١٦- هر گاه از شما مسلمين دو نفر از طايفه ذكور به عمل قبيح لواط مبادرت كنند، بعد از ثبوت لواط آنها را اذيت و عذاب كنيد (ثبوت لواط نيز مثل زنا به شهادت چهار مرد محقق مى‌شود. به علت قباحت فوق العاده لواط، خداوند تعالى حد براى آن معين نفرموده و به رأى رسول اكرم واگذار نمود. آن حضرت نيز براى لواط كنندگان (فاعل و مفعول) قتل را معين كرده، اگر عاقل و بالغ باشند. ولى اگر مجنون يا غير بالغ باشند بنا به مصلحت حاكم شرع، بايد آنها را تنبيه كرد) اگر قبل از ثبوت لواط توبه كرده عمل صالح انجام دهند، شما هم از آنها اعراض كرده، ديگر آنها را اذيت و آزار نكنيد. (اما اگر بعد از ثبوت لواط توبه كنند در آن صورت از عذاب معاف نخواهند بود. و حكم قتل براى آنها ثابت است) در حقيقت خداوند تعالى توبه را قبول كرده، به مخلوقات رحم كننده است.
١٧- در حقيقت قبول توبه به خداوند تعالى لازم مى‌باشد، از اشخاصى كه مرتكب گناهى شوند، و به قبح آن جاهل باشند، و بعد از ارتكاب گناه و علم به قباحت آن به زودى نادم و پشيمان شوند، و بدون تأخير توبه كنند؛ توبه اين اشخاص را خداوند تعالى قبول مى‌كند. خداوند تعالى به احوال بندگان عالم است، مى‌داند كه چه كسى گناهى را به جهالت مرتكب شده، تا توبه او را بپذيرد، و هر عمل و دستورى كه از خداوند صادر شود، از روى حكمت مى‌باشد.
١٨- و پذيرفته نيست، توبه آنانى كه مرتكب گناهى شده، توبه را تا وقت مرگ به تأخير بيندازند. چون مرگ يكيشان برسد و مرگ را آشكارا ببينند (در مقام توبه) بگويند: حال من از گناهان خود توبه مى‌كنم (توبه اين قبيل اشخاص قبول نمى‌شود) و همچنين از اشخاصى كه در حال كفر مى‌ميرند، اگر در آخرت توبه كنند، توبه‌شان قبول نمى‌شود (زيرا آخرت عالم تكليف نيست) براى آنهايى كه توبه را به تأخير انداخته و كافر از دنيا رفته‌اند، عذاب شديد و اذيت كننده حاضر كرده‌ايم.
[توضيح: آيه شريفه زير درباره دو حكم نازل شده است، حكم اول آن است كه: در زمان جاهليت اگر شخصى فوت مى‌شد و عيال زيبايى از او باقى مى‌ماند، يكى از اقرباى آن شخص مثلا برادر يا عمو يا پسر عمو به سر آن زن لباسى مى‌انداخت، همين نشانه اين بود كه اين زن مال من است، من وارث وى هستم. در آن صورت آن زن نمى‌توانست، به ديگرى شوهر كند، حكم دوم اين كه اگر شخصى عيال خود را دوست نمى‌داشت و از او كراهتى مى‌داشت، به او ظلم و جور مى‌كرد، تا مهريه را مسترد و يا از او زياده از مهريه بگيرد آن وقت او را طلاق بدهد فرمايد:] ١٩- اى اشخاصى كه ايمان آورده‌ايد! گرفتن زنانى كه شوهرانشان مرده، به جبر و قهر حلال نبوده و وارث ايشان شدن جايز نيست.
آنان به اختيار خود به هر كس كه بخواهند، مى‌توانند شوهر كنند.
همچنين به زنان ظلم نكرده، آنها را حبس و اذيت نكنيد، تا به سبب ظلم كردن مقدارى از مهريه را كه به زنان داده‌ايد به شما مسترد كنند (يعنى در موقع طلاق از زنان به هيچ وجه نبايد به ظلم و ستم چيزى گرفت) هيچ وقت از زنان در موقع طلاق چيزى نمى‌شود گرفت مگر اين كه آشكارا زنا كنند و به سبب زنا حبس كردن آنها ممكن است، تا عوض بدهند و طلاق بگيرند البته با زنان به نحو نيكو و پسنديده رفتار كنيد و به آنها بدون سبب اذيت نكنيد. اگر زنان را دوست نداريد و كراهت داريد، باز هم بدون سبب طلاق دادن به آنان جايز نيست. جاى اميدوارى براى شما هست، از اين كه آن چيزى را كه خوش نداريد و دوست نمى‌داريد، خداوند تعالى در همان چيز براى شما خير بيشتر و منفعت زياد قرار داده باشد (ولى شما به آن آگاه نيستيد).
٢٠- اگر زنى را طلاق داده و به جاى او ديگرى را اختيار كرديد، و به زن مطلقه بابت مهريه مال زياد داده‌ايد، در موقع طلاق از آن مال چيزى مسترد نكنيد، چگونه مى‌توانيد با تهمت زدن چيزى بگيريد، در صورتى كه چيز گرفتن به ستم، گناه آشكار مى‌باشد.
٢١- و چگونه از مهريه پرداختى به زنان مسترد مى‌كنيد و حال آن كه بين شما مقاربت و جماع به عمل آمده، و زنان از شما به سبب مصاحبت و نزديكى عهد محكم و ميثاق گرفته‌اند (ولى اگر قبل از جماع به عورت طلاق بدهند، نصف مهريه پرداخت مى‌شود).
[توضيح: در زمان جاهليت، فرزند، زن پدر خود را نكاح مى‌كرد، اين آيه شريفه براى حرمت اين عمل نازل شد.] ٢٢- زنانى را كه پدران و جد شما نكاح كرده‌اند، نگيريد. مگر آنهايى كه در زمان جاهليت اتفاق افتاده، آنها بخشوده هستند. در حقيقت اين طريق نكاح زنا بوده و سبب دشمن گرفتن خداوند تعالى مى‌باشد. نكاح كردن زن پدر رفتن به راه قبيح است (عيال پدر به عقد نكاح، به فرزند حرام مى‌شوند، مقاربت شرط نيست).
[توضيح: آيه شريفه زير در مورد زنانى كه نكاحشان حرام است، نازل شده، حرمت نكاح يا به سبب نسب است يا به سبب، سبب نيز بر دو قسم است، يا رضاع است و يا مصاهره (رضاع يعنى شير خوردن طفلى از زنى، مصاهره يعنى قوم و خويشى به سبب زن گرفتن) زنانى كه از اين سه جهت به شخص حرام مى‌شوند، به شرح زير مى‌باشند:] ٢٣- (در شريعت اسلام، نكاح زنانى كه ذيلا بيان مى‌شود) بر شما حرام است: مادران و دختران و خواهران و عمه‌ها و خاله‌ها و دختر برادران و دختر خواهران (اين ٧ قسم، به سبب حرام مى‌باشد.
ولى به سبب رضاع به شرح زير مى‌باشد) و حرام است بر شما مادرانى كه شيرتان داده‌اند، و خواهران رضاعى (شيرى) (اگر چه ضمن آيه شريفه، از رضاع فقط دو نفر حرام شده است. ولى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به حكم آيه شريفه، رضاع را هم مثل نسب مقرر و فرموده است «يحرم من الرضاع ما يحرم من النسب» يعنى از شير حرام مى‌شود، هر زنى كه از نسب حرام مى‌شود، همان هفت‌