمن باشيد اگر بعد از اين براى شما انسان از طرف من پيغمبر و كتابى آيد و شما را هدايت كند، هر كه به كتاب و پيغمبر فرستاده من تابع شود و به من ايمان بياورد در دنيا به ضلالت نيفتد در آخرت نيز از اشقيا نشده و گرفتار عذاب نمى‌شود.
١٢٤- اما هر كه از كتاب و قرآن اعراض كند و ايمان نياورد براى او در زندگانى گذران تنگ مى‌شود اگر چه به ظاهر هم در زندگانيش وسعت داشته باشد اما در حقيقت براى او هيچ وقت راحتى و آسايش مهيا نمى‌گردد.
كسى را كه به كتاب ما ايمان نياورد در روز قيامت كور محشور مى‌كنم تا بين اهل محشر به هيچ طرف راه پيدا نكند.
١٢٥- آن كه كور محشور مى‌شود مى‌گويد اى پروردگار من چرا مرا كور محشور كردى در حالى كه من چشم بينا داشتم.
١٢٦- خداوند تعالى در جواب او مى‌فرمايد تو هم در دنيا چنين بودى دلايل و براهين واضح و آشكار ما در دنيا به تو آمد آنها را فراموش كردى از نظر كردن به آنها و عبرت گرفتن چشم خود را كور ساختى، ما نيز امروز تو را فراموش كرديم بينايى را از ديدگان تو گرفته در حال كورى باقى مى‌گذاريم.
١٢٧- همچنين كسى را كه به آيات پروردگار خود خداوند تعالى ايمان نياورده و به او شريك قرار دهد سزا مى‌دهيم البته عذاب آخرت شديد و هميشگى است.
١٢٨- (يا محمد) مگر كفار قريش را هلاكت جماعات كثيرى كه قبل از آنها بودند (مانند جماعات عاد و ثمود) هدايت نكرده به حق نمى‌رساند اكنون جماعت قريش در مسافرت خود موقع رفتن به شام مساكن آنها را پيموده آثار آنها را مشاهده مى‌كنند چرا از آنها عبرت نمى‌گيرند؟ در حقيقت در هلاكت جماعات قرون سابقه براى صاحبان عقل به توحيد و قدرت خداوند تعالى دليل و برهان هست.
١٢٩- (يا محمد) اگر از طرف پروردگار تو خداوند تعالى تأخير انداختن عذاب امت تو در حكم ازلى نگذشته بود البته عذاب لازم در وقت معين به آنها مى‌رسيد (چنان كه به قوم عاد و ثمود رسيد) اما خداوند تعالى خلف وعده نفرموده عذاب آنها را به روز قيامت به تأخير انداخته است.
١٣٠- (يا محمد) به طعن و سخنان آزار دهنده جماعت قريش صبر كن (يا محمد) به پروردگار خود قبل از طلوع آفتاب (وقت نماز صبح كه بهترين اوقات است) و پيش از غروب آن (وقت نماز عصر كه موقع مستجاب شدن دعاست) حمد و ستايش كرده او را ذكر كن همچنين خداوند تعالى را در ساعات شب و در دو طرف اول و آخر روز تسبيح گوى در اين اوقات خداوند تعالى را ذكر نما اميدوار باش به اين كه خداوند تعالى به تو آن قدر اجر و ثواب دهد كه شاد شده و راضى شوى.
١٣١- (يا محمد) چشم آرزو به آن چيزهايى كه براى كاميابى به هر