جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٨٤٩ - فصل اول در وصيت كردن به مال و شروط آن
ده ساله[١] در ابواب البرّ صحيحاست[٢] وبعضى گفتهاند كه: اگر مرد است وصيّت هشت ساله صحيح است، و اگر زن است هفت ساله[٣].
) چهارم آنكه: عاقل باشد، چه وصيّت ديوانه صحيح نيست.
پنجم آنكه: رشيد باشد [١] پس وصيّت سفيه صحيح نيست [٢] مگر در ابواب البرّ و معروف نزد بعضى از مجتهدين و بعضى مطلقا صحيح مىدانند. و همچنين كسىكه خود را زخم زده باشد و در آن زخم [٣] خوف مردن باشد، چه او نيز حكم سفيه دارد.
ششم آنكه: قصد كند، چه وصيّت مست و خفته و بيهوش صحيح نيست.
هفتم آنكه: موصى له در حال وصيّت موجود باشد [٤] پس اگر وصيّت كند جهت حمل وجود او در حال وصيّت معتبر است، و اگر مشكوك [٥] باشد در وجود وصيّت او صحيح نيست. [٦]
هشتم آنكه: صحيح باشد كه مالك شود- يعنى صلاحيّت مالك شدن چيزى داشته باشد- چه وصيّت جهت ملك و چاروا و دابّه صحيح نيست، مگر آنكه در دابّه قصد علف او كند.
نهم آنكه: موصى و موصى له آزاد باشند، چه وصيّت بنده جهت بنده صحيح
______________________________
[١]-
احوط اعتبار رشد است مطلقا. (تويسركانى)
[٢] محلّ تأمّل است در ماليات. (صدر)
[٣] هرگاه اوّل زخم بزند و بعد از آن وصيّت كند، و امّا اگر اوّل وصيّت كرده باشد صحيح است. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
[٤] اين شرط در وصيّت تمليكيّه است نه عهديّه. (نخجوانى، يزدى)
[٥] در مشكوك فيه محتمل است كه مراعى باشد به وجود حين الوصيّه (تويسركانى، صدر)
[٦] اگر بعد معلوم شود كه موجود بوده صحيح است. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
[١] در بعضى از نسخهها: كمتر از ده سال.
[٢] شيخ مفيد، مقنعه: ٦٦٧. شيخ طوسى، نهايه ٣: ١٥٢. سلّار، مراسم: ٢٠٣. حلبى، كافى: ٣٦٤. ابن زهره، غنيه: ٣٠٥.
[٣] علّامه در مختلف ٦: ٣٩١ به ابن جنيد نسبت داده است.