ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣ - ٢ سوره بقره

١٧- مثل منافقين در مورد نفاقشان مانند اشخاصى است كه آتشى روشن كنند تا منفعت بردارند. وقتى كه آتش شعله‌ور شد و اطراف خود را نورانى نمود، خداوند تعالى ناگهان با ايجاد سببى روشنى را محو كرده مى‌برد و آنها را در تاريكى به حال خود وامى‌گذارد در حالى كه به چشم خود نمى‌توانند چيزى درك كنند، اين چنين است احوال منافقين همين كه از دنيا به آخرت منتقل گشتند، نور ايمانى كه ادعا مى‌كردند خاموش گشته و به ظلمت ابدى (عذاب الهى) گرفتار مى‌شوند.
١٨- آن منافقين از شنيدن حق كر و از حرف حق زدن لال و از ديدن حق كور هستند. آن منافقين از نفاق و ضلالت به سوى حق و هدايت باز نمى‌گردند.
١٩- (اين آيه مثل ديگرى براى منافقين است) يا احوال منافقين مثل حال اشخاصى است كه در بيابان ظلمات آنها را باران مى‌گيرد، در آن باران تاريكى و رعد و برق در نهايت شدت باشد، آن اشخاص انگشتان خود را از خوف صداى شديد به گوشهاى خود مى‌گذارند كه مبادا به سبب آن صدا و يا برق مرگ آنها را گرفته هلاك شوند و حال آن كه خداوند تعالى از هر طرف بر كفار مسلط مى‌باشد.
(منافقين از صداى رعد و خود آن مى‌ترسند كه مبادا هلاك شوند، ولى از خداوند تعالى خوف ندارند، در صورتى كه خداوند تعالى به كفار مسلط بوده و مى‌تواند همه را بدون برق هم هلاك سازد).
٢٠- نزديك است كه برق از شدت نور چشمها را كنده كور سازد، هر زمانى كه برق اطراف را روشن نمود، در آن روشنايى راه مى‌روند هر وقت برق خاموش و هوا تاريك شد آنهايى كه در روشنايى بوده‌اند ايستاده متحير مى‌مانند و نمى‌دانند به كدام طرف خارج شوند، در اين حال اگر مشيت الهى علاقه گيرد، صداى رعد را بيشتر مى‌كند تا گوشهاى آنها كر شود و نور برق را زياد مى‌كند تا چشمشان كور شود، در حقيقت خداوند تعالى به همه چيز قادر است (همچنين است احوال منافقين وقتى كه نداى داعى حق مى‌شنوند مانند اين است كه چشم و گوششان از برق زدگى كور و كر مى‌شود. گاهى با تمايل به طرف حق نورانيتى در آنها ظاهر مى‌شود ولى همين كه از حق به طرف كفر و ضلالت متمايل شدند، آن وقت در وادى كفر و ضلالت آواره و سرگردان گشته به هيچ طرف راه نمى‌برند.
٢١- اى مردم خداوندى را كه شما و گذشتگان شما را خلق كرده است عبادت كنيد كه با تقوى خواهيد شد (البته كسى كه به خداوند تعالى عبادت كند و محرمات را ترك كرده واجبات را بجا آورد از اشخاص متقى محسوب مى‌شود).
٢٢- آن خداوندى كه به عبادت او امر شده‌ايد كسى است كه براى شما اين زمين را بساط گسترده و آرامگاه قرار داده تا روى آن قرار و آرام گيريد و آسمان را افراشته از طرف آسمان براى شما آب نازل فرمود و به سبب آن آب از هر قسم ميوه‌جات براى شما از زمين خارج مى‌سازد تا آن ميوه‌جات براى شما روزى شود. براى خداوند تعالى ضد و شريكى قرار ندهيد و حال آن كه شما مى‌دانيد كه خالق اين اشياء خداوند است و براى او ضد و شريكى نيست، با اين وصف شريك قرار دادن به خدا نهايت درجه ظلم است.
٢٣- اى منكرين قرآن اگر در مورد قرآن كه به عبد خود محمد (صلّى اللَّه عليه و آله) نازل كرده‌ايم شك داريد و مى‌گوييد كه آيا از طرف خداوند تعالى نازل شده يا نه، شما هم سوره‌اى مثل سوره‌هاى قرآن بياوريد تا معلوم گردد اين قرآن را محمد (هم كه مثل شما بشر است) از طرف خدا آورده و از طرف خود او نيست. معبودهاى موجود خودتان را كه به آنها عبادت مى‌كنيد، جز خداوند تعالى به كمك بطلبيد تا آنها هم به شما كمك كنند بلكه بتوانيد يك سوره در برابر قرآن بياوريد، اگر در كلام خود راستگو هستيد.
٢٤- پس اگر در برابر قرآن از آوردن سوره‌اى عاجز شديد و ابدا هيچ وقت در برابر قرآن نمى‌توانيد سوره‌اى بياوريد پس، از خداوند تعالى خوف كرده قرآن را منكر نشويد و خودتان را از عذاب آتش كه هيزم آن از انسان و سنگ است حفظ كنيد (يعنى اى مشركين شما كه به غير از خداوند تعالى جمادات را ستايش مى‌كنيد و به آنها محبت مى‌ورزيد در عذاب آخرت آنها را با شما به يك مقام جمع مى‌كنيم براى شعله‌ور شدن آن به هيچ چيز احتياج نيست، بلكه آتشى كه از خود انسان و بتهاى سنگى است كفايت ميكند) اين چنين آتش براى كفارى كه منكر به قرآن هستند آماده شده است.