جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٧٧ - مطلب دوم در بيان منافع طعامها و ميوهها
امرود[١]: دل را جلا مىدهد، و معده را دباغت مىكند خصوصاً در وقتىكه طعام خورده باشد.
آلو: اطفاى حرارت مىكند، و صفرا را ساكن مىسازد، و خشك آن جوشش خون را فرومىنشاند و مرض را ميراند.
اترُج: بعد از طعام خوردن نافع است، و حضرت رسالت پناه ٦ ترنج سبز را دوست مىداشتهاند.
سنجد: دباغت معده مىكند، و بواسير را زايل مىسازد، و ساقين را قوى مىكند، و تقطير بول را نافع است.
كاسنى: امان است از قولنج هر صبح هفت ورق از آن، و بر هر ورقى از آن قطرهاى از آب بهشت است، و باه را زياده مىكند، و فرزند را نيك مىسازد، و در آن شفاى هزار مرض است.
باد روج: يعنى ريحان كوهى سُدّه را مىگشايد، و اشتهاى طعام مىآورد، و سل را مىبرد، و هضم طعام مىكند و حضرت اميرالمؤمنين ٧ آن را دوست مىداشتهاند.
گندنا[٢]: جهت سپرز نافع است، و اگر سه روز بخورند بوى دهن را خوش مىگرداند، و بادها را دفع مىكند، و قطع بواسير مىكند، و امان است از جذام، حضرت اميرالمؤمنين ٧ آن را با نمك مىخوردهاند.
كرفس: طعام الياس و يوشع و يسع پيغمبران است، خوردن آن باعث زيادتى حافظه مىگردد، و دل را پاك مىكند، و جنون و جذام و برص را برطرف مىسازد.
خرفه[٣]: حضرت فاطمه ٣ آن را دوست مىداشتهاند.
كاهو: خون را صاف مىكند.
سداب[٤]: عقل را مىافزايد.
[١] گلابى.
[٢] گندنا: تره.
[٣] گياهى است تيره ... داراى تخمهاى ريز و سياه كه در پزشكى به كار مىرود.
[٤] گياهى است از رده دو لپه. برگهايش ضخيم و سبز مايل به آبى و گلهايش زرد رنگ و ميوهاش كپسول كه داراى دانههاى قهوهاى است.