همان اشياء را به ملائكه نشان داده فرمود: اسم اين اشياء را به من خبر دهيد، اگر در گفته خود راستگو هستيد و مى‌گوئيد كه از وجود آدم جز شر چيزى صادر نمى‌شود.
٣٢- ملائكه به عجز خود اقرار كرده گفتند: خداوندا از هر عيب و نقص پاك و منزه هستى براى ما علمى نيست، مگر آن معلوماتى كه تو، به ما تعليم كرده‌اى در حقيقت البته تو به همه چيز عالم و حكيم هستى و همه چيز از روى حكمت صادر مى‌شود و كار لغو و عبث از تو، به وجود نمى‌آيد.
٣٣- خداوند تعالى به آدم خطاب فرموده گفت: اى آدم اسامى آن چيزهايى را كه به تو تعليم داده شده به ملائكه خبر بده (آدم به امر خداوند تعالى اسامى آن اشياء را به ملائكه خبر داد) زمانى كه آدم اسامى آن اشياء را به ملائكه خبر داد ملائكه عاجز ماندند، خداوند تعالى به ملائكه فرمود: آيا به شما نگفتم در حقيقت من كارهاى نهان آسمانها و زمين را مى‌دانم همچنين مى‌دانم آن چيزهايى را كه شما آن را آشكار مى‌سازيد (يعنى آنهايى كه آشكار گفتيد كه چرا آدم را خلق ميكنى) و مى‌دانم آن چيزى را كه آن را پنهان مى‌سازيد (يعنى مطلبى را كه در قلب خود مخفى ساخته و پيش خود مى‌گفتيد كه خداوند تعالى چه مخلوقى خلق خواهد كرد كه از ما عزيزتر و مكرمتر و براى تعليم قابلتر باشد؟، حالا معلوم شد كه اين مخلوق خاكى قابل تعلم بوده است و بى‌جهت آن را انكار مى‌كرديد زيرا به عاقبت امر عالم نبوديد.)
٣٤- (يا محمد) به نظر بياور زمانى را كه به ملائكه روى زمين گفتيم كه بر آدم سجده كنيد سجده كردند مگر شيطان كه از كبر و غرور سجده ننمود و در سلك كفارى كه از اطاعت خداوند تعالى خارج شده‌اند قرار گرفت.
٣٥- گفتيم به آدم، يا آدم تو و عيالت در اين باغ ساكن و آرام شده استراحت بكن (محتمل است كه آن باغ در طائف از ييلاقات عربستان واقع شده بوده) (و يا از باغهاى سرانديب هند باشد مترجم) به وسعت و راحتى و از هر طرف و جهت آن باغ از هر گونه ميوه دلخواهتان باشد ميل نمائيد، ولى البته به اين يكى درخت (يعنى درخت انگور) نزديك نشويد و از ميوه آن نخوريد اگر از ميوه آن بخوريد آن وقت از اشخاص ظالم خواهيد بود، چون كه از اطاعت الهى خارج شدن ظلم است.
٣٦- شيطان آدم و حوا را به سبب خوردن ميوه درخت كه از خوردن آن نهى شده بودند، به خطا و گناه وادار كرد و آنها را از نعمتهايى كه داخل آن بودند خارج و بر كنار نمود. بعد از خوردن ميوه درخت به آدم و حوا گفتيم از آن جنت خارج شده بر روى زمين نازل شويد در حالى كه برخى اولاد شما بر بعضى ديگر دشمن خواهد شد و براى شما در روى زمين منزل و قرار خواهد بود و از نعم روى زمين تا زمانى متلذذ خواهيد بود (هر كس در دنيا به قدر عمر خود از دنيا بهره‌مند خواهد شد).
٣٧- آدم در مقام توبه از پروردگار خود كلماتى چند اخذ و تعليم گرفت (اين كلمات را خداوند تعالى به آدم تعليم فرمود تا آدم با ذكر آن به گناه خود اقرار كند و به درگاه الهى توبه نمايد آن كلمات اين است «رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ» يعنى پروردگارا ما به نفس خود ظلم كرده‌ايم اگر ما را نبخشى و رحم نفرمايى هر آينه در دنيا و آخرت از زيانكاران خواهيم بود. آدم آن كلمات را گفت و خداوند تعالى توبه او را قبول نمود.) در حقيقت خداوند تعالى به بندگان رحيم است و توبه آنها را قبول مى‌كند (چون زن تابع مرد است ديگر صحبت از توبه حوا نشد).
٣٨- به آدم و حوا گفتيم: از جنت خارج شده به زمين نازل شويد، شما و اولادتان بايد در زمين ساكن شويد، هر موقع كه از طرف من به شما هدايت كننده‌اى (پيغمبر و كتاب) آمد هر كس به آن تابع شود و گفته‌هاى او را قبول كند، براى آن اشخاص از عذاب آخرت هيچ خوفى نيست و در روز قيامت محزون و غمگين نمى‌شوند.
٣٩- آنهايى كه كافر شده و معجزات انبياء را تكذيب كردند، آنها رفقاى آتش‌اند (در آتش جهنم خواهند بود) و هميشه در عذاب آتش خواهند بود.
٤٠- اى پسران يعقوب (لقب حضرت يعقوب در زبان عبرى اسرائيل است. خداوند تعالى به عرف آن قوم خطاب فرموده است).
نعمتهايى را كه به شما داده‌ام به ياد آورده و فراموش نكنيد (پيغمبرى مثل موسى بر شما فرستادم آباء و اجداد شما را از دريا نجات دادم و فرعون را غرق كردم تا نسل شما باقى ماند و در دنيا زندگى مرفه داشته باشيد، آيا اين نعمتها را به نظر آورده شكر گزار مى‌شويد؟) و به عهد من وفا كنيد (با تبعيت از عقل مرا بشناسيد و عبادت كنيد) من هم به عهد شما وفا مى‌كنم (در مقابل ايمان جزاى خوب و زندگى مرفّه جاويد مى‌دهم) البته از قهر و غضب من خوف كرده از غير من خوف نكنيد.
٤١- اى بنى اسرائيل به قرآنى كه (به محمد صلّى اللَّه عليه و آله) نازل كرده‌ايم ايمان بياوريد قرآن كتابى را «توراة» كه نزد شما است تصديق مى‌كند شما يهوديها كه اهل كتاب هستيد اول كافر به اين قرآن نشويد، آيات و احكامى را كه من در توراة ذكر كرده‌ام تغيير نداده و در مقابل آن متاع قليل و عوض پست از مال دنيا نگيريد البته از من خوف كنيد و از ديگرى خوف نداشته باشيد.
٤٢- كلمات حق توراة را به كلماتى باطل كه از طرف خود اختراع مى‌كنيد نپوشانيد و حال آن كه شما خودتان مى‌دانيد كه به حق لباس‌