مى‌گفتند «اسئلك باللّه و بالرحم» از تو سؤال مى‌كنم، يا تو را قسم مى‌دهم به خداى تعالى و صله ارحام» حال كه موقع سؤال، صله ارحام را با نام خدا يك جا ذكر مى‌كنيد، پس چرا قطع صله رحم كرده و به همديگر ظلم مى‌كنيد. البته لازم است كه ظلم كردن را ترك كنيد) در حقيقت خداى تعالى مراقب اعمال شماست، و از هيچ عملى غافل نيست.
٢- اموال يتيمان را بعد از رسيدن به درجه كمال و به حد رشد و بلوغ به آنها مسترد كنيد. چيز ناپاك و بد را با چيز پاك و منزه عوض نكنيد (مال خبيث يتيم را با مال پاك و تميزى كه از كسب و تجارت به دست مى‌آيد، عوض نكنيد. مبادا كه كاسبى را ترك و به خوردن مال يتيم به ناحق مشغول شويد) اموال يتيمان را به مالهاى خود مخلوط نكنيد، و نخوريد (زيرا به واسطه خوردن مال يتيم، مال خود شخص نيز حرام مى‌شود). خوردن مال يتيم، بزرگترين گناه مى‌باشد.
[توضيح: در زمان جاهليت دختران يتيم را نگهدارى مى‌كردند اگر صاحب مال و جمال بود به او رغبت كرده نكاح مى‌نمودند و اموال او را تصاحب مى‌كردند بسا اتفاق مى‌افتاد كه شخص ده دختر يتيم را نكاح مى‌كرد آيه شريفه زير براى ترك همين عمل قبيح نازل شد.] ٣- در موقع عقد دختران يتيم، اگر بترسيد از اين كه در حق آنها به عدالت رفتار نكنيد و در اموال آنها تصرف كرده، مهريه‌شان را نرسانيد، در اين صورت آنها را نكاح نكنيد. غير آنها از زنانى كه براى شما حلال و پاكيزه‌اند و خودتان ديده و پسنديده‌ايد دو يا سه يا چهار نفر مى‌توانيد تزويج به خود نمائيد (بين ملت اسلام، گرفتن بيش از چهار زن با عقد نكاح حرام است. نكاح چهار زن نيز به شرطى جايز است كه شخص بين آنها به عدالت رفتار كند) اگر بترسيد از اين كه نتوانيد بين زنان به عدالت رفتار كنيد، در آن صورت يك زن بگيريد، و بيشتر از يك زن جايز نيست و يا كنيزى كه مالك آنيد، مى‌توانيد زن خود قرار دهيد (كنيز را بيشتر از يكى مى‌توانيد بگيريد، زيرا در كنيز رعايت عدالت شرط نيست) (از جمله شروط عدالت درباره زنان آزاد اين است كه از هر چهار شب يك شب زوج بايد نزد زن بخوابد و در هر چهار ماه، يك دفعه مقاربت واجب است. اگر مردى داراى چهار زن باشد، از هر چهار شب يك شب بايد پيش يكى از آنها بخوابد. دو شب متوالى نزد، يكى خوابيدن جايز نيست و غير از اين شرايط ديگر در خوردن و پوشيدن و منزل و خدمتكار و غيره بايد مراعات شود. ولى هيچ يك از اين شروط درباره كنيز واجب نيست. آنهايى كه تعداد زوجات را به اسلام ايراد مى‌گيرند «و يا خود بيش از يك زن اختيار مى‌كنند» آيا متوجه اين آيه هستند كه شرط تعدد زنان مراعات عدالت مى‌باشد!؟ رفتار به عدالت هم هيچ وقت بين زنان مقدور نيست: به علاوه بين اعراب از زمانهاى قديم و بلكه بين نوع بشر حتى قبل از عيسى بن مريم عليه السلام گرفتن بيشتر از يك زن مرسوم بوده، چون يكباره امر به ترك اين موضوع مشكل بود. از اين جهت خداوند تعالى از روى حكمت عدالت را شرط اصلى قرار داد كه هيچ كس به اين امر نتواند با اين وصف ايراد به چنين حكم، نشانه نادانى و عناد مى‌باشد). يك زن پاكيزه گرفتن بهتر و مناسبتر است، تا از حق منحرف نشده، به زنان ظلم نكنيد (در صورت تعدد زنان ميل به يكى ظلم به ديگرى محسوب مى‌شود، و ميل و رغبت به همه نيز از قوه و قدرت و امكان بشر خارج است)
٤- مهريه زنان را به طيب خاطر به آنها بدهيد. در صدد نباشيد كه از مهريه آنها مقدارى كسر كنيد، اگر چيزى از مهريه‌شان به طيب خاطر و رضاى قلب به شما ببخشند، در آن صورت مى‌توانيد از مقدار بخشوده به طور گوارا بخوريد. (مردانى كه زنان خود را طلاق مى‌دهند به اين آيه توجه كرده از خداوند تعالى بترسند به زنان ظلم و اذيت نكنند و آنها را وادار نكنند كه به جبر و فشار از مهريه‌شان دست كشيده، به طلاق راضى شوند).
