خونى كه از بشر ريخته شد خون هابيل بوده است همين احوال را خداوند تعالى ضمن آيات زير بيان مى‌فرمايد.] ٢٧- يا محمد خبر دو فرزند آدم را همانطور كه حقيقتا واقع شده به مردم بده زمانى كه دو پسر آدم براى خداوند تعالى قربانى بردند از يكى‌شان (هابيل) قبول شد و از ديگرى (قابيل) قبول نگرديد، همين كه قربانى هابيل قبول گرديد (آتش حسد در سينه قابيل زبانه كشيد به او گفت، البته تو را به قتل مى‌رسانم هابيل گفت چرا مرا به قتل مى‌رسانى؟ قبول نشدن قربانى تو به علت خباثت نفس خودت مى‌باشد به نفس خودت مذمت كن و براى خود تقوى را شعار ساز و حسد را كه ضد تقوى است از خود دور كن در حقيقت خداوند تعالى اعمال خير را فقط از اشخاص متقى قبول مى‌كند.
٢٨- هابيل گفت اگر دست خويش به سوى من باز كنى تا مرا به قتل برسانى من دست خود را به سوى تو باز نمى‌كنم تا ترا به قتل برسانم در حقيقت من از خداوند تعالى كه تربيت دهنده عالميان است مى‌ترسم و به قتل نفس اقدام نمى‌كنم.
٢٩- اى قابيل من كه براى قتل تو اقدام نمى‌كنم از اين جهت است مى‌خواهم به علت مقتول كردن من به گناه من خودت متحمل شوى آن وقت به سبب گناهان در آتش جهنم معذب شوى و من از نجات يافتگان باشم. معذب شدن در آتش جهنم سزاى ظالمين است.
٣٠- قابيل به سخنان هابيل گوش نداد نفس او قتل برادر را برايش سهل و آسان نمود برادر خود هابيل را به قتل رسانيد و به نفس خويش در دنيا و آخرت زيان‌كار گرديد.
[توضيح: قابيل موقع خواب هابيل فرصت يافته سنگ بزرگى به سر هابيل زده او را به قتل رسانيد و بعد نمى‌دانست نعش او را چه كند خداوند تعالى راضى نشد كه نعش هابيل به آن حالت بماند، دو كلاغ فرستاد با هم بناى جنگ گذاشته يكى ديگرى را مقتول ساخت بعد به چنگال و منقار زمين را كنده مقتول را دفن نمود قابيل هم از او تعليم گرفته هابيل را دفن كرد مولانا جلال الدين به اين مطلب اشاره كرده گويد:
كندن گورى كه كمتر پيشه بود* كى ز فكر و حيله و انديشه بود] ٣١- همين كه قابيل معطل ماند و نمى‌دانست كه نعش برادر را چه كند خداوند تعالى كلاغى فرستاد كلاغ در محلى كه قابيل او را مى‌ديد ايستاد و به منقار و چنگال به كندن زمين مشغول گرديد بعد نعش كلاغ را آنجا انداخته روى آن خاك ريخت از اين عمل قابيل متوجه شد كه بايد هابيل را در زمين دفن كند خداوند تعالى كلاغ را از اين جهت فرستاد تا به قابيل نشان دهد بدن برادر خود را چگونه بپوشاند همين كه قابيل عمل كلاغ را ديد گفت اى واى بر من چگونه من عاجزم نتوانستم مثل اين كلاغ باشم و نعش برادرم را بپوشانم (بعد هابيل را دفن كرد) و از اين كار سخت پشيمان گرديد (اين عمل قبيح به علت حسد از قابيل ناشى شد حسد بدترين صفات مى‌باشد و شخص را وادار مى‌سازد كه حتى برادر عزيز خود را هم به قتل برساند).
٣٢- به سبب اين قتل كه از اولاد آدم صادر شد به بنى اسرائيل نوشتيم و حكم كرديم هر كه نفسى را جز به قصاص و يا فسادى كه در زمين كرده (نفسى كه قتل نفس نكرده و مشرك نبوده و با راهزنى در روى زمين توليد فساد نكرده) به قتل برساند (قتل شخص راهزن و مشركى كه قتل نفس كند واجب است) گويا جميع انسانهاى دنيا را به قتل رسانده است (يعنى خداوند تعالى به شخص قاتل آن قدر عذاب مى‌كند كه اگر جميع انسانها را به قتل مى‌رسانيد همان قدر عذاب مى‌كرد، براى شخص قاتل نجات نيست توبه‌اش هم قبول نمى‌شود) و هر كه نفسى را از هلاكت خلاص كند گويا آن شخص جميع انسانها را از هلاكت نجات داده و حيات تازه بخشيده است. حقيقتا پيغمبران ما با آيه‌هاى روشن براى حرمت قتل نفس سوى بنى اسرائيل آمدند بعد از آمدن پيغمبران و معلوم كردن حرمت قتل نفس باز هم اكثر بنى اسرائيل روى زمين فساد كرده با ريختن خون به خداوند تعالى عاصى شدند.
٣٣- اشخاصى كه با خداوند تعالى و پيغمبران او مى‌جنگند و آنها را اطاعت نمى‌كنند، روى زمين فساد كرده، راهزنى نموده و اموال مسافرين و كاروانيان را مى‌برند سزاى آنها چنين است (اگر قطاع طريق قتل نفس كرده مالى را نبرند) بايد مقتول شوند (اگر قتل نفس كرده اموال را هم ببرند) آنها را بايد دار زد تا در سر دار مقتول شوند (اگر مالى برده ولى قتل نفس نكنند) بايد دست و پاى آنها را به طور مختلف قطع كنند (با دست راست پاى چپ و يا با دست چپ پاى راست را) اگر قتل نفس نكرده، و مال نبرند فقط عابرين را بترسانند بايد تبعيد شوند (يعنى از ولايت خود به ولايت ديگر اعزام شوند) عذاب‌هاى مذكوره براى قطاع خفّتى براى آنها در اين دنيا است و در آخرت عذابى بزرگ براى آنها آماده است.
٣٤- احكام مذكوره براى قطاع طريق ثابت است مگر اشخاصى كه قبل از گرفتارى توبه كنند آن وقت شما اختيار اذيت آنها را نداريد (اما اگر قتل نفس كنند، اختيار با ولى مقتول است اگر بخواهد قصاص‌