ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٧٦ - ٩ سوره توبه

رفتن به جهاد هيچ راه و صحرايى قطع نمى‌كنند مگر اين كه همه‌اش براى آنها ثبت شده ضبط مى‌گردد تا اين كه جزاى اعمال را خداوند تعالى به نحو نيكو به آنها برساند.
١٢٢- زمانى كه رسول خدا در مدينه مانده قشون براى جهاد فرستاد آن وقت لازم نيست كه مؤمنين همگى به جهاد رفته رسول خدا را تنها گذارند همين كه جهاد رفتن عمومى مصلحت نشد بايد از هر گروه دسته‌اى به جهاد بروند و ما بقى نزد رسول خدا بمانند تا بازماندگان در مدينه از رسول خدا تعليم احكام دين گرفته عالم شوند و غرض متعلمين احكام دين اين باشد كه پس از برگشتن مجاهدين آنها را ارشاد و نصيحت كرده، احكام دين را به آنها تعليم نمايند البته آنها هم بايد بعد از شنيدن احكام دين از خداوند تعالى بترسند و به احكام آن عمل نمايند.
١٢٣- اى ايمان آورندگان، اى مؤمنين! اول با كفار نزديك خودتان جهاد كنيد بعد به جهاد آنهايى كه كنارند برويد بايد مشركين در موقع قتل و جدال شما را در نهايت جرأت و صبر ببينند اى مؤمنين بدانيد كه خداوند تعالى كمك متقين بوده ياور آنها مى‌باشد.
١٢٤- يا محمد چون از طرف خداوند تعالى سوره‌اى به تو نازل شود از منافقين بعضى به بعض ديگر گويند اين سوره بر ايمان كدام يك از شما افزود (اين سخن را در مقام استهزاء مى‌گفتند) البته براى منافقين سوره قرآن، ايمان افزوده نمى‌كند ولى براى مؤمنين كه به راستى ايمان آورده‌اند ايمان افزوده مى‌شود، و از نزول آن براى آنها فرح و سرورى حاصل مى‌شود.
١٢٥- اما آنهايى كه در قلبشان مرض نفاق است نزول قرآن بر كفر و نفاق آنها بيشتر افزوده مى‌كند در حال كفر موت آنها را درك كرده غضب و عذاب خداوند تعالى آنها را مى‌گيرد.
١٢٦- آيا منافقين نمى‌بينند كه در هر سال يك بار يا دو بار خداوند تعالى آنها را امتحان كرده و رفتن به جهاد را در معيت رسول اكرم به آنها تكليف مى‌كند؟. امر رسول خدا را ملاحظه كرده مى‌بينند كه خداوند تعالى چگونه بر او نصرت داده امر او را آشكار ساخته مثل آفتاب دنيا را منور مى‌سازد، بعد از ديدن علائم حقانيت رسول خدا توبه نكرده به طرف خداوند تعالى بر نمى‌گردند و وعده الهى را در حق رسول اكرم به راستى ديده ولى متذكر نمى‌شوند، در نفاق باقى مانده نور ايمان به قلب آنها داخل نمى‌شود.
١٢٧- (يا محمد) زمانى كه به تو سوره‌اى نازل شد، بعضى از منافقين به بعض ديگر نگاه كرده به چشم به هم اشاره نموده به سوره نازل شده استهزاء كردند و به همديگر گفتند آيا از مسلمين يك نفر هست كه شما را ببيند مبادا استهزاء شما را ببينند (به همديگر گفتند بيائيد برگرديم از ايستادن اينجا خنده به ما دست مى‌دهد آن وقت رسوا مى‌شويم) بعد از آن برگشته رفتند (خداوند تعالى بعد از اين خبر منافقين را نفرين مى‌فرمايد) خداوند تعالى قلب آن منافقين را از ايمان برگرداند هيچ وقت نور ايمان به قلب آنها داخل نشود (هم چنان كه داخل نشد) در حقيقت منافقين جماعتى هستند كه به هيچ چيز فكر نكرده حقانيت آن را درك نمى‌كنند.
١٢٨- حقيقتا به شما پيغمبرى (محمد صلّى اللَّه عليه و آله) از نفس و جنس خودتان آمد بايد به او تابع شويد براى اين پيغمبر خيلى سنگين و پر مشقت است كه شما ايمان نياورده در آخرت گرفتار عذاب شويد (بر اثر كثرت ميل و علاقه مى‌خواهد شما قبول ايمان كرده نجات پيدا كنيد) و به ايمان شما بى‌نهايت علاقمند است كه به سبب دخول به دين اسلام خوشبخت شده به سعادت آخرت واصل شويد به تمام مؤمنين مهربان و رحم كننده است (همان طور كه در خداوند تعالى اين صفات موجود است محمد صلّى اللَّه عليه و آله هم داراى اين صفات مى‌باشد).
١٢٩- (يا محمد) اگر منافقين از ايمان آوردن به تو اعراض كرده روگردان شدند بگو خداوند تعالى مرا كفايت مى‌كند سواى او معبود به حقى نيست در جميع امور به خداوند تعالى توكل كردم تربيت دهنده عرش بزرگ خداوند تعالى است كه به جميع اشياء احاطه نموده است.