[توضيح: آيه شريفه زير درباره اشخاصى كه قادر به تصرف مال خود نبوده و يا به علم تجارت آشنا نباشند و يا مال خود را در راه حرام مصرف كنند نازل شده در شريعت اسلام اين قبيل اشخاص را سفيه مى‌گويند و اين قبيل مردم براى تصرف اموال خود اختيارى ندارند بايد براى آنها قيم تعيين نمود. ضمن آيه خطاب به قيمين فرمايد:] ٥- اى قيمين اشخاص سفيه، اموالى كه در دست شما هست و به آن قيم مى‌باشيد به صاحبان سفيه آنها ندهيد، از منفعت اموالى كه خداوند تعالى شما را بر آن قيم كرده و در تصرف شما گذاشته، به قدر لزوم جهت مخارج و لباس بدهيد (يعنى از مال آنها تجارت كرده، از منفعت به آنها خرج و لباس بدهيد) اشخاص سفيه اگر به شما بگويند، اموال ما را بدهيد، به آنها جواب نيكو داده ساكتشان كنيد (مثلا بگوئيد هر وقت مال تو و منفعت آن بيشتر شده و تو اسراف نكردى، آن وقت تسليم مى‌كنم) و به گفتار خوش آنها را خرسند كنيد.
٦- يتيمان را آزمايش كرده، تشخيص دهيد كه عقل آنها درباره تصرف مال به چه قسم است. چون به حد رشد و بلوغ رسيدند، اگر براى شما واضح و آشكار شد كه مى‌توانند به وجه نيكو در مال خود تصرف كنند، و به طرق تجارت آشنا مى‌باشند، در اين صورت اموال آنها را به خودشان مسترد كنيد. مبادرت به خوردن مال يتيم از طريق ناحق نكنيد. به گمان اين كه كبير شوند و اموالشان را از شما پس بگيرند. هر قيم و وصى اگر غنى است، بايد خود را از خوردن مال يتيم حفظ كند. چنانچه فقير باشد، از مال يتيم بنا به عرف عادت به مقدار لازم از خوردن و نوشيدن و صرف لباس اذن دارد (به اين شرط كه زحمت آن مال را بكشد، و تجارت و خريد و فروش كرده، منفعت تحصيل كند. در آن صورت از نفع آن به قدر لازم مى‌تواند مصرف نمايد. ولى اگر هيچ زحمت براى آن مال تحمل نكند، نمى‌تواند چيزى براى خود مصرف نمايد) زمانى كه به يتيمان بعد از رسيدن به حد كمال و عقل اموالشان را مسترد كرديد، در موقع استرداد شاهد بگيريد، و با حضور شاهد اموال را مسترد نمائيد، تا دوباره از شما ادعا نكنند. منحصرا براى رسيدگى به حسابها خداوند تعالى كفايت مى‌كند (چون خداوند تعالى به حساب رسيدگى مى‌كند از خداوند بترسيد به اموال يتيمان خيانت نكنيد).
[توضيح: در آيات زير احكام ارث بيان شده در زمان جاهليت بين اعراب رسم بود كه به طايفه اناث ارث نمى‌دادند خداوند تعالى به موجب احكام زير براى مردان و زنان ارث را ثابت فرمود.]