جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦٥٨ - و اما آن پنجاه و چهار امر باقى
سى و سوم: ثبوت تحصين هريك از ايشان به سبب دخول، خواه به عقد دوام و خواه به ملك.
سى وچهارم: نشر حرمت رضاع، چهاگر دخولنكردهباشد نشر حرمتنمىكند. [١]
سى و پنجم: محرم شدن دختر به سبب دخول به مادر، و محرم شدن مادر به سبب عقد دختر.
سى و ششم: امتناع فسخ كردن زن نكاح خود را به عنّين شدن شوهر بعد از دخول.
سى و هفتم: محقّق شدن رجوع در ايلا و ظهار به دخول كردن.
سى و هشتم: منع كردن شوهر زن را از خوردن چيزهايى كه بوى بد داشته باشد چون پياز و سير و ازاله بوى بدن، و امر كردن به پاك ساختن آنچه طبع از آن متنفّر باشد، چه دادن مهر تقاضاى آن مىكند كه شوهر اينها را تواند كرد.
سى و نهم: التزام نمودن زن جهوديّه به غسل كردن [٢] برقول بعضى از [٣] مجتهدين در نكاح متعه و نهى كردن او از مجاورت نجاست و شراب[١].
چهلم: منع كردن مدخوله از بيرون رفتن از خانه جهت عيادتها و سفر غيرواجب.
چهل و يكم: وفا كردن كسى كه قسم خورده باشد كه نكاح كند بهعقد كردن، چه هرگاه عقد كند وفا به نذر خود كرده، و همچنين خلاف نذر و سوگند كردن اگر قسم خورده باشد يا نذر كرده باشد كه نكاح نكند چه به مجرّد عقد خلاف نذر و سوگند كرده.
چهل و دوم: بيرون آمدن دخول كننده از عزب بودن به سبب عقد.
______________________________
[١]
در بعض صور مثل آنكه زن كبيره غير مدخوله او شير دهد زن صغيره او را، پس كبيره
حرام است نه صغيره. (نخجوانى، يزدى)
[٢] معلوم نيست حتّى در غسل حيض با اينكه غسل كافر صحيح نيست، و اختصاص به متعهندارد، در دائم نيز چنين است، مثل اينكه زوج او مسلمان شود يا اينكه جايز بدانيم نكاح كتابيّه را حتّى دواماً، چنانچه خالى از قوّت نيست. (يزدى)
[٣] اين قول صحيح نيست. (نخجوانى)
[١] شيخ صدوق، مقنع: ٣٠٨. محقّق، شرايع ٢: ٣٠٣. علّامه در مختلف ٧: ٧٤ به علىّ بن بابويه نسبت داده است